II SA/Ol 110/18

Dnia 22 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 roku sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę. Decyzją z dnia 10 lipca 2013 r., "[...]" (dalej jako: "organ pierwszej instancji") ustalił, na wniosek "[...]" (dalej jako "inwestor"), warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce "[...]". Po rozpoznaniu odwołania "[...]" (dalej jako: "skarżący"), decyzją z dnia 30 września 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 24 października 2013 r. organ pierwszej instancji ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Kolegium, decyzją z dnia 10 lutego 2014 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi skarżącego, na decyzję Kolegium z dnia 10 lutego 2014 r., wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 331/14, uchylił zaskarżoną decyzję; orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" na rzecz skarżącego kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd zarzucił, że nie jest możliwa ocena decyzji o warunkach zabudowy w kontekście przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), dalej jako "u.p.z.p.". gdyż organ odwoławczy dopuścił się naruszeń o charakterze procesowym. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja miała charakter zbyt ogólnikowy i Kolegium nie ustosunkowało się w niej do wszystkich zarzutów skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 2 grudnia 2014 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia 24 października 2013 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia braków w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie kąta nachylenia połaci dachowych. Decyzją z dnia 12 stycznia 2015 r., organ pierwszej instancji kolejny raz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, decyzją z dnia 26 marca 2015 r., Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia 5 maja 2015 r., organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 23 lipca 2015 r., uchylił zaskarżoną decyzji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja organu pierwszej instancji z dnia 1 września 2015 r. również była przedmiotem odwołania skarżącego, po rozpoznaniu którego Kolegium, decyzją z dnia 5 października 2015 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1333/15, tut. Sąd, po rozpoznaniu sprawy ze skargi skarżącego na powyższą decyzję Kolegium, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i zasądził od Kolegium na rzecz skarżącego kwotę 740 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd zarzucił, że organy administracji nie wyjaśniły, dlaczego przyjęły w ocenianej w decyzji wskaźnik powierzchni zabudowy wyznaczony odmiennie, niż podany we wcześniej wydanych decyzjach, skoro nie zmienił się zasadniczo obszar analizowany. Podniósł, że pominięta została kwestia podstawy wyłączenia z analizy obszaru dróg publicznych, co wprowadza niepewność co do prawidłowości i rzetelności sporządzonej analizy urbanistycznej. Sąd podkreślił ponadto, że z uwagi na ustalenie niemal wszystkich wskaźników z odstępstwami i opartym na tej okoliczności zarzucie skarżącego działania organów administracji wyłącznie w interesie inwestora, z naruszeniem interesu społecznego, niezbędne było przekonujące i precyzyjne wykazanie w uzasadnieniu decyzji, że warunki zabudowy na działce inwestora zostały ustalone prawidłowo, rzetelnie i były uzasadnione okolicznościami faktycznym tej sprawy. Zwrócił też uwagę na kwestię uzgodnienia projektu decyzji z dnia 1 września 2015 r. Po zwrocie akt sprawy oraz uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego o uzgodnienie postanowieniem z 7 czerwca 2016 r. z Zarządem Dróg Zieleni i Transportu w "[...]", decyzją z 20 czerwca 2016 r. organ pierwszej instancji, ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 27 października 2016 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium uznało, że prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, a wnioskowane zamierzenie spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyjaśniono, że dopuszczalne było ustalenie innej wartości wskaźników niż średnie wskaźniki dla zabudowanych działek w obszarze analizowanym, co zostało racjonalnie uzasadnione przez organ pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1393/16, tut. Sąd, po rozpoznaniu sprawy ze skargi skarżącego na powyższą decyzję Kolegium, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i zasądził od Kolegium na rzecz skarżącego kwotę 997 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd zarzucił, że o ile organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu odniósł się do oceny i wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1333/15, o tyle Kolegium pominęło zupełnie przedłożony w toku postępowania odwoławczego przez skarżącego nowy dowód, tj. załączoną do pisma procesowego z dnia 5 września 2016 r. opinię z dnia 23 sierpnia 2016 r. specjalisty z zakresu projektowania architektonicznego, dotyczącą wskaźnika wielkości powierzchni istniejącej i nowej (zabudowy) do powierzchni działki nr "[...]". W opinii tej przedstawiono wyliczenie wskaźnika zabudowy dla działki nr "[...]" w dwóch wariantach przy przyjęciu dalszych wskaźników zawartych w decyzji organu pierwszej instancji, z których wynikało, że powierzchnia zabudowy istniejącej i nowej w obydwu tych przypadkach przekracza wskaźnik 0,37 wskazany w decyzji organu pierwszej instancji, gdyż stanowi odpowiednio 0,43 lub 0,42. Do tej nowej okoliczności organ odwoławczy nie ustosunkował się, co naruszało art. 107 § 3 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej powoływanej jako K.p.a. Sąd zauważył ponadto, że w sytuacji gdy przedmiotem różnej oceny w wydawanych w tej sprawie decyzjach były różne wielkości wskaźników nowej zabudowy, okoliczności te winny być wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości. Wyjaśnić również należało, z jakiego powodu w kolejnych analizach przeprowadzanych dla planowanej inwestycji podawane wskaźniki różniły się i z uwagi na jakie okoliczności i warunki stwierdzone w obszarze analizowanym, który w ocenie Sądu, został ustalony prawidłowo w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 20 czerwca 2016 r., praktycznie wszystkie wskaźniki nowej zabudowy zostały ustalone na poziomie znacznie wyższym niż średnie w obszarze analizowanym, co dotyczy zarówno wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości głównej kalenicy. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja miała charakter zbyt ogólnikowy i przede wszystkim Kolegium nie ustosunkowało się w niej do wszystkich zarzutów strony oraz nowego dowodu przedstawionego przez skarżącego. Tymczasem, skarżący wskazał w odwołaniu na naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na treść kwestionowanej decyzji, poprzez ustalenie warunków zabudowy ze wskaźnikami zabudowy przekraczającymi średnie wskaźniki w obszarze analizowanym co narusza interesy strony w obszarze analizowanym. Ponownie rozpoznając sprawę, Kolegium, decyzją z dnia 22 maja 2017 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podniosło, że wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono zgodnie z wnioskiem inwestora - na poziomie 0,37, z uwagi jednak na wyliczenia przedstawione w opinii, z których wynika, że biorąc pod uwagę dwa warianty parametrów planowanej inwestycji określonych w decyzji, powierzchnia zabudowy w obydwu przypadkach przekroczy średni wskaźnik, gdy wyniesie 0,42 lub 0,43, trudno uznać ustalenie średniego wskaźnika i pozostałych parametrów za prawidłowe. Wskazało na konieczność, w toku ponownego rozpatrywania sprawy, sporządzenia prawidłowej analizy funkcji, gdyż załączona do zaskarżonej decyzji nie może być podstawą do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyżej określonego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzją z dnia 27 czerwca 2017 r., organ pierwszej instancji ustalił na wniosek inwestora warunki zabudowy przy ul. "[...]" dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z dostępem do ul. "[...]". W zakresie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu organ ustalił sposób zagospodarowania terenu jako budowa budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej o wysokości dwóch kondygnacji + poddasze użytkowe na "[...]" (drugi segment projektowanego bliźniaka będzie znajdował się na dz. "[...]"). Pierwsza kondygnacja budynku zostanie wpisana w istniejącą skarpę przy ul. "[...]" i będzie dostępna z poziomu tej ulicy, a druga kondygnacja będzie dostępna z poziomu terenu działki objętej wnioskiem. Organ ustalił obowiązującą linię nowej zabudowy w odległości 6,5 m od krawężnika ul. "[...]". Wskaźnik powierzchni istniejącej i nowej zabudowy do powierzchni dziatki objętej wnioskiem na poziomie 0,37. Szerokość elewacji frontowej: 6,76 - 10,14 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub okapu: 5,34 - 5,7 m. Wysokość głównej kalenicy: 9,8 - 10,7 m w odniesieniu do ul. "[...]". Układ i nachylenie połaci dachowych: dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 39 - 45°. Kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: równoległy do frontu działki od strony ul. "[...]". Organ zaznaczył ponadto, że zarządzeniem nr 362 z dnia 1 września 2014 r., wyłączył z Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta "[...]" istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny przy "[...]" oraz historyczny zespół budowlany ul. "[...]" i historyczny układ urbanistyczny ul. "[...]". Z tego względu, obecnie planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenie objętym formą ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz nie dotyczy obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Wskazał ponadto, że obsługa komunikacyjna inwestycji jest z ul. "[...]". Na etapie sporządzania projektu budowlanego należy "[...]" projekt zjazdu z ul. "[...]" przedstawiony na aktualnej mapie zasadniczej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wskaźnik 0,20 obliczono dzieląc sumę powierzchni zabudowy w obszarze analizy przez powierzchnię obszaru zawartego w granicach analizy (z działkami zabudowanym oraz z niezabudowanymi), zaś wskaźnik 0,27 obliczono dzieląc sumę powierzchni zabudowy w obszarze analizy przez sumę powierzchni zabudowanych działek w granicach analizy i jest prawidłowo obliczony średni wskaźnik zabudowy dla analizowanego obszaru. Ustosunkowując się natomiast do opinii przedłożonej przez skarżącego pismem z dnia 5 września 2016 r., zauważył, że architekt oparł się na szerokości elewacji frontowej ustalonej w uchylonej decyzji z dnia 20 czerwca 2016 r. w przedziale od 6,83 m do 10,25 m. W odniesieniu do tych skrajnie wyznaczonych wartości założył w sposób nieuprawniony, że w przypadku maksymalnej szerokości elewacji frontowej, elewacja boczna szerokość wyniesie 10 m co sprawi, że powierzchnia nowej zabudowy wyniesie 102,5 m², a z istniejącą powierzchnią zabudowy, da wskaźnik zabudowy o wartości 0,43. W przypadku minimalnej szerokości elewacji frontowej architekt natomiast założył, że elewacja boczna budynku (nazwał ją długością budynku), nie przekroczy 14 m co sprawi, że powierzchnia nowej zabudowy wyniesie 95,62 m², a z istniejącą powierzchnią zabudowy da wskaźnik o wartości 0,42. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że inwestor we wniosku podał, że powierzchnia nowej zabudowy wyniesie 70 m², która z powierzchnią zabudowy istniejącej i podzielona przez powierzchnię działki da wskaźnik 0,37. Organ pierwszej instancji wskazał, że przy ustalaniu warunków zabudowy nie ustala się szerokości elewacji bocznej, gdyż jest to ustalane na etapie sporządzania projektu budowlanego wnioskowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji podkreślił ponadto, że inwestor planuje budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na własnej działce, na granicy z działką, której właścicielami są "[...]", a obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się tylko do tych dwóch działek. Ocenił, że realizacja inwestycji nie naruszy zasad współżycia społecznego i nie jest sprzeczna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Ponadto, nie istnieją przepisy prawa zakazujące realizacji inwestycji z uwagi na to, że budowa mogłaby spowodować dyskomfort właściciela nieruchomości sąsiedniej. W odwołaniu, złożonym od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 czerwca 2017 r., skarżący zarzucił powyższej decyzji naruszenie: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie", przez przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy do powierzchni działki objętej wnioskiem na poziomie dwukrotnie przekraczającym rzeczywisty średni wskaźnik tej wielkości na obszarze objętym analizą funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu, - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 6 rozporządzenia przez ustalenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej zabudowy na poziomie znacznie przekraczającym wskaźnik tego typu dla znajdujących się na obszarze objętym analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia tego wskaźnika we skazanym wymiarze na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. związku z § 7 rozporządzenia przez ustalenie wskaźnika górnej wysokości elewacji frontowej nowej zabudowy na poziomie prawie dwukrotnie przekraczającym tego typu wskaźniki w budynkach znajdujących się na obszarze objętym analizą funkcji, w sytuacji gdy brak jest w sprawie dostatecznych podstaw do przyjęcia tego wskaźnika we wskazanym wymiarze na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, -art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. związku z § 8 rozporządzenia przez ustalenie wskaźnika wysokości głównej kalenicy w wysokości prawie dwukrotnie przewyższającej taką wysokość na dachach budynków znajdujących się na analizowanym obszarze, na którym średnia wysokość górnej kalenicy wynosi ok. 6 m oraz ustalenie kąta nachylenia dachu nowej zabudowy na poziomie znacznie przekraczającym tego typu wskaźnik w budynkach znajdujących się na obszarze objętym analizą, w sytuacji braku dostatecznych podstaw do przyjęcia tego wskaźnika na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, -art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przez błędną weryfikację spełnienia wymogu formalnego decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 27 czerwca 2017 r., do której nie załączono projektu tej decyzji, gdyż żaden przepis prawa nie zwalnia organu z tego obowiązku nawet w przypadku kolejno wydawanej decyzji w danej sprawie, -art. 7 K.p.a. przez wydanie decyzji z naruszeniem interesu społecznego oraz zastosowanie prawa materialnego jedynie pod kątem interesu indywidualnego obywatela, -art. 8 K.p.a. przez sformułowanie przez organ pierwszej instancji w tożsamym stanie faktycznym i prawnym odmiennych poglądów niż uprzednio przez niego przyjęte oraz dostosowanie reguł określających warunki nowej zabudowy do zamiarów inwestora, -art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności części tekstowej analizy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 7 grudnia 2017 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości. Kolegium podniosło w uzasadnieniu decyzji, że w sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany. Oceniło, że spełniona jest przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji (mieszkalna jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej). Wyjaśniło, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,37 i został ustalony w oparciu o dane dla działek znajdujących się w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, obejmującym działki nr: "[...]". Zauważyło, że niektóre parametry zabudowy tych działek w poszczególnych analizach różnią się, lecz pozostaje to bez wpływu na wyniki analizy, gdyż zarówno w przypadku przyjęcia danych z analizy do decyzji z dnia 20 czerwca 2016 r., jak i danych z analizy stanowiącej załącznik do ocenianej decyzji, średnia wartość tego parametru wynosi 0,27. Kolegium zaznaczyło, że w ostatniej analizie uwzględniono również działkę, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czego nie uczyniono w poprzednio sporządzonej analizie, co nie wpływa jednak na wynik obliczeń. Podawany we wcześniejszych decyzjach wskaźnik na poziomie 0,20 był wynikiem uwzględnienia powierzchni dróg jako powierzchni niezabudowanej, co wpłynęło na jego obniżenie. Kolegium podzieliło dokonaną przez organ pierwszej instancji ocenę przedłożonej pismem z dnia 5 września 2016 r. przez skarżącego opinii specjalisty z zakresu projektowania architektonicznego, podtrzymanej w piśmie z dnia 11 lipca 2017 r. Podniosło, że autor opinii przyjął do swoich wyliczeń dane nie mające pokrycia w aktach sprawy, tj. w sposób nieuprawniony przyjął, że planowany budynek, mający mieć szerokość elewacji frontowej od 6,83 m do 10,25 m, będzie miał długość ok. 10 m, a powierzchnia zabudowy od 154 m² do 256,5 m² (w pierwszym wariancie), bądź długość do 14 m, a powierzchnia nowej zabudowy 95,62 m², natomiast długość budynku nie jest określana w decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto z akt sprawy nie wynika w żaden sposób, że taką wielkość parametr ten ma osiągnąć. Wręcz przeciwnie, inwestor we wniosku określił, że powierzchnia planowanej zabudowy wyniesie 70 m² i taką powierzchnię nowej zabudowy ustalono dla projektowanego przedsięwzięcia. W związku z tym, że istniejąca na działce zabudowa ma powierzchnię 152 m², łączna powierzchnia zabudowy wyniesie 222 m², a zatem łączny wskaźnik zabudowy nowej i planowanej na przedmiotowej działce wynieść ma 0,37. Kolegium podniosło, że z analizy urbanistycznej wynikało, że na znajdującej się w obszarze analizowanym działce nr 191 omawiany parametr wynosi 0,39, zaś na działce nr 80 wynosi 0,41. Z tego względu, ustalenie dla wnioskowanej inwestycji przedmiotowego wskaźnika na poziomie 0,37 nie zaburzy ładu przestrzennego na tym obszarze. Odnosząc się do kwestii szerokości elewacji frontowej organ odwoławczy wskazał, że średnia szerokość elewacji frontowych wynosi 8,45 m. Na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia, szerokość ta została prawidłowo wyznaczona na podstawie średniej z tolerancją do 20% w przedziale od 6,76 m do 10,14 m. Kolegium wywiodło z § 7 rozporządzenia, że zasadą jest wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w razie uskoku tej wysokości na działkach sąsiednich, jako równej średniej wysokości występującej na analizowanym obszarze. Wyznaczenie wysokości innej niż wynikająca z ust. 1, dopuszczalne jest w drodze wyjątku i winno zostać szczegółowo umotywowane. W sporządzonej analizie wyjaśniono, że w skład wschodniej pierzei ulicy "[...]" na tym obszarze stanowią wymienione w analizie budynki o wysokości elewacji frontowej wynoszącej 7,5 m. W skład wschodniej pierzei ulicy "[...]" wchodzi elewacja frontowa budynku nr "[...]" (na rozwidleniu z ul. "[...]") oraz tylne elewacje budynków na "[...]", ponieważ pozostałe budynki są znacznie oddalone od ul. "[...]" i nie stanowią pierzei wschodniej tej ulicy. Podano, że górna krawędź elewacji frontowej budynku przy ul. Łęczyckiej 3 jest wyniesiona ponad poziom jezdni ul. "[...]" 12,48 m (w tym wysokość skarpy 2,13 m u spodu elewacji) i znacznie przewyższa analogiczne parametry zabudowy sąsiedniej w obszarze analizy, dlatego jej wysokość nie powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu wysokości elewacji nowej zabudowy stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie górnej krawędzi elewacji odpowiednio do zabudowy na działkach sąsiednich. Z mapy, stanowiącej załącznik do ocenianej decyzji wynikało, że na działkach bezpośrednio graniczących z przedmiotową działką, od strony ul. "[...]" brak jest zabudowy, na podstawie której możliwe byłoby ustalenie górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji jako przedłużenie tej wysokości na działkach sąsiednich. Zabudowa na tych działkach zlokalizowana jest bowiem w ich części znajdującej się od strony ul. "[...]". Dlatego też, prawidłowo organ ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji na podstawie średniej wysokości w obszarze analizowanym, wynoszącej 5,34 m. W zakresie geometrii dachu w analizie podano, że na analizowanym obszarze przeważają dachy dwuspadowe o średnim nachyleniu połaci wynoszącym 37°. Z analizy wynika również, że budynki mieszkalne jednorodzinne przy ul. "[...]" na działkach o numerach: "[...]" posiadają dachy strome o nachyleniu 39-45° i tworzą jednorodną pod tym względem zabudowę. W celu ustalenia kąta nachylenia połaci dachowych projektowanej inwestycji jak najbardziej zbliżonego do nachylenia połaci istniejącej zabudowy na działce objętej wnioskiem, ustalono dach stromy dwuspadowy o nachyleniu połaci dachowych w przedziale 39 - 45°. Z analizy wynika, że przy zachowaniu opisanej geometrii dachu, wysokość kalenicy kształtować się będzie w przedziale 9,8 - 10,7 m, w odniesieniu do ul. "[...]". Przy czym, średnia wysokość kalenicy na analizowanym obszarze wynosi 8,7 m. W ocenie Kolegium, niezasadny był zarzut, że parametr ten został ustalony w wysokości prawie dwukrotnie przekraczającej średnią w obszarze zabudowanym. Organ odwoławczy dodał, że parametr ten jest pochodną wysokości elewacji frontowej i kąta nachylenia połaci dachowych, które ustalone zostały na podstawie średnich obowiązujących w obszarze analizowanym, dlatego również i on ustalony został prawidłowo. Kolegium zaznaczyło, że określone w zaskarżonej decyzji parametry planowanej inwestycji nieznacznie różnią się od wskazanych przez inwestora we wniosku, lecz uznało, że wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie powinno się interpretować zbyt sztywno. W praktyce mogą zdarzać się bowiem sytuacje, w których można będzie dopuścić realizację inwestycji, jak wnosił inwestor, ale o nieco innej kubaturze, wysokości, linii architektonicznej, niż inwestor zamierzał, formułując swój zamiar we wniosku. Wystarczy, jeśli inwestor potwierdzi, że realizację inwestycji tego samego typu, zakreśloną w decyzji sporządzonej w oparciu o przeprowadzoną analizę, akceptuje. W związku z tym, ustalenie parametrów przedmiotowej inwestycji w odbiegających od tych wskazanych we wniosku przez inwestora, w sytuacji, gdy nie neguje on powyższych ustaleń przez złożenie odwołania, nie stanowi naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium oceniło, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że spełnione zostały również pozostałe przesłanki ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W skardze, złożonej do tut. Sądu, skarżący powtórzył w całości zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji z dnia 27 czerwca 2017 r. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podnieść należy, że niniejsza sprawa była poddana ocenie tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1393/16, uchylił decyzję Kolegium z dnia 27 października 2016 r. i zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten wiąże organy orzekające w niniejszej sprawie z mocy art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który co do zasady nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się w pełnym zakresie temu wyrokowi. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Z powyższego wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Oznacza to, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnych postępowaniach, w których się pojawia, nie może być ona, co do zasady, ponownie badana. Z orzeczeniem takim wiąże się domniemanie prawidłowości zawartych w nim ustaleń, dotyczących wykładni przepisów prawnych, sygnalizujących prawidłowy kierunek wykładni prawa. W uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r., Sąd ocenił, że w decyzji z dnia 20 czerwca 2016 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organ pierwszej instancji odniósł się do oceny i wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1333/15. Zarzucił jednocześnie, że Kolegium nie ustosunkowało się do załączonej do pisma procesowego z dnia 5 września 2016 r. opinii specjalisty z zakresu projektowania architektonicznego dotyczącej wskaźnika wielkości powierzchni istniejącej i nowej (zabudowy) do powierzchni działki przeznaczonej do zainwestowania, czym naruszyło art. 7, art. 77 art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 15 K.p.a. W zaskarżonej rozpoznawaną skargą decyzji organ odwoławczy odniósł się do opisanej wyżej opinii oraz pisma z dnia 11 lipca 2017 r., w którym jej autor podtrzymał zajęte stanowisko i uznał, że jej treść nie wpływa na prawidłowość decyzji organu. Ocenę tę należy podzielić. Zasadnie bowiem Kolegium wskazało, że autor opinii przyjął do swoich wyliczeń dane, które nie mają pokrycia w aktach sprawy, w szczególności wartości te nie były zawarte we wniosku inicjującym kontrolowane postępowanie, ani nie zostały wskazane przez inwestora. Co więcej, w opinii zignorowano, że inwestor podał we wniosku, iż planowana powierzchnia zabudowy to 70 m², a nie jak wyliczono w opinii – 95,62 m² lub 102,5 m². Podkreślenia wymaga, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, a nie przesądzenie o jej ostatecznym kształcie. Konkretne parametry zabudowy, w tym jej powierzchnia zabudowy, są ustalane dopiero w sporządzanym na dalszym etapie procesu inwestycyjnego projekcie budowlanym. Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, z późn. zm.), projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w myśl art. 35 ust. 1 tej ustawy jego zgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest przedmiotem sprawdzenia i oceny organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na niniejszym etapie można jedynie spekulować, jaka może być powierzchnia zabudowy, co nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji ustalającej warunki zabudowy. Prawidłowo również organ odwoławczy ocenił, że w stanie faktycznym sprawy zostały spełnione przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wyżej zaznaczono, celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wyłącznie ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na działce objętej przedmiotowym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego realizacja spornego przedsięwzięcia wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone przez właściwy organ, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczyć należy, że wydanie decyzji określającej warunki zabudowy jest obowiązkiem organów, jeżeli tylko wniosek o jej wydanie spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1. Przesłanki warunkujące wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy określone zostały bowiem wyłącznie tym przepisem. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Przyznać należy, że w kwestionowanej decyzji parametry te zostały ustalone na poziomie wyższym, niż średnie wartości wynikające z zabudowanych działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Należy jednak zauważyć, że zasadność przyjęcia parametrów w "wyższych" wartościach została uzasadniona przez organu administracji orzekające w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Prawodawca dopuścił w ust. 2§ 5 wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu załączonej do decyzji organu pierwszej instancji wynika zaś, że średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego wynosi 0,27 i występuje w przedziale od 0,15 do 0,41. Wskaźnik zabudowy dla działki objętej wnioskiem obejmuje zabudowę istniejącą i projektowaną, a inwestor zaproponował we wniosku wskaźnik 0,37. Jak słusznie zauważono, jest to wskaźnik wyższy od średniego, ale nie najwyższy. Z analizy wynika bowiem, że wyższy niż średni wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki występuje na 13 działkach w odniesieniu do 29 działek uwzględnionych w analizie. W związku z tym, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, było możliwe wyznaczenie wyższego wskaźnika. Z przedmiotowej analizy wynika bowiem, że działki "[...]" posiadają wskaźnik wyższy od wskaźnika wnioskowanego przez inwestora. Zaznaczyć należy, że organy obu instancji przekonująco wyjaśniły różnicę w ustaleniu omawianego wskaźnika na poziomie 0,20 i 0,27 we wcześniejszych decyzjach. Niezrozumiały jest zarzut skargi naruszenia § 6 rozporządzenia, gdyż szerokość elewacji frontowej w niniejszej sprawie została ustalona zgodnie z § 6 ust. 1, to jest na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jak podano w analizie, średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 8,45 m, a więc ustalenie tego parametru w przedziale 6,76 m - 10,14 m, mieści się w granicach określonych powołanym przepisem. W ocenie Sądu, należy podzielić zawartą w analizie argumentację odnoszącą się do zasadności ustalenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w przedziale 5,34 - 5,70 m. Jak podano w tym dokumencie, średnia wysokość elewacji frontowej na analizowanym obszarze wynosi 5,34 m. Fronty budynków tworzących zachodnią pierzeję ul. "[...]" na tym obszarze wynoszą 7,5 m. Wschodnią pierzę tej ulicy tworzą: elewacja frontowa budynku "[...]"i elewacje tylne budynków przy ul. "[...]", gdyż elewacje tylne pozostałych budynków przy "[...]" są znacznie oddalone od ul. "[...]", zatem nie stanową pierzei wschodniej tej ulicy. Jak zaznaczono w analizie, na działce objętej wnioskiem niezmiernie ważne jest, oprócz stopniowania wysokości nowej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej, z uwzględnieniem istniejącej skarpy, równoczesne poszanowanie wzajemnej relacji wysokości nowej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej przy ul. "[...]". Z tych względów, stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia, przewidującego, że dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1 (to jest jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich), jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, wysokość spodu gzymsu/okapu dla nowej zabudowy wyznaczono w następujący sposób: od strony ul. "[...]" 2 kondygnacje o wysokości zawartej w przedziale 5,34 - 5,7 m. Nie narusza § 8 rozporządzenia, stanowiącego, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, określenie wysokości głównej kalenicy przez analogię do opisanego wyżej stopniowania wysokość nowej zabudowy. Jak podniesiono w analizie, priorytetem kształtowania nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, oprócz stopniowania wysokości zabudowy, jest układ i nachylenie połaci dachowych, dający podstawę do określenia wysokości kalenicy. Średnia wysokość kalenicy na analizowanym obszarze wynosi 8,7 m, a wysokość kalenicy zabudowy istniejącej na działce objętej wnioskiem wynosi 9,7 m - w odniesieniu do poziomu terenu ul. Krętej. Zatem, zasadnie nakazano wysokość kalenicy kształtować w przedziale 9,8 - 10,7 m, w odniesieniu do poziomu ul. "[...]". Odnośnie zaś kąta nachylenia dachu podniesiono, że na obszarze objętym analizą przeważają dachy dwuspadowe o średnim nachyleniu połaci wynoszącym 37°. Z analizy tej wynika także, że budynki mieszkalne jednorodzinne przy ul. "[...]" (w tym budynek inwestora i budynek skarżącego), posiadają dachy strome o nachyleniu 39° - 45° i tworzą jednorodną, obecnie już przekształconą, zabudowę historyczną. W celu ustalenia kąta nachylenia połaci dachowych projektowanej inwestycji jak najbardziej zbliżonego do nachylenia połaci zabudowy istniejącej na działce objętej wnioskiem, ustalono dach stromy dwuspadowy o nachyleniu połaci w przedziale 39° - 45°. Kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki równoległy do frontu działki od strony ul. "[...]". Prawidłowo też ustalono obowiązującą linię nowej zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy, w odległości 6,5 m od krawężnika ul. "[...]". Uwzględniając powyższe, niezasadne są zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 5 - § 8 rozporządzenia, gdyż organ administracji przekonująco uzasadnił, dlaczego wskaźniki pokreślone w tych przepisach rozporządzenia zostały ustalone z odstępstwami od wartości średnich obowiązujących w obszarze analizowanym. Sąd nie podziela również zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Z sentencji decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 czerwca 2017 r. wynika wprost, że projekt tej decyzji zastał sporządzony przez osobę uprawnioną. Natomiast niezałączenie projektu do decyzji nie może stanowić o naruszeniu powołanego wyżej przepisu. Bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji ma okoliczność zaniechania doręczenia skarżącemu zarządzenia Prezydenta Miasta "[...]" nr 362 z dnia 1 września 2014 r., które jest ogólnie dostępnie w Biuletynie Informacji Publicznej organu pierwszej instancji. Zauważyć należy, że obowiązek taki nie wynika z przepisów prawa, a skarżący również nie wskazał podstawy materialnej tego żądania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a., należy podnieść, że skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza przepisów prawa materialnego, to okoliczność, że jest zgodna z interesem inwestora nie może stanowić o naruszeniu interesu społecznego. Podkreślić należy, że skarżący nie wyjaśnił przekonująco, na czym polega naruszenie interesu społecznego i nie podniósł ponadto, że kwestionowana decyzja w jakikolwiek sposób ogranicza jego interes prawny. Dodać należy, że skarżący nie zakwestionował twierdzenia organu pierwszej instancji, że obszar oddziaływania spornej inwestycji ograniczy się wyłącznie do działki inwestora i działki pp. "[...]". W ocenie Sądu nie został też w rozpoznawanej sprawie naruszony art. 8 K.p.a. Zgodnie z art. 8 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Należy zauważyć, że organ pierwszej instancji nie zmienił zajętego w sprawie stanowiska, gdyż każdorazowo ustalał warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Okoliczność zaś, że z uwagi na różnice w sporządzanych dla tych decyzji analizach funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym (uzasadnionych przez ten organ), ustalano niektóre parametry w wartościach nieznacznie różniących się, nie stanowi o naruszenia cytowanych wyżej przepisów. Organy obu instancji nie naruszyły art. 77 § 1 K.p.a., gdyż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jest zupełny i został wyczerpująco rozpatrzony. W szczególności, organy obu instancji ustosunkowały się do przedłożonej przez skarżącego opinii i opinii uzupełniającej oraz prawidłowo oceniły ich znaczenie w niniejszej sprawie. Podkreślenia ponownego wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, gdyż organ właściwy do wydania takiej decyzji jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy jedynie, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Skoro sporna inwestycja spełnia wszystkie przesłanki zawarte w powołanym przepisie, prawidłowo ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.