II SA/Ol 1102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. – "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. "[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 16 września 2014 r. , Nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W złożonej skardze M.S. zawarł wniosek o w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 16 września 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwolenia nr "[...]" na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym z dnia 17 grudnia 2012 r. na linię komunikacyjną "[...]". We wniosku i w uzupełnieniu wniosku z dnia 16 października 2014 r. skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja obarczona jest istotnymi wadami, a jej wykonanie – jako aktu ostatecznego – może skutkować powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją zaskarżonej decyzji jest bowiem cofnięcie skarżącemu zezwolenia na trasę "[...]". Skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na realizowaniu przewozu osób na powyższej trasie i jedynie sporadycznie wykonuje transport okazjonalny. Niemal całość dochodów jego przedsiębiorstwa generują więc przewozy regularne osób realizowane na postawie przedmiotowego zezwolenia. W tej sytuacji cofnięcie tego zezwolenia będzie równoznaczne z koniecznością całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Skarżący dodał, że w ramach tej działalności sprzedaje ok. "[...]" biletów miesięcznych na trasę "[...]". Pasażerowie, w większości uczniowie i pracownicy, którzy kupili te bilety są obecnie pozbawieni możliwości korzystania z nich i będą musieli ponownie kupić bilety, narażając się tym samym na dodatkowe koszty. Zauważył, że z uwagi na powyższe, jest wysoce prawdopodobne, że wystąpią oni z roszczeniami. Wskazał też, że zaprzestanie z dnia na dzień realizacji tych przewozów skutkować będzie utratą renomy i zaufania klientów. Odzyskanie natomiast reputacji może nastąpić tylko po dłuższym czasie, przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto podkreślił, że prowadzona działalność stanowi jedyne źródło utrzymania jego rodziny. Podał, że ma na utrzymaniu "[...]", która nie może podjąć zatrudnienia z uwagi na zagrożenie ciąży. Podniósł też, że z dochodu uzyskiwanego z przedmiotowej działalność na bieżąco spłaca "[...]"kredyty, którymi sfinansował zakup "[...]"samochodów obsługujących trasę "[...]" i kredyt mieszkaniowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04). Przedmiotowy wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji, którą cofnięto skarżącemu zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na linii "[...]". Jak wynika z treści wniosku dochód uzyskiwany z tej działalności stanowi jedyne źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny. Żona skarżącego nie może bowiem podjąć pracy z uwagi na zagrożenie ciąży. Ponadto z tego dochodu spłacane są kredyty zaciągnięte na zakup autobusów, którymi skarżący świadczy usługi przewozu na przedmiotowej trasie, w łącznej wysokości "[...]"oraz kredyt na zakup mieszkania w kwocie "[...]". Jak ponadto wynika z załącznika do wniosku skarżący zatrudnia "[...]"kierowców (w tym "[...]"na umowę o pracę). Skarżący podał też, że prowadzona w oparciu o przedmiotowe zezwolenie działalność gospodarcza stanowi niemal wyłączne źródło jego dochodu, gdyż sporadycznie wykonuje transport okazjonalny. Z treści rozpoznawanego wniosku wynika, że zaistniały przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej. Brak możliwości wykonywania przewozów regularnych do czasu rozpoznania zasadności skargi przez Sąd spowoduje, że skarżący i jego rodzina pozostaną bez źródła utrzymania. Uwzględniając istniejące obciążenie kredytowe rodziny, mało realna jest bowiem możliwość uzyskania przez skarżącego i jego niepracującą żonę kolejnego kredytu. Podstawą utrzymania rodziny w najbliższym okresie nie może też być dochód uzyskany ze sprzedaży jednego z pojazdów, na które nie został zaciągnięty kredyt, a którymi skarżący obsługuje przedmiotową trasę. Prawdopodobieństwo sprzedaży autobusu w bardzo krótkim czasie jest bowiem w zasadzie znikome. Podnieść też należy, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji prawdopodobne jest, że skarżący musiałby zwrócić swoim stałym pasażerom (ok. "[...]"osób) przynajmniej część kwot uzyskanych z tytułu sprzedaży im biletów miesięcznych na przedmiotową trasę, co dodatkowo negatywnie wpłynie na sytuację finansową rodziny. Konsekwencją niemożności kontynuowania działalności na podstawie cofniętego zaskarżoną decyzją zezwolenia może też być wskazana przez skarżącego utrata zaufania jego dotychczasowych klientów i zmniejszenie ich liczby, co może skutkować obniżeniem dochodów z tej działalności, prowadzonej przez skarżącego już po uchyleniu przez Sąd zaskarżonej decyzji. Istotne jest też, że źródło dochodu, do czasu znalezienia innego sposobu zarobkowania, utracą również zatrudnieni przez niego kierowcy. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody dla skarżącego i jego rodziny. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.