II SA/Ol 1107/13

Dnia 29 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. przyznaje adwokat T. L. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto, powiększoną o należy podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją nr "[...]" z dnia 12 lutego 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]", nakazał J.N., zamieszkałemu w "[...]" i G.S., zamieszkałej "[...]", usunięcie niedostatecznego stanu technicznego stropu drewnianego między lokalami nr 1 i nr 2 (pod łazienką i kuchnią lokalu nr 2), przez wzmocnienie belek stropowych drewnianych nr 1 i nr 2, (według załączonego rysunku stropu) kształtownikami stalowymi (wzmocnienie z dwóch ceowników 120 mm o długości 4,50 m na każdą belkę drewnianą); ustanowienie kierownika budowy wykonywanych robót budowlanych i zgłoszenie rozpoczęcia robót organowi, w terminie do 31 marca 2013 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w wyniku oględzin obu przedmiotowych lokali ustalono, że belki stropowe są zawilgocone i zostały podparte stemplami stalowymi. Przyczyną zawilgocenia stropu jest wadliwe odprowadzanie wody z wanny w lokalu nr 2 do kratki ściekowej, umieszczonej w stropie pomiędzy lokalami. Po rozpoznaniu odwołania J.N,, powyższa decyzja została uchylona przez "[...]"Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 22 kwietnia 20913 r., a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na konieczność zweryfikowania kręgu właścicieli budynku przy ul. "[...]"i rozważenie zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), zamiast art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Decyzją nr "[...]"z dnia 14 maja 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J.N. oraz G. i E.S. poprawę stanu technicznego stropu drewnianego między lokalami nr 1 i nr 2 (pod łazienką i kuchnią lokalu nr 2), przez wzmocnienie drewnianych belek stropowych nr 1 i nr 2 (według załączonego rysunku stropu) kształtownikami stalowymi przez wzmocnienie z dwóch ceowników 120 mm o długości 4,50 m na każdą belkę drewnianą; ustanowienie kierownika budowy wykonywanych robót budowlanych i zgłoszenie rozpoczęcia robót organowi; w terminie do 31 lipca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że ponownie rozpoznając sprawę zweryfikował krąg właścicieli budynku przy ul. "[...]"i ustalił, że lokal nr 2 stanowi współwłasność "[...]". Odnosząc się do uwag "[...]"stwierdził, że stanowiący część wspólną budynku strop między lokalami nr 1 i nr 2 wymusza na właścicielach należyte wykonanie robót. Ewentualne przyszłe szkody, np. zalewanie kuchni w lokalu nr 1, mogą być rozstrzygane w postępowaniu cywilnym. Ponadto podniósł, że z uwagi na fakt zabezpieczenia stropu przez jego podparcie, bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia użytkowników przedmiotowych lokali zostało oddalone, w związku z tym wyznaczenie terminu wykonania robót budowlanych do dnia 31 lipca 2013 r. spełnia oczekiwania i wymagania właścicieli części wspólnych w budynku. W złożonym odwołaniu, "[...]" podniósł, że niezadowalający stan techniczny stropu jest skutkiem wadliwego odprowadzania wody z urządzeń w łazience w lokalu nr 2. W tej sytuacji, samo wykonanie nakazanych robót budowlanych nie rozwiąże problemu zalewania stropu. Decyzją z dnia 3 września 2013 r., "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał "[...]" usunąć zagrożenie życia, zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia w budynku przy ul "[...]" poprzez: 1) wzmocnienie belek stropowych drewnianych kształtownikami stalowymi (zgodnie z zaleceniami zawartymi w "Orzeczeniu technicznym" opracowanym przez mgr. inż. "[...]"w styczniu 2013 r.); 2) podłączenie odpływu wanny w łazience lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej w sposób zgodny ze sztuką budowlaną. Organ odwoławczy zobowiązał strony do wykonania powyższych robót w terminie do dnia 4 października 2013 r., pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w wyniku uzupełnienia materiału dowodowego ustalono, iż właścicielem lokalu nr 1 jest "[...]", a właścicielami lokalu nr 2 są "[...]". Z protokołu z oględzin z dnia 31 lipca 2013 r. wynika, że w lokalu nr 2 zużyta woda z wanny jest odprowadzana do kratki ściekowej przez wypłynięcie wody z wanny bezpośrednio na posadzkę, w której zamontowana jest kratką ściekowa. Część wody rozlewa się wokół tej kratki i przez nieszczelność w posadzce, zalewa elementy drewnianego stropu. Organ odwoławczy przyznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie nakładającym obowiązek wykonania robót wynikających z orzeczenia technicznego było zasadne, lecz nie usuwało przyczyny powstania nieprawidłowości. WINB stwierdził, że stan stropu drewnianego między lokalami nr 1 i nr 2 zagraża życiu i zdrowiu ludzi, a bezpośrednią przyczyną tego stanu jest nieprawidłowe wykonanie odpływu wanny w łazience w lokalu nr 2. Wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie ma na celu wyłącznie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości przez wykonanie nakazanego w decyzji obowiązku w zakreślonym terminie. Adresatem tej decyzji, stosownie do art. 61 ustawy Prawo budowlane, może być tylko właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, gdyż na tych podmiotach spoczywa obowiązek prawidłowego utrzymania obiektu budowlanego. Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja wydana na podstawie art. 66 nie przesądza, kogo będą obciążały koszty doprowadzenia obiektu do należytego stanu, gdyż organ administracji nie dokonuje wzajemnych rozliczeń pomiędzy współwłaścicielami w drodze decyzji administracyjnej. WINB stwierdził ponadto, że podłączenie odpływu wanny w lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej, wykonane pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane, wyeliminuje przyczynę zalewania stropu. Dodał, że "obowiązek ten może być bardziej uszczegółowiony, aby nie naruszał prawa własności". W skardze, złożonej do tut. Sądu, "[...]" zakwestionował skuteczność nałożonego w pkt. 1 sentencji decyzji WINB obowiązku i stwierdził, że wzmocnienie belek nie usunie zagrożenia dla życia ludzkiego. Stale zalewane belki stropowe całkowicie zgniły i niezbędna jest ich wymiana na nowe. Skarżący zaznaczył, że stanowisko takie prezentuje również przedsiębiorstwo zaangażowane przez niego do wykonania powyższego obowiązku. Podniósł ponadto, że nie jest w stanie wyegzekwować należytego wykonania robót budowlanych wskazanych w pkt. 2 sentencji decyzji, gdyż jest tylko współwłaścicielem budynku i właścicielem lokalu nr 1. Lokal nr 2 stanowi wyłączną własność "[...]". Kontrolę wykonania tego obowiązku winien więc wykonać organ nadzoru budowlanego. Skarżący stwierdził ponadto, że zakreślony na wykonanie przedmiotowych robót termin jest zbyt krótki, gdyż przedsiębiorstwo, któremu zlecił wykonanie tych prac, nie dysponuje aktualnie wolnym terminem. Zarzucił ponadto, że uniemożliwiono mu udział w oględzinach łazienki w lokalu nr 2, gdyż nie informowano go o terminach przeprowadzenia tego dowodu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Dodał, że obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym ciąży na jego właścicielach solidarnie. Brak porozumienia między nimi nie może być usunięty przez organ nadzoru budowlanego. Stwierdził, że nie było możliwe nałożenie spornego obowiązku częściowo na poszczególne osoby, gdyż strop jest wspólną własnością właścicieli obu lokali. Odnosząc się do kwestii długości terminu na wykonanie spornych obowiązków stwierdził, że nieuzasadnione byłoby jego przedłużenie w sytuacji istnienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r., skarżący oświadczył m.in., że wykonanie decyzji jest niemożliwe. Po odsłonięciu stropu okazało się, że nie jest to strop pojedynczy, gdyż belki w stropie są podwójne, ułożone nad sobą. Ponadto nie jest możliwe zamocowanie kształtowników do zbutwiałych belek, gdyż spowoduje to zawalenie się całej konstrukcji. Skarżący podniósł, że autor orzeczenia technicznego, na które powołano się w zaskarżonej decyzji, nie był w jego mieszkaniu. Dodał, że wadliwie wykonane przyłącze do kanalizacji w lokalu nr 2 stanowi własność właścicieli tego lokalu. Podniósł, że gdy okazuje orzeczenie techniczne ze stycznia 2013 r. firmom budowlanym, które mają dokonać ewentualnego remontu, to firmy te odmawiają wykonania prac, ponieważ nie jest możliwe wykonanie ich zgodnie z orzeczeniem. Złożył też "zakres prac budowlanych" z dnia 19 stycznia 2015 r., sporządzony przez zakład usług ogólnobudowlanych, w którym stwierdza się, że "po oględzinach stanu technicznego zalewanego sufitu stwierdzono konieczność wymiany zniszczonej belki stropowej na nową 1 szt.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, po uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji, nałożył na właścicieli obu lokali mieszkalnych obowiązek wzmocnienia belek stropowych drewnianych kształtownikami stalowymi (zgodnie z zaleceniami zawartymi w "Orzeczeniu technicznym" opracowanym przez mgr. inż. "[...]" w styczniu 2013 r.) i podłączenie odpływu wanny w łazience lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej w sposób zgodny ze sztuką budowlaną, w zakreślonym terminie. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W sprawie bezsporne jest, że z uwagi na zły stan techniczny stropu między lokalami nr 1 i nr 2, istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Nie jest też sporna przyczyna tego stanu – brak właściwego odpływu wody z wanny w łazience w lokalu nr 2. Tym samym, zasadne było zobowiązanie właściwych podmiotów do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie Sądu wątpliwości budzi jednak prawidłowość nałożenia obowiązku o treści, zawartej w pkt. 1 sentencji zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na treść orzeczenia technicznego opracowanego w styczniu 2013 r. przez mgr. inż. "[...]". Jak wynika z tego opracowania, jego autor dokonał oględzin i odkrywek stropu drewnianego wyłącznie w lokalu nr 2 i na tej podstawie sporządził niezbędne pomiary i szkice robocze. Na podstawie odkrywek ustalił, że strop nad kuchnią i łazienką drewniany belkowy ze ślepym pułapem, wykonany został z belek drewnianych o przekroju 12 x 21 cm w rozstawie 98, 87 i 93 cm. Jego przekrój w kuchni jest następujący: panel podłogowy, płyta pilśniowa twarda, deski podłogowe grubości 25 mm, polepa gliniana grubości 10 cm, deski ślepego pułapu ułożone na łatach drewnianych mocowanych do belek nośnych stropu. Strop w łazience posiada warstwę z płytek ceramicznych. Stan techniczny stropu jest niedostateczny, istnieje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, gdyż są widoczne miejsca skorodowania biologicznego belek, ich nadmierne ugięcie, miejscowe obniżenie stropu. Sporządzający opinię zawnioskował o usunięcie zaistniałego zagrożenia, poprzez wzmocnienie stropu nad kuchnią i łazienką, tj. wzmocnienie belek drewnianych nr 1 i 2, które po wzmocnieniu należy spiąć 4 śrubami M12. W aktach sprawy znajduje się również, między innymi, protokół z kontroli nr 1/2012 z dnia 20 listopada 2012 r., sporządzony przez mgr. inż. "[...]", który dokonał sprawdzenia bezpieczeństwa użytkowania w lokalu nr 1. Ustalił on, że belki konstrukcyjne stropu, na skutek działania wilgoci, uległy znacznej korozji biologicznej, a stan techniczny sprawdzonych trzech belek jest awaryjny i należy je wymienić w pierwszej kolejności. Zalecił on niezwłoczne wzmocnienie konstrukcji stropu przed zawaleniem np. przez podparcie zniszczonych belek, następnie rozbiórkę elementów stropu i wykonanie nowego stropu. Wskazał też na konieczność zabezpieczenia elementów budynku przed zalewaniem wodą. Wskazać też należy, że organ odwoławczy, postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r., zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w "[...]" przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, poprzez m.in. ustalenie, czy wykonane zostały zalecenia, wynikające z protokołów z kontroli z dnia 15 stycznia 2013 r. oraz z dnia 20 listopada 2012 r. w zakresie zabezpieczenia elementów budynku przed zalewaniem wodą. Organ pierwszej instancji wykonał w dniu 31 lipca 2013 r., oględziny w lokalu nr 2 i ustalił, że nadal woda z wanny jest odprowadzana bezpośrednio do kratki ściekowej w podłodze i przez nieszczelności w podłodze zalewa elementy stropu, co powoduje postępujące zniszczenie tego stropu. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że organ odwoławczy, nakładając w zaskarżonej decyzji obowiązek wzmocnienia belek stropowych stalowymi kształtownikami, w żaden sposób nie uzasadnił konieczności nałożenia nakazu tej treści. Z uzasadnienia decyzji, nie wynika, dlaczego całkowicie pominięto ustalenia, wynikające z protokołu z kontroli nr 1/2012, którego autor, przeprowadzając kontrolę w lokalu nr 1, już w dniu 20 listopada 2012 r., stwierdził konieczność natychmiastowej wymiany trzech belek stropowych. Bez jakiejkolwiek analizy organu odwoławczego pozostały również ustalenia, dokonane w toku oględzin w dniu 31 lipca 2013 r., w wyniku których organ pierwszej instancji stwierdził, że zniszczenie stropu postępuje. Organ odwoławczy, nie zważając na powyższe, ograniczył się do nakazania właścicielom budynku wzmocnienia belek stropowych drewnianych kształtownikami stalowymi, zgodnie z orzeczeniem technicznym ze stycznia 2013 r. Zgodnie natomiast z ogólną zasadą postępowania administracyjnego, zawartą w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany podejmować kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1 K.p.a., nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 80 K.p.a., nakazującego ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Rozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie pozwoliłoby na prawidłową ocenę, czy wystarczające będzie - w ustalonym stanie sprawy - ograniczenie nałożonego obowiązku do wzmocnienia belek stropowych, czy też zaistniała konieczność ich jak najszybszej wymiany (i w konsekwencji wymiany całego stropu). Skarżący wykazywał w postępowaniu sądowoadministracyjnym, że nałożony w pkt. 1 zaskarżonej decyzji obowiązek jest niemożliwy do wykonania z uwagi na katastrofalny stan techniczny drewnianych belek stropowych oraz inną, niż opisana w orzeczeniu, konstrukcję stropu, a jego realizacja może doprowadzić do katastrofy budowlanej – zawalenia się stropu. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w kontrolowanym postępowaniu, organ odwoławczy naruszył obowiązki, wynikające z powołanych przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że zaskarżona decyzja narusza również art. 107 § 3 K.p.a., gdyż jej uzasadnienie faktyczne nie zawiera wskazania dowodów, na których organ odwoławczy oparł się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto, podnieść należy, że art. 61 ustawy Prawo budowlane, nakłada obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym - na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Przepis ten nakłada obowiązki na określone w nim podmioty, a art. 66 powołanej ustawy, daje organowi nadzoru budowlanego możliwość ingerencji w istniejący stan rzeczy, zmierzającej do zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 ustawy. Adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane może być zatem wyłącznie podmiot wskazany w art. 61 ustawy, czyli właściciel lub zarządca budynku, gdyż te podmioty są zobowiązane do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powyższe oznacza, że niezbędne jest ustalenie zarówno właścicieli obiektu budowlanego, jak i zakresu ich obowiązków, związanych z utrzymaniem obiektu w należytym stanie technicznym. Należy bowiem mieć na względzie, że nie każdy obowiązek może być nałożony na właściciela budynku, w którym są wyodrębnione samodzielne lokal mieszkalne w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, ponadto jest obowiązany m.in. utrzymywać swój lokal w należytym stanie, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. W przypadku zatem ustalenia, że usunięcie stanu zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi wymaga wykonania robót budowlanych w lokalu stanowiącym odrębną własność, a nie w częściach wspólnych budynku, organ nadzoru budowlanego winien zobowiązać do wykonania danych robót tylko właściciela tego lokalu, a nie współwłaścicieli nieruchomości wspólnej. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem lokalu nr 1, natomiast właścicielami lokalu nr 2 są "[...]". Nie budzi wątpliwości, że strop między tymi lokalami jest częścią wspólną nieruchomości, którą stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, stanowią grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zasadne więc było zobowiązanie współwłaścicieli nieruchomości wspólnej – właścicieli lokali nr 1 i nr 2 - do usunięcia złego stanu technicznego stropu. Organ odwoławczy przesądził jednocześnie, że częścią wspólną nieruchomości jest również połączenie odpływu wanny w łazience lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej wewnątrz samodzielnego lokalu mieszkalnego nr 2. Brak jakichkolwiek rozważań organu odwoławczego w tej kwestii, nie pozwala ocenić, czy prawidłowo zobowiązał on współwłaścicieli nieruchomości wspólnej także do wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu przyłącza wanny w lokalu nr 2 do instalacji kanalizacyjnej znajdującej się w budynku. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy ustali, jaki jest stan techniczny belek stropowych i uwzględniając te ustalenia, nałoży na właścicieli tej części budynku obowiązek usunięcia tej nieprawidłowości w skuteczny i bezpieczny sposób, określając termin wykonania tego obowiązku. Ponadto, organ ustali, czy połączenie odpływu wanny w łazience lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej wewnątrz tego lokalu, stanowi część wspólną budynku i na właścicieli tego przyłącza nałoży obowiązek podłączenia odpływu wanny w łazience w tym lokalu z instalacją kanalizacyjną, co powinno trwale wyeliminować bezpośrednią przyczynę zalewania posadzki i degradacji stropu w budynku. Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 p.p.s.a. O wynagrodzeniu pełnomocnika wyznaczonego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy.