II SA/Ol 1119/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi D. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta ustalił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku usługowego - montaż samochodowych instalacji gazowych, naprawy mechaniczne i elektryczne, biuro obsługi klienta, sklep z częściami motoryzacyjnymi, zaplecze biurowe i socjalne, magazyn części zamiennych wraz z infrastrukturą techniczną, dojazdami i miejscami postojowymi przy ulicy "[...]", na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów 288/7, 289/7, 289/9 w B. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Jednakże po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz biorąc pod uwagę szczegółowe uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko uznano, iż przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 24 lipca 2006r. ). Podano, iż przedłożone przez inwestorów dokumenty zostały przeanalizowane pod kątem wymagań dotyczących ochrony środowiska, w wyniku czego stwierdzono, iż planowane przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnych oddziaływań na środowisko, po zastosowaniu rozwiązań projektowych i organizacyjnych zawartych w sentencji decyzji. Wskazano, iż strony powiadomione o toczącym się postępowaniu nie wniosły żadnych uwag ani zastrzeżeń, zaś warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Od decyzji tej złożył odwołanie J.O., który wskazał, iż organ pierwszej instancji winien rozpatrzyć sprawę dopiero po uzyskaniu ostatecznej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Podał, iż wniósł zażalenie od wydanego w tym zakresie postanowienia. W związku z tym w dacie wydania przedmiotowej decyzji nie było ostatecznego postanowienia organu inspekcji sanitarnej. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podkreślono, iż podnoszone przez odwołującego się uchybienie nie mogło mieć wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, bowiem organ wyższej instancji - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zatem wydanie decyzji przed zakończeniem procedury uzgodnieniowej nie miało wpływu na jej treść. Jednakże organ odwoławczy stwierdził, iż w toku postępowania dopuszczono się innych naruszeń prawa. Wskazano, iż w myśl art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Podniesiono, iż z akt sprawy wynika, że teren planowanej inwestycji jest objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano jednak, czy planowana inwestycja jest zgodna z przedmiotowym planem, co stanowi naruszenie powołanego art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Podano także, iż organ nie doręczył wszystkim stronom postępowania załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który zawiera charakterystykę całego przedsięwzięcia, co stanowi naruszenie art. 56 ust.3 powołanej ustawy - Prawo ochrony środowiska. Wskazano również na konieczność oceny pisma inwestorów złożonego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowiącego w ocenie organu odwoławczego zmianę wniosku. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta ponownie ustalił środowiskowe warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu podano, iż po dokonaniu analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego przedmiotowego terenu w zakresie funkcji, zagospodarowania terenu oraz zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustalono, iż na obszarze tym dopuszcza się lokalizację zakładów usługowych. W świetle zapisów szczegółowych oraz ustaleń ogólnych z zakresu ochrony środowiska zamierzona inwestycja nie będzie zdaniem organu sprzeczna z ustaleniami tego planu. Wskazano, iż w celu dotrzymania standardów środowiska w szczególności w zakresie hałasu i zanieczyszczenia wód substancjami ropopochodnymi decyzja określa wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Podniesiono, iż decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych dotyczy jedynie przedsięwzięcia obejmującego montaż instalacji gazowych oraz napraw mechanicznych i elektrycznych, gdyż z informacji przedstawionej przez inwestorów nie wynika, aby w zakresie usług przewidziane były stanowiska spawalnicze, szlifierskie i lakiernicze. W ocenie organu planowane przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnych oddziaływań na środowisko przy zastosowaniu rozwiązań projektowych i organizacyjnych wskazanych w przedmiotowym rozstrzygnięciu. W związku z tym po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego, uzyskaniu ostatecznego stanowiska przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz po stwierdzeniu zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydano przedmiotową decyzję. Od decyzji tej odwołał się J.O. Podniósł, iż przedmiotowy teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Oznacza to zdaniem odwołującego się, że na tym terenie może być realizowana zabudowa usługowa tylko wówczas, gdy realizowana jest łącznie z zabudową jednorodzinną. Gdyby bowiem normodawca teren ten przeznaczył pod samodzielnie realizowaną zabudowę usługową, zapis ten miałby inne brzmienie. Ponadto w ocenie odwołującego się wadliwie została przeprowadzona ocena przedstawionych przez inwestorów dokumentów. Organ nie uwzględnił bowiem faktu, iż na działkach przy ulicy "[...]" inwestorzy w 2006 roku wybudowali już jeden duży budynek na potrzeby zakładu samochodowego. Wskazane w zaskarżonej decyzji działki mają niewielką powierzchnię i nie ma na nich w ogóle zabudowy mieszkaniowej, a całość nieruchomości jest przeznaczona na budowany zakład samochodowy. Według J.O. taka zabudowa pozostaje w sprzeczności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem na tym terenie wiodącą jest funkcja mieszkaniowa, zaś budownictwo usługowe jest jedynie dopuszczalnym uzupełnieniem budownictwa mieszkaniowego. W ocenie odwołującego się inwestorzy dążą do zmiany przeznaczenia terenu z funkcji mieszkaniowej na funkcję usługową o cechach przemysłowych. W związku z powyższym odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia "[...]" (w decyzji mylnie wpisano datę "[...]") Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówiło ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku usługowego - montaż samochodowych instalacji gazowych, naprawy mechaniczne i elektryczne, biuro obsługi klienta, sklep z częściami motoryzacyjnymi, zaplecze biurowe i socjalne, magazyn części zamiennych wraz z infrastrukturą techniczną, dojazdami i miejscami postojowymi przy ulicy "[...]", na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów 288/7, 289/7, 289/9 w B. W uzasadnieniu ponownie powołano się na treść art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który stanowi, iż organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, iż teren planowanej inwestycji objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 września 2005r. Według zapisów tego planu obszar, na którym planowana jest inwestycja, przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią. Dopuszczalna jest lokalizacji usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową. Usługi nie mogą powodować stałej lub okresowej uciążliwości dla mieszkańców sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej i obniżać standardu ich zamieszkania poprzez wzrost poziomu hałasu oraz emisję związków szkodliwych. Ponadto z planu wynika, iż na terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej wprowadza się zakaz lokalizacji obiektów usługowych mogących powodować stałe, bądź okresowe uciążliwości dla środowiska i życia mieszkańców lub innych kolidujących z funkcją mieszkaniową (w tym bazy naprawcze) i pogarszających warunki zamieszkiwania w zakresie zwiększonego hałasu, ruchu samochodowego, emisji zanieczyszczeń do powietrza, zapachów i odorów, których uciążliwość wykraczałaby poza granice własnej działki. Wskazano, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęć "usług nieuciążliwych", "niekolidujących z funkcją mieszkaniową". Zatem zgodnie z jedną z dyrektyw wykładni literalnej pojęciom tym należy przypisywać znaczenie przyjęte powszechnie w języku potocznym. W ocenie Kolegium wnioskowany przez inwestorów sposób zagospodarowania nieruchomości jest uciążliwy dla nieruchomości sąsiednich, jak również zamiar prowadzenia działalności polegającej na montowaniu instalacji gazowych koliduje z funkcją mieszkaniową. Należy bowiem przyjąć, iż prawodawcy chodziło o takie usługi, które stanowią uzupełnienie funkcji mieszkaniowej terenu, a taką usługą nie jest montaż instalacji gazowych. Ponadto planowana inwestycja jest zaliczana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów wykonawczych do ustawy - Prawo ochrony środowiska. Podniesiono, iż o niezgodności z zapisami planu świadczy fakt, iż przedsięwzięcie ma być w istocie zakładem naprawczym, a zatem bazą naprawczą w rozumieniu powołanej uchwały. Podano ponadto, iż Kolegium analizowało przedłożoną przez inwestora ocenę oddziaływania na środowisko z zakresu klimatu akustycznego. Stwierdzono, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, co do zasady, uciążliwość każdej inwestycji musi zamykać się w granicach obszaru, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zatem fakt nieprzekraczania przewidzianych przepisami prawa norm stężenia hałasu, czy też innych immisji, nie dowodzi jeszcze nieuciążliwości inwestycji dla środowiska i mieszkańców. Z powyższych względów - wobec ustalenia, iż inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - organ odmówił ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. Na powyższą decyzję skargę wnieśli D. i W.K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazali, iż organ odwoławczy naruszył art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną interpretację powołanych przepisów i przyjęcie, iż wnioskowany przez skarżących sposób zagospodarowania nieruchomości jest uciążliwy dla nieruchomości sąsiednich, a zamiar prowadzenia działalności polegającej na montowaniu instalacji gazowej koliduje z funkcją mieszkaniową. Skarżący podkreślili, iż przy definiowaniu pojęć nieostrych takich, jak "usługi nieuciążliwe", czy "niekolidujące z funkcją mieszkaniową" powinna być zastosowana wykładnia funkcjonalna i celowościowa oraz zasada, że żadne zwroty zawarte w przepisie nie powinny zostać pominięte jako nie mające znaczenia. Według skarżących "usługi nieuciążliwe" i " niekolidujące z funkcją mieszkaniową" to takie, które nie zwiększają poziomu hałasu oraz emisji związków szkodliwych oraz nie pogarszają warunków zamieszkania w zakresie zwiększonego hałasu, ruchu samochodowego, emisji zanieczyszczeń do powietrza, zapachów i odorów, których uciążliwość wykraczałaby poza granice własnej działki. Skarżący wskazali, iż przy braku znajomości specyfiki działalności i funkcjonowania zakładu zajmującego się montażem instalacji gazowych, organ nie mógł w sposób kompetentny bez zasięgnięcia wiadomości specjalnych określić uciążliwości dla otoczenia działalności przedmiotowego zakładu. Zdaniem skarżących działalność usługowa polegająca na montażu samochodowych instalacji gazowych nie wymaga prac spawalniczych, ani innych hałaśliwych robót. Jest to montaż praktycznie bezgłośny. Taki zakład nie potrzebuje podłączenia do sieci gazowej, gdyż nie prowadzi dystrybucji gazu, w związku z czym nie ma mowy o emisji szkodliwych związków i nie powoduje żadnego niebezpieczeństwa dla nieruchomości przyległych. Zdaniem skarżących nie można mówić też o nadmiernym ruchu pojazdów, ponieważ przepustowość planowanej inwestycji została ustalona na takim poziomie, aby nie zakłócać funkcji mieszkaniowej na terenach przyległych. Brak negatywnego wpływu na środowisko potwierdzają w ocenie skarżących ekspertyzy załączone do wniosku o ustalenie środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. Dokumentacja dotycząca przedmiotowego przedsięwzięcia została dogłębnie przeanalizowana w toku postępowania przez organ pierwszej instancji, który zdaniem skarżących posiada pełniejszą wiedzę dotycząca planu zagospodarowania przestrzennego i rzeczywistego znaczenia ujętych w nim przepisów. Zatem decyzja pierwszoinstancyjna stwierdzająca zgodność przedmiotowej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego jest w pełni kompetentna i zasługuje na aprobatę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, iż pojęcia "nieuciążliwości dla mieszkańców" i "nieprzekraczania przez inwestycję przewidzianych przepisami prawa norm ochrony środowiska" w kontekście przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustawy Prawo ochrony środowiska, nie mogą być pojmowane jako synonimy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wskazać, iż w niniejszej sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, gdyż postanowieniem z dnia 6 grudnia 2007r. (Sygn. akt II OW 56/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył tut. Sąd do rozpoznania przedmiotowej sprawy (k.87). Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim wskazać, iż zgodnie z art. 46 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r., nr 129, poz. 902 ze zm.) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". W myśl art. 46 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska jako przedsięwzięcie należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2-9 lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a powołanej ustawy. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko dzielą się na takie, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) oraz takie, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony w drodze postanowienia właściwego organu (art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art,. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska). Stosownie do § 3 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r., nr 257, poz. 2573 ze zm.) stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 wskazanego przepisu i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów zostały zaliczone do przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie planowane przez skarżących inwestycja polega na budowie budynku usługowego - montaż samochodowych instalacji gazowych, naprawy mechaniczne i elektryczne, biuro obsługi klienta, sklep z częściami motoryzacyjnymi, zaplecze biurowe i socjalne, magazyn części zamiennych wraz z infrastrukturą techniczną, dojazdami i miejscami postojowymi. W myśl zatem powołanych wyżej przepisów przedsięwzięcie to należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania środowisko. Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent Miasta stwierdził, iż nie ma obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla tej inwestycji. Jednakże powyższe okoliczności nie mają wpływu na fakt, iż planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]". Zatem organy miały obowiązek zbadania kwestii zgodności lokalizacji przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w ocenie Sądu to organ odwoławczy dokonał właściwej interpretacji przepisów prawa. Kwestia sporna dotyczy rozumienia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w odniesieniu do przedmiotowego terenu przewiduje możliwość lokalizowania usług nieuciążliwych, niekolidujących z funkcją mieszkaniową w formie wbudowanej lub dobudowanej, stanowiącej jedną bryłę z częścią mieszkalną lub jako samodzielny budynek wolnostojący. Przy czym dalsze postanowienia uchwały stanowią, iż usługi te nie mogą powodować stałej, bądź okresowej uciążliwości dla mieszkańców sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej i obniżać standardu ich zamieszkania poprzez wzrost poziomu hałasu oraz emisję związków szkodliwych. Ponadto dla terenów zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej ustanowiono w planie zakaz lokalizacji obiektów o funkcji produkcyjnej oraz innych obiektów, w tym usługowych, mogących powodować stałe bądź okresowe uciążliwości dla środowiska i życia mieszkańców lub innych kolidujących z funkcją mieszkaniową (w tym stacje paliw, bazy naprawcze lub budowlane) i pogarszających warunki zamieszkania w zakresie zwiększonego hałasu, ruchu samochodowego, emisji zanieczyszczeń do powietrza, zapachów i odorów, których uciążliwość wykraczałaby poza granice własnej działki. Wobec takich zapisów planu Sąd podzielił stanowisko Kolegium, iż planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami planu. Podnieść należy, iż wprawdzie pojęcie "usługi nieuciążliwe", "niekolidujące z funkcją mieszkaniową" jest pojęciem nieostrym, to jednak niezależnie od zastosowanej wykładni pozwala na ustalenie, jaki rodzaj działalności jest dopuszczalny na przedmiotowym terenie. Wskazać bowiem należy, iż uwzględniając wykładnię gramatyczną należy sięgnąć do wyjaśnienia rozumienia słowa "nieuciążliwy" w języku polskim. W Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN) przez pojęcie to rozumie się "niesprawiający kłopotu". W tym kontekście trudno uznać, iż działalność związana z montowaniem instalacji gazowej oraz funkcjonowaniem stacji naprawczej samochodów, a także prowadzenie handlu częściami samochodowymi, co spowoduje zwiększenie ilości i częstotliwości w ruchu drogowym, a zatem zwiększy emisję spalin i hałasu, nie stanowi uciążliwości zwłaszcza dla okolicznych mieszkańców. Nawet jednak przy uwzględnieniu wykładni celowościowej i funkcjonalnej (jak chcą tego skarżący) należy uznać, iż planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z planem. Podnieść bowiem należy, iż z przywołanych wyżej zapisów planu jednoznacznie wynika, iż funkcją wiodącą na przedmiotowym terenie jest funkcja mieszkaniowa, zaś usługi mają stanowić jedynie jej uzupełnienie (plan dopuszcza tylko takie usługi, które nie obniżą standardu zamieszkania). Zatem fakt, iż na przedmiotowym terenie możliwa jest lokalizacja działalności usługowej nie oznacza, iż może to być jakakolwiek działalność usługowa. Montaż samochodowych instalacji gazowych oraz naprawy mechaniczne i elektryczne pojazdów samochodowych trudno uznać za uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, a ponadto nie sposób uznać, aby tego rodzaju działalność pozostawała bez wpływu na standard zamieszkania. Należy przy tym podkreślić, iż uciążliwość związana z tego rodzaju działalnością nie musi oznaczać wyłącznie hałaśliwych robót, prac spawalniczych, czy też emisji szkodliwych związków, promieniowania oraz nadmiernego ruchu pojazdów, jak wskazują skarżący, ale również inne widoczne i oczywiste pogorszenie warunków życia na obszarze sąsiednich działek. Przy czym podnieść należy, iż wątpliwości budzi rzeczywisty zamiar odstąpienia przez skarżących od prowadzenia prac spawalniczych lub szlifierskich, skoro z informacji o planowanym przedsięwzięciu wynika, iż planuje się zainstalowanie w budynku spawarki i szlifierki elektrycznej (notabene także przedstawiona przez skarżących ocena oddziaływania inwestycji na środowisko z zakresu klimatu akustycznego uwzględnia pracę tych urządzeń). Ponadto w dalszym ciągu inwestycja obejmuje naprawy mechaniczne i elektryczne pojazdów. W związku z tym nie sposób uznać, że będzie się to ograniczało - jak twierdzą skarżący - do dokonywania przeglądów silnika. Wskazać także należy, iż planowana inwestycja nie ogranicza się bowiem jedynie do budynku, w którym byłby dokonywany montaż instalacji gazowej oraz naprawy pojazdów, ale obejmuje także zaplecze biurowe i socjalne, magazyn części zamiennych oraz całą infrastrukturę techniczną, dojazdy i miejsca postojowe. Należy zatem także uwzględnić uciążliwość związaną ze zwiększonym ruchem pojazdów. Przy czym podnieść należy, iż w informacji o przedsięwzięciu ograniczono się do wyliczenia ilości pojazdów korzystających z usług montażu instalacji gazowej oraz usług naprawczych. Nie uwzględniono jednak klientów korzystających ze sklepu z częściami motoryzacyjnymi, co ma także wpływ na zwiększenie się ruchu samochodowego w tym rejonie. Należy także wskazać, iż powołane wyżej zapisy miejscowego planu wyraźnie zakazują lokalizacji na przedmiotowym terenie baz naprawczych. Biorąc zaś pod uwagę planowane przedsięwzięcie, które nie ogranicza się do samego budynku usługowego, ale obejmuje także zaplecze biurowe i socjalne, magazyn, sklep i infrastrukturę techniczną, to w ocenie Sądu nie ma wątpliwości, iż planowana inwestycja w istocie jest taką bazą, bez zabudowy mieszkaniowej. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w związku z tym nie można wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżącym należy dodatkowo wyjaśnić, iż nie jest zasadny argument iż organ pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie ma pełniejszą wiedzę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż brał udział w opracowywaniu jego projektu. Po pierwsze należy wskazać, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zatwierdzany w drodze uchwały przez radę gminy, zaś organem wydającym decyzję w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta. Ponadto z momentem podjęcia uchwały plan ten staje się aktem prawa miejscowego i podlega interpretacji przez organ który go stosuje. Zatem sam fakt brania udziału w opracowywaniu projektu planu nie oznacza, iż wyłącznie organ gminy (tu: Prezydent Miasta) może dokonywać jedynie słusznej i właściwej wykładni prawa. Wskazać także należy, iż zgodnie z zacytowanymi wyżej przepisami sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego i nie powołuje biegłych. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.