II SA/Ol 1099/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji - Starosty z dnia "[...]", 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody na rzecz B. B. kwotę 740,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy administracyjnej wynika, że wnioskiem z dnia 25 marca 2014r., uzupełnionym następnie przy piśmie z dnia 23 kwietnia 2014r., B. B. (dalej zwany inwestorem) zwrócił się do Starosty (dalej zwanego organem I instancji) o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego oraz podziemnego zbiornika na wodę w zabudowie zagrodowej wraz z infrastrukturą techniczną – I etap inwestycji, na działce nr "[...]" w obrębie S., gmina D. (dalej przedsięwzięcie to określono jako: planowana inwestycja). Do wniosku inwestor załączył: cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Wójta Gminy z dnia 31 stycznia 2014r. o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji oraz dowód uiszczenia stosownej opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014r. organ I instancji, powołując art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm. – dalej jako: ustawa Prawo budowlane) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm. – dalej jako k.p.a.), nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia, w terminie 90 dni od doręczenia tego postanowienia, braków w dokumentacji projektowej poprzez: 1) uzyskanie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniającej realizację inwestycji "A" i "B" na działkach nr "[...]"; 2) uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji uwzględniającej warunki wynikające z decyzji środowiskowej, o której mowa w pkt 1; 3) dostarczenie projektu zagospodarowania terenu w zakresie zgodnym z wnioskiem o pozwolenie na budowę, oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz linią rozgraniczającą teren inwestycji (od strony działki nr "[...]") oraz zgodny z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 31 stycznia 2014r.; 4) dostarczenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego planowanej inwestycji uwzględniającego podziemny zbiornik na wodę o pojemności określonej w decyzji o warunkach zabudowy – do 100m³. W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji ocenił, że skoro projektowany budynek gospodarczy będzie służył do przechowywania sprzętu, urządzeń i maszyn rolniczych, to będzie on pełnił funkcję magazynowo-garażową, co znajduje odzwierciedlenie m.in. w rozdziale dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego (s. 49-51 projektu budowlanego), gdzie został on zakwalifikowany do grupy obiektów PM produkcyjno-magazynowych. W tych okolicznościach uznał, że planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235) w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., nr 213, poz. 1397 ze zm. - dalej jako: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r.). Zdaniem organu I instancji, planowaną inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z zamierzoną zmianą ukształtowania terenu na powierzchni ponad 1 ha. Zauważył bowiem, że jak wynika z projektu budowlanego (s. 40), mimo że powierzchnia budynku gospodarczego wynosi 1598,30m², to powierzchnia przeznaczona do przekształcenia ogółem wynosi ok. 16820 m², gdyż obejmuje obok powierzchni zajętej pod budynek, także powierzchnię dróg wewnętrznych, placów manewrowych oraz powierzchnie terenu przekształconą poprzez wywóz gruntu rodzimego z wykopu, który w najgłębszym miejscu ma wynieść ok. 14m. Organ I instancji podniósł, że za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia również fakt, że na sąsiedniej działce ten sam inwestor planuje budowę drugiego budynku gospodarczego (etap II), gdzie powierzchnia przeznaczona do przekształcenia pod inwestycję wynosi 2,0855ha, co łącznie daje powierzchnię 3,7675ha. Przytoczył przy tym brzmienie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. pozwalającego na zsumowanie parametrów przy ocenie charakteru inwestycji. Przy piśmie z dnia 22 maja 2014r. inwestor przedłożył 4 egzemplarze poprawionego projektu budowlanego oraz przedstawił swoje stanowisko względem obowiązków nałożonych na niego w pkt 1 i 2 powyższego postanowienia. Wskazał, że w zbiorze przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., nie została wymieniona budowa budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej, a tego dotyczy planowana inwestycja. Wyjaśnił, że budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej jest budynek służący do przechowywania środków i sprzętu do produkcji rolnej oraz płodów rolnych. Zakwestionował przy tym zaliczenie przez organ I instancji takiego budynku do obiektów magazynowo—garażowych. Zauważył bowiem, że budynki przemysłowe i magazynowe, które zostały przytoczone odnośnie przepisów ochrony środowiska, zaliczają się do całkowicie innej grupy według klasyfikacji obiektów budowlanych PKOB – oznaczonej symbolem 125; klasa ta nie obejmuje budynków gospodarstw rolnych, w szczególności silosów i budynków magazynowych rolniczych przeznaczonych do przechowywania zbiorów. W tych okolicznościach inwestor za bezzasadne uznał żądanie organu dotyczące uzupełnienia dokumentacji projektowej o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nową decyzję o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji, powołując art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten podtrzymał swoje stanowisko o konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji z uwagi na fakt, że planowany budynek będzie pełnił funkcję magazynowo-garażową. Wyjaśnił, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. nie wyszczególniono obiektów magazynowych w zależności od tego, czy są one usytuowane w zabudowie zagrodowej, jednorodzinnej lub przemysłowej, poprzestając na wskazaniu w § 3 ust. 1 pkt 52, że znaczenie ma tu powierzchnia zabudowy rozumiana jako powierzchnia terenu zajęta pod obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Dodał, że do przedsięwzięć wymienionych literalnie w tym rozporządzeniu nie ma zastosowania klasyfikacja obiektów budowlanych PKOB (Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych), gdyż PKOB stanowi jedynie usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, rozumianych jako produkty finalne działalności budowlanej i służy potrzebom statystycznym. Skonstatował, że skoro inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku uzupełnienia braków w dokumentacji projektowej, to zgodnie z art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, należało wydać decyzję negatywną. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor podtrzymał swoje stanowisko o bezzasadności żądania organu dotyczącego uzupełnienia dokumentacji planistycznej o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocenił, że budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej nie można kwalifikować, jak to uczynił organ I instancji, do zabudowy przemysłowej, która została wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Zauważył, że pogląd organu pozostaje w sprzeczności m.in. z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, który budynki przemysłowe wymienia w kategorii XVIII, a budynki służące gospodarce rolnej w kategorii II. Za nieuprawnione uznał także odwoływanie się przez ten organ do oznaczeń użytych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w Dziale IV projektu budowlanego zatytułowanym "Bezpieczeństwo pożarowe". Zauważył bowiem, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (którego tytułu jednak inwestor nie podał) budynki podzielono tylko na trzy kategorie uwzględniające jedynie przeznaczenie i sposób użytkowania budynku. Wywiódł więc, że zakwalifikowanie planowanego budynku w projekcie do kategorii PM (produkcyjno-magazynowych) związane jest tylko i wyłącznie z określeniem klasy odporności pożarowej budynku, wymaganej przepisami zabezpieczeń ppoż i warunków ewakuacji. Z tych też powodów inwestor wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzupełnieniu powyższego odwołania inwestor przedłożył zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 21 lipca 2014r., w którym stwierdzono, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż budynki gospodarcze w zabudowie zagrodowej nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że analiza dokumentacji projektowej pozwala na stwierdzenie, że planowana inwestycja kwalifikuje się pod względem wielkości zabudowy (ponad 1 ha) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Za prawidłowe uznał przy tym ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji oraz ocenę prawną dokonaną przez ten organ w zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, że z konstrukcji § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. wynika, że ustawodawca miał na myśli dwa odrębne rodzaje zabudowy, to jest zabudowę przemysłową lub zabudowę magazynową, przy czym nie wyłączył z nich wprost budynków gospodarczych, czy też budynków magazynowych na potrzeby działalności rolniczej. Zauważył, że skoro w przepisach prawa budowlanego brak jest legalnej definicji zabudowy magazynowej, to przy ustalaniu znaczenia tego terminu należy odwołać się do jego znaczenia słownikowego, w świetle którego, magazyn to pomieszczenie do przechowywania różnych materiałów, towarów, surowców, zapasów czegoś, sprzętu, narzędzi itp. Uznał, że przy kwalifikacji obiektu należy uwzględnić rodzaj zabudowy i jego funkcje, czyli sposób użytkowania, nie zaś nazwę używaną przez inwestora, czy też autora projektu budowlanego. Ocenił więc, że skoro inwestor planuje budowę budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej, przeznaczonego do przechowywania płodów rolnych, środków i sprzętu rolniczego, to funkcja i sposób użytkowania tego budynku determinują jego kwalifikację jako budynku magazynowego, który wraz z towarzyszącą infrastrukturą (drogi, place manewrowe itp.) tworzyć będzie zabudowę magazynową dla potrzeb działalności rolniczej. W tych okolicznościach za konieczne uznał uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. Dodał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest to o tyle istotne, że inwestor występując z wnioskiem o wydanie takiej decyzji będzie zobligowany do dołączenia do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, w której będą zawarte wszystkie charakterystyczne parametry przedsięwzięcia (powierzchnia zabudowy, sposób posadowienia itp.), a więc parametry, których nie określono w wydanej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy, wobec braku konieczności ich podawania we wniosku o wydanie decyzji w tym przedmiocie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, inwestor zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1) przepisów postępowania, to jest art. 6, 7, 8, 12, 35 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 w zw. z art. 271 § 2 pkt 2, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przede wszystkim przez przekroczenie terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy zaświadczenia właściwego wójta potwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji; 2) przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez nieuprawnione zastosowanie słownikowej definicji terminu "budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej" mimo istnienia definicji tego terminu w przepisach prawa powszechnie obowiązującego regulującego tę samą gałąź prawa materialnego; - art. 20, 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. i art. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że inwestor nie może zrealizować planowanej inwestycji na nieruchomości, którą może dysponować na cele budowlane, a w związku z tym naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony własności i swobodnego z niej dysponowania; - § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie, a co za tym idzie błędne uznanie, że budowa budynku gospodarczego do przechowywania środków i sprzętu do produkcji rolnej oraz płodów rolnych wyczerpuje definicję zawartą w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r.; - przepisów zawartych w tabeli IV sekcja 1 dział 12 grupa 125 klasa 1251 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), poprzez ich niezastosowanie, a co za tym idzie błędną kwalifikację i zaliczenie budynku gospodarczego do obiektów przemysłowo-magazynowych zamiast budynków gospodarstw rolnych. Z tych też powodów inwestor wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz inwestora kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że inwestor po raz drugi składa wniosek o pozwolenie na budowę budynku, który we wcześniejszym wniosku określił jako budynek magazynowo-garażowy. Po odmowie wydania pozwolenia na budowę na taki obiekt, w nowym wniosku nadał tej samej inwestycji nową nazwę ale dołączył ten sam projekt z niewielkimi zmianami. Ponadto wskazano, że wątpliwości budzi sposób posadowienia budynku, ze względu na duży spadek terenu w miejscu planowanej inwestycji i wykonanie znacznego wykopu w rodzimym gruncie o głębokości nawet 14 m, co tylko dla pierwszego etapu inwestycji powoduje konieczność wywiezienia około 107 tys m³ gruntu z terenu żwironośnego. Na rozprawie, która odbyła się w niniejszej sprawie przed tutejszym Sądem w dniu 2 grudnia 2014r., pełnomocnik inwestora przedłożył uwierzytelnioną kopię decyzji Wójta Gminy z dnia 27 października 2014r., o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono w oparciu o analizę wniosku inwestora o wydanie tej decyzji oraz karty informacyjnej inwestycji, że planowana inwestycja, polegające na budowie budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. i brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Podano także, że w toku postępowania inwestor wyjaśnił, że wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, gdyż w ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę bez tej decyzji. Pełnomocnik inwestora wskazał też, że tak duża zaplanowana powierzchnia zabudowy może służyć przechowywaniu płodów rolnych grupy rolników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie jej zarzuty można uznać za zasadne. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle zaś art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wzruszenie kontrolowanych rozstrzygnięć następuje między innymi w razie, gdy organy naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z taką zaś sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w wymienionym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z uzasadnień kontrolowanych decyzji, w ocenie organów obu instancji, warunkiem udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę planowanej inwestycji jest zgodność przedłożonego przez niego projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, którą inwestor nie legitymował się w dacie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec tego, na mocy postanowienia z dnia 12 maja 2014r. organ I instancji, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia, w terminie 90 dni od doręczenia tego postanowienia, braków w dokumentacji projektowej między innymi poprzez uzyskanie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniającej realizację inwestycji "A" i "B" na działkach nr "[...]", a następnie uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji uwzględniającej warunki wynikające z decyzji środowiskowej. Ponieważ na wskazane postanowienie nie przysługiwało zażalenie, ocena zasadności obciążenia inwestora wskazanymi obowiązkami musi być dokonana przy rozpatrywaniu skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Niedopełnienie tych obowiązków przez inwestora legło bowiem u podstaw wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Mając to na uwadze odnieść się należy do przedłożonej na rozprawie przed Sądem decyzji Wójta Gminy o umorzeniu postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach. Wprawdzie wydana ona została dopiero w dniu 27 października 2014r., czyli kilka miesięcy po wydaniu skarżonej decyzji Wojewody, jednak w tym stanie staje się zasadnym dokonanie uzupełnienia postępowania wyjaśniającego z rozważeniem uwzględnienia stanowiska organu właściwego do jej wydania. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że w oparciu o analizę wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz karty informacyjnej inwestycji, planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. i brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Uwzględniając jednak zapisy zawarte w projekcie budowlanym załączonym do wniosku inwestora o pozwolenie na budowę zasadnym jest dokonanie wnikliwego porównania i analizy, czy wskazana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy tożsamej inwestycji dla której został opracowany i przedstawiony projekt budowlany. W jego bowiem treści podano, że działka, na której ma być realizowana inwestycja nr "[...]" nie jest zabudowana, nie jest też zabudowana sąsiednia działka nr "[...]", przy czym w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy podano, że inwestycja ma być realizowana w zabudowie zagrodowej na działce nr "[...]". Natomiast w zapisach przedłożonego projektu podano, że inwestycja ma stanowić uzupełnienie zabudowy zagrodowej. Sama też nazwa inwestycji w projekcie budowlanym jest różnie określana np. jako magazyn PM na karcie nr. 50 pkt. 11 i 12, jak też na karcie nr 49 pkt. 6. Jako hala magazynowa na kartach projektu budowlanego nr 25, nr 38, nr 61, nr 117 i 118. Ponadto trudno jest jednoznacznie ustalić, czy przedłożona decyzja środowiskowa odnosi się do 14 metrowego wykopu zbiornika nazwanego pożarowym. Nie bez znaczenia jest też powierzchnia zabudowy przy stosunkowo niewielkim gospodarstwie rolnym. Reasumując wskazać należy, że mimo podjęcia oznaczonej powyżej decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji już po wydaniu przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji, to stanowisko organu gminy wyrażone w jej uzasadnieniu powinno być przeanalizowane w toku ponownego rozpoznawania sprawy w kontekście tożsamości inwestycji, o której mowa we wniosku o pozwolenie na budowę i załączonym projekcie budowlanym. Przy czym podkreślić należy, że decyzja organu gminy wydana w tym przedmiocie pozostaje poza kontrolą organów administracji architektoniczno-budowlanej, podobnie jak i Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Wobec natomiast uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji z podanej powyżej przyczyny nie zachodzi potrzeba szczegółowego odnoszenia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez inwestora w skardze wniesionej do Sądu, które sformułowane zostały przed wydaniem przez organ gminy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się natomiast do podstawowych zarzutów podnoszonych w skardze, inwestorowi wyjaśnić należy, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym. Zgodnie bowiem z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Przy czym granice korzystania z prawa własności wyznacza między innymi ustawa Prawo budowlane, która w art. 28 ust. 1 stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzić też należy, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia maksymalnego terminu załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy administracyjnej, odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu "[...]" (k.1.1), a decyzja została wydana przez organ odwoławczy w dniu "[...]", a zatem w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, obok uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu, organy winny rozważyć, czy możliwe jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego planowanej inwestycji z decyzją Wójta Gminy z dnia 31 stycznia 2014r. o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji. Zauważyć bowiem należy, że załącznik graficzny do tej decyzji został sporządzony na mapie wysokościowej, bez oznaczenia numerów działek, z uwzględnieniem których winny być naniesione linie rozgraniczające planowanej inwestycji i dokonana w kolejnym załączniku analiza urbanistyczna zabudowy terenu. Zasadnym też będzie rozważenie, czy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, jak i decyzja środowiskowa, dotyczą zbiornika wodnego nazwanego przeciwpożarowym o głębokości 14 m. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego aktu podjęto stosownie do art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze (na rzecz inwestora) w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cytowanej ustawy uwzględniając wysokość uiszczonego w sprawie należnego wpisu (500 zł.) oraz wynagrodzenie adwokata (240zł.).