II SA/Ol 111/10

Dnia 30 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - oddala skargę. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 6 maja 2009r. pełnomocnik spółki A, wystąpił do organu I instancji o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie wieży strunobetonowej o wysokości 36 m, montażu anten sektorowych i radiolinii MW, budowie mostu kablowego i ułożeniu kabli fiderowych, adaptacji pomieszczeń w istniejącym budynku, montażu urządzeń RBS i TRM, budowie przyłącza instalacji elektrycznej WLZ, wykonaniu instalacji odgromowej, budowie ściany oporowej i wykonaniu ogrodzenia na terenie działek nr "[...]" i "[...]" obr. "[...]" przy ulicy A w "[...]" Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej i wieży antenowej o wysokości 36 m na działkach nr "[...]" i "[...]" obręb "[...]" przy ulicy A w "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działki nr "[...]" i "[...]" obr. "[...]" objęte wnioskiem znajdują się na terenie, na którym obowiązuje zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztyna oraz planu "[...]" w "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nr XXXVI/413/97 z dnia 25 czerwca 1997r. (Dz. U. Woj. Warmińsko-Mazurskiego Nr 21/97 z dnia 11 lipca 1997r.). Podniesiono, że zgodnie z planem teren ten posiada oznaczenie B 17 MW o zapisie istniejąca zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna adaptowana z możliwością przekształceń podwyższających jej standard. Wysokość zabudowy nie może przekraczać 3 ½ kondygnacji nadziemnych. Jako dopuszczalne ustala się przeznaczenie części terenu pod usługi publiczne. Podkreślono, że podstawową funkcją terenu określoną w planie jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Jako dopuszczalne przeznaczenie terenu uznano usługi publiczne. Organ podniósł, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mieszczących się w ustalonym przeznaczeniu podstawowym jako zabudowa mieszkaniowa adaptowana ani w dopuszczalnym jako usługi publiczne. Wskazano, że wysokość zabudowy określona w planie jako nie przekraczająca 3 ½ kondygnacji nadziemnych odnosi się do wysokości zabudowy budynkami o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej (usługi publiczne). W ocenie organu I instancji zapisy planu w ogóle nie przewidują lokalizacji budowli nie będących budynkami, a dla budynków określają wysokość zabudowy jako 3 ½ kondygnacji nadziemnej, co dla funkcji określonej planem daje wysokość mniejszą niż 15 m. Powołano się przy tym na opinie Dyrektora Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta, według którego przeznaczenie terenu pod usługi publiczne należy utożsamiać z celami publicznymi określonymi w art. 6 pkt 6 i 6a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono, że w planach miejscowych dla infrastruktury technicznej podziemnej i nadziemnej wyznacza się orientacyjne trasy przebiegu, a dla urządzeń infrastruktury wymagających terenu wyznacza się miejsca pod ich lokalizację i dlatego w przedmiotowym planie wyznaczono konkretne tereny pod przepompownię ścieków oraz stacje transformatorowe. Natomiast na terenie planu "[...]" nie zostało wskazane ani w formie postulatywnej ani obligatoryjnej, miejsce na lokalizację wieży antenowej stacji telefonii komórkowej. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła spółka A. Odwołująca się wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 28, art. 35 i art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 i art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W odwołaniu stwierdzono, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jak i poglądami doktryny brak jest podstaw aby uznać, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie może być traktowana jako inwestycja celu publicznego na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto odwołujący się wskazał, że według niego ograniczenia wysokości wynikające z planu miejscowego dotyczą jedynie budynków. Maszt antenowy o konstrukcji żelbetowej nie jest budynkiem tylko obiektem budowlanym, a jego wygląd można porównać do słupa instalacji elektrycznej czy oświetleniowej. Strona odwołująca się podniosła także, że interes prawny do uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu musi być rozumiany jako interes oparty na przepisach prawa materialnego. Interes faktyczny przejawiający się zainteresowaniem sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie poparty konkretnym przepisem prawa materialnego mogącym stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracyjnego, nie uzasadnia uczestnictwa na prawach strony w danym postępowaniu administracyjnym. W odwołaniu podniesiono ponadto, że gdyby prawo własności mogło stanowić podstawę do wydawania decyzji odmawiających pozwolenia na budowę inwestycji celu publicznego, telefonia komórkowa w Polsce nigdy by się nie rozwinęła. W odwołaniu postawiono tezę, że stacje bazowe telefonii komórkowej muszą znajdować się jak najbliżej skupisk ludzi ponieważ tam jest największe zapotrzebowanie na dobrą jakość sygnału, a zadania jakie spełnia taka stacja mają charakter powszechny i służą dobru ogółu. Wskazując na naruszenie przepisów proceduralnych podniesiono naruszenie terminów do wydania decyzji oraz zarzucono niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W rozstrzygnięciu podniesiono, że teren, na którym projektuje się stację bazową, określony został w ustaleniach planu symbolem B 17 MW. Oznacza on istniejącą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną adaptowaną z możliwością przekształceń podwyższających jej standard. Wysokość zabudowy nie może przekraczać 3 ½ kondygnacji nadziemnych. Wskazano, że jako dopuszczalne ustalono przeznaczenie części terenu pod usługi publiczne. W ocenie organu odwoławczego plan miejscowy nie przewiduje budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, czyli stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie jego obowiązywania. W innym wypadku wskazywałby możliwą przybliżoną lokalizację takiego obiektu. Dodatkowo przemawia za tym dopuszczalna wysokość zabudowy przedmiotowego terenu do 3 ½ kondygnacji, co jednoznacznie wyklucza powstanie takiej inwestycji. Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka A działając poprzez swojego pełnomocnika. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 35 ust. 5 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Nr XXXVI/413/97 Rady Miejskiej w Olsztynie z dnia 25 czerwca 1997r. Podniesiono również pogwałcenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto w skardze zarzucono, że organy obu instancji nie dokonały dokładnej analizy planu zagospodarowania przestrzennego albowiem w przeciwnym razie wydałyby decyzję zezwalającą na budowę. W ocenie strony skarżącej ograniczona planem miejscowym wysokość do 3 ½ kondygnacji naziemnych odnosi się jedynie do budynków a nie wszystkich obiektów budowlanych (np. słupy energetyczne). W związku z tym fakt, że wieża antenowa ma osiągnąć wysokość 36 m nie powinna mieć tu znaczenia albowiem plan zagospodarowania przestrzennego nie nakłada ograniczeń wysokościowych dla inwestorów innej zabudowy niż ta opisana w planie jako zabudowa mieszkaniowa. Według twierdzeń zawartych w skardze maszt antenowy sam w sobie nie ma kondygnacji zatem odnoszenie jej wysokości do tego typu miernika jest bezzasadne. Podniesiono przy tym, że wysokość zabudowy z reguły mierzona jest do wysokości kalenicy, a tego elementu maszt antenowy nie posiada. Ponadto powołując się na § 12 planu miejscowego, wskazano, że przebieg projektowanych elementów infrastruktury technicznej ma charakter postulatywny, co w opinii strony skarżącej oznacza, że budowa infrastruktury technicznej jest planowana, choć nie ustalono jej przebiegu. Według skarżącej sam fakt uregulowania możliwości budowy infrastruktury oznacza, że prawodawca przewidział możliwość przedmiotowej inwestycji, a przebieg wskazany w planie jest jedynie przez niego proponowany i w miarę możliwości powinien być uwzględniany. W skardze postawiono także tezę, że plan zagospodarowania przestrzennego nie musi wprost przewidywać możliwości budowy stacji bazowej wraz z wieżą antenową. Tego typu inwestycja jest bowiem na tyle specyficzna, że nie jest to możliwe. Istotny jest natomiast brak zakazu lokalizacji takich inwestycji w przedmiotowym planie miejscowym. Ponadto podkreślono, że strona skarżąca spełniła wszystkie warunki niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a sama inwestycja nie ma negatywnego wpływu na środowisko. Wskazano ponadto na przeznaczenie działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. Znajduje się ona na terenie B 17 MW, przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowej oraz na ewentualne usługi publiczne. Budowa stacji bazowej w ocenie strony skarżącej nie zalicza się do zabudowy mieszkaniowej, ale spełnia cele publiczne i jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, tym samym powinna być rozumiana jako usługi publiczne, które są dopuszczalne i przewidziane przez przedmiotowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego. W skardze podniesiono jeszcze, że stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia cel zawarty w planie miejscowym w postaci podniesienia standardu życia mieszkańców poprzez lepszą jakość połączeń telefonicznych. Ponadto w skardze wskazano na naruszenie art. 6 i art. 7 kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie sprawy oraz brak działania na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W trakcie przeprowadzonej rozprawy, uczestnik postępowania H. D., będący właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji wskazał, że maszt stacji telefonii komórkowej miałby stanąć bezpośrednio przy granicy jego działki, zabudowanej domem mieszkalnym. Podniósł, że jego działka ma powierzchnię 4 arów. Argumentował, że na sąsiedniej działce, na której miałaby powstać wieża telefonii komórkowej już dotychczas sąsiad wybudował budynki usługowe. Sam jednak nie ma tam budynku mieszkalnego i tam nie przebywa. Ponadto uczestnik nadmienił, że na sąsiedniej działce organizowane jest przedszkole. Zabudowanie działki inwestora tak wysokim obiektem powodować będzie niemożność dalszego zamieszkiwania w sąsiedztwie tej działki, które już teraz jest bardzo uciążliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy wskazać w kontekście przedmiotowej sprawy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., Nr 156, poz. 1118) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotem sporu na gruncie niniejszej sprawy jest właśnie zgodność projektowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji uznały, że w Olsztynie na terenie objętym planem miejscowym Brzeziny – Pozorty nie zostało wskazane ani w formie postulatywnej ani obligatoryjnej, miejsce na lokalizację wieży antenowej stacji telefonii komórkowej. Skarżący wyraził odmienne stanowisko, stwierdzając, że plan miejscowy nie ogranicza możliwości powstania przedmiotowej inwestycji. Podnieść należy, że Uchwałą Nr XXXVI/413/97 Rady Miejskiej w Olsztynie z dnia 25 czerwca 1997r. (Dz. U. Woj. Warmińsko-Mazurskiego Nr 21/97 z dnia 11 lipca 1997r.) uchwalono zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztyna oraz miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego UN 8, terenu między ulicami Tuwima, Sikorskiego, projektowaną trasą "Południe", ulicą Warszawską – "Brzeziny – Pozorty". Teren, którego dotyczy projektowana inwestycja strony skarżącej oznaczony jest symbolem B 17 MW jako istniejąca zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna adaptowana z możliwością przekształceń podwyższających jej standard. Wysokość zabudowy nie może przekraczać 3 ½ kondygnacji nadziemnych. Jako dopuszczalne ustalono przeznaczenie części terenu pod usługi publiczne. Ponadto w § 12 wspomnianej uchwały ustalono, że przebieg projektowanych elementów infrastruktury technicznej: linii energetycznych, instalacji telekomunikacyjnych, gazowych i ciepłowniczych oraz instalacji i urządzeń wodnych, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z podczyszczalnią ścieków deszczowych ma charakter postulatywny. Biorąc powyższe pod uwagę z całą pewnością trzeba stwierdzić, że dominującą zabudową na obszarze planowanej inwestycji jest zabudowa mieszkaniowa, choć fakultatywnie dopuszczono możliwość przeznaczenia części terenu pod usługi publiczne. W ocenie Sądu zawarte oznaczenia przedmiotowej części planu miejscowego "Brzeziny – Pozorty" należy interpretować tak, aby zachować główną funkcję wyznaczoną dla tej części terenu czyli funkcję mieszkaniową wraz z charakterystycznymi parametrami dotyczącymi zabudowy mieszkaniowej. Projekt budowlany w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład którego wchodzi m.in. wieża o wysokości 36 m, przekraczająca ponad dwukrotnie dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej, nie harmonizuje z podstawową funkcją mieszkaniową tej części obszarów objętych planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego i odbiega od charakteru zabudowy przewidzianej planem na terenie oznaczonym symbolem B 17 MW. Nie harmonizuje też z tym terenem, który jest już zabudowany nowymi niskimi wyjątkowo estetycznymi budynkami mieszkaniowymi. Zatem jak podał organ I instancji w uzasadnieniu decyzji usytuowanie stacji bazowej o tak znacznej wysokości na wskazanych działkach wśród gęsto usytuowanych zamieszkałych domków wpłynęłoby wyjątkowo negatywnie na już ukształtowany charakter osiedla. Zatem nie może być mowy o podniesieniu standardu zabudowy mieszkaniowej o czym stanowi plan. Wręcz byłoby to nie tylko zeszpecenie pięknego układu zabudowy mieszkaniowej, lecz istotne pogorszenie standardu istniejącej zabudowy mieszkaniowej i życia mieszkańców. Szczególnie biorąc pod uwagę część graficzną analizowanego planu, z którego wynika, że w dość niewielkiej odległości są tereny niezabudowane. Przyznać też należy na co wskazują organy, że w tym dość szczegółowo opracowanym planie wyraźnie określono miejsca stacji pomp, transformatorów i innych tego rodzaju obiektów, jednak z sensownym rozmieszczeniem, nie w odległości tak jak projektowana stacja bazowa 25 m od budynku jednorodzinnego, na co wskazywała jedna ze stron postępowania na rozprawie przed tutejszym Sądem. Zgodzić się należy, że w planie miejscowym nie zawarto bezpośredniego zakazu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ale wskazać należy jednocześnie, że precyzyjnie określono przeznaczenie terenów dla obszarów objętych planem "Brzeziny – Pozorty". Trzeba jeszcze raz podkreślić, że jako dominującą dla obszaru B 17 MW na którym znajdują się działki nr "[...]" i "[...]" jest zabudowa mieszkaniowa. Dopuszczenie zaś fakultatywne przeznaczenia części terenu pod usługi publiczne, nie umożliwia wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą. Tą wyjątkową możliwość należy bowiem interpretować tak jak już podano, żeby nie zaburzyć dominującego przeznaczenia terenu. Ewentualne przeznaczenie części terenu pod usługi publiczne ma jedynie charakter wyjątku i korzystanie z tej możliwości nie powinno naruszać podstawowego i jasno wyznaczonego w planie miejscowym przeznaczenia obszaru B 17 MW. Ponadto trudno byłoby zgodzić się ze stanowiskiem, że stacja bazowa telefonii komórkowej sama w sobie może być zaliczona do pojęcia usług publicznych. Nie jest to bowiem usługa tylko element infrastruktury technicznej, który ma dopiero być wykorzystywany do świadczenia usług telekomunikacyjnych, będących usługami publicznymi. Interpretując pojęcie usług publicznych na potrzeby niniejszej sprawy w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy dojść do wniosku, że budowa stacji bazowej oznacza budowę elementu infrastruktury technicznej w rozumieniu § 12 planu. Na terenie zaś oznaczonym symbolem B 17 MW takiej inwestycji nie przewidziano. Ponadto jak wyjaśniono wyżej inwestycja odbiega od charakteru zabudowy mieszkaniowej określonej na tym terenie. Podzielić należy stanowisko organów, że infrastruktura techniczna jest elementem towarzyszącym zabudowie zarówno mieszkaniowej jak i usługowej, dopuszczalnym na terenach nie wydzielonych do funkcjonowania specjalistycznych zadań infrastrukturalnych wyłącznie w zakresie niezbędnym do funkcjonowania obiektów zrealizowanych zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w planie. Jak już podano, w omawianym planie dla infrastruktury podziemnej i naziemnej wyznaczono orientacyjne trasy przebiegu. Natomiast dla funkcjonowania specjalistycznych zadań infrastrukturalnych wymagających terenu wyznaczono miejsca pod ich lokalizację. Dotyczy to na przykład przepompowni ścieków, biologicznej podczyszczalni wód deszczowych. Ponadto te specjalistyczne zadania infrastrukturalne nie są zlokalizowane na terenach o funkcji mieszkaniowej. Plan przewiduje więc istnienie określonej infrastruktury na terenie objętym planem, nie wskazując równocześnie miejsca pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie oznaczonym B 17 MW. Tymczasem wskazać należy, że wokół terenu działki objętej inwestycją znajdują się budynki mieszkalne i akta wskazują, że są tereny typowo mieszkaniowe. Z projektu budowlanego wynika, że bezpośrednio nad budynkami mieszkaniowymi rozchodziły się będą wiązki promieniowania z anten sektorowych. Taka inwestycja w ocenie Sądu w tej konkretnej sprawie, przy takich zapisach planu i próbie ulokowania stacji bazowej telefonii komórkowej pomiędzy działkami zabudowanymi budynkami mieszkaniowymi, nie może być uznana za zgodną z planem miejscowym. Planowana inwestycja naruszać będzie także ład przestrzenny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "ładzie przestrzennym" - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Należy także zauważyć, że tereny objęte przedmiotowym planem miejscowym obejmują znaczny obszar. Z planu wynika, że obszar ten został podzielony funkcjonalnie, tzn. możliwe jest wyodrębnienie terenów o przeznaczeniu typowo mieszkaniowym, jak również odnajdujemy duże obszary przeznaczone jednoznacznie pod usługi, handel, czy też tereny zielone. Taka specyfikacja świadczy o świadomym zamyśle organu planistycznego. Jest to również argument prawny przemawiający za tym, że proponowana przez inwestora lokalizacja nie jest jedyną możliwą dla przedmiotowego terenu. Biorąc pod uwagę ustalenia planu wydaje się, że nie powinno stanowić problemu znalezienie terenu, w tym dużych połaci bez zabudowy, który funkcją zdecydowanie bardziej byłby zbliżony do zamierzenia inwestycyjnego skarżącej spółki i to bez obniżenia jakości świadczonych przez nią usług. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, która powołując się na § 12 planu miejscowego, wskazała, że przebieg projektowanych elementów infrastruktury technicznej ma charakter postulatywny, co według jej opinii oznacza, że budowa infrastruktury technicznej jest planowana, choć nie ustalono jej przebiegu. Według skarżącej spółki sam fakt uregulowania możliwości budowy infrastruktury wskazuje, że prawodawca przewidział możliwość przedmiotowej inwestycji, a przebieg wskazany w planie jest jedynie przez niego proponowany, który w miarę możliwości powinien być uwzględniany. Wskazane już wcześniej posadowienie innych urządzeń infrastruktury technicznej przeczy stanowisku zawartemu w tym zakresie w skardze. Jak wynika z przywołanego przez skarżącą § 12 planu miejscowego przebieg wymienionych elementów infrastruktury technicznej ma charakter postulatywny, co jednoznacznie przesądza o braku obligatoryjności w tym zakresie. Zapis ten wprawdzie pozwala na rozważenie możliwości przebiegu projektowanych elementów infrastrukturalnych, ale nie oznacza automatycznego pozytywnego rozpatrzenia takich propozycji. Co więcej muszą one uwzględniać już istniejące przeznaczenie poszczególnych terenów, co organy zasadnie zrobiły. Zasadnym wydaje się uczynienie założenia, że gdyby dla przedmiotowego obszaru przewidziano przeznaczenie pod zabudowę infrastruktury technicznej, to stosowny organ przewidziałby to w planie miejscowym. Tymczasem dla terenu B17 MW, którego dotyczy wnioskowana inwestycja tego nie uczynił. Dodatkowo wskazać należy, że postulatywny charakter możliwości lokalizacji elementów infrastruktury technicznej oznacza obowiązek badania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, czy zamierzenie związane z budową infrastruktury nie jest sprzeczne z podstawowymi cechami dotyczącymi zabudowy przewidzianej na danym terenie. Należy również podkreślić, że Sąd nie neguje, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Nie można jednak utożsamiać charakteru takiej inwestycji i kwalifikować jej przez to jako usługi publicznej, która, jak chciałaby tego skarżąca, jest dopuszczalna i przewidziana przez przedmiotowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego na działkach nr "[...]" i "[...]", które leżą na terenach oznaczonych symbolem B 17 MW. Pamiętać należy, że istotą sprawy jest rozstrzygniecie zgodności planowanego projektu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważania co do tego zakresu organy dokonały w sposób zadowalający i wystarczający, wykazując, że planowana inwestycja na wskazanych konkretnych działkach o łącznej powierzchni 1080 m², już zabudowanych między innymi stacją paliw gazowych, nie odpowiadałaby wymogom przyjętym w planie miejscowym dla terenu, na którym ten projekt infrastrukturalny miał powstać. W związku z tym nie można uznać za zasadne zarzuty skarżącej odnoszące się do pogwałcenia przez organ przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postaci naruszenia art. 6 i art. 7 kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie sprawy oraz brak działania na podstawie i w granicach prawa. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.