II SA/Ol 112/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania postanawia zwolnić skarżącego od wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz odmówić zwolnienia od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. W odpowiedzi na doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł skarżący – J. W., wniósł - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że aktualnie przebywa w areszcie śledczym, gdzie pomimo starań nie otrzymał pracy. Nie ma żadnych dochodów ani oszczędności i w obecnej chwili nie stać go na uiszczenie wpisu od skargi. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe. W rubrykach nr 7-10 nie wykazał żadnego majątku i dochodu. W rubryce nr 11 wpisał: "Zadłużenie alimentacyjne w kwocie "[...]" (...) Naprawienie szkody w kwocie "[...]" (...)". Wskazać należy, iż w świetle art. 211 w związku z art. 212 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe, którymi są wpis i opłata kancelaryjna, oraz zwrot wydatków. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpatrując zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy brać pod uwagę, z jednej strony, wysokość obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś jej możliwości finansowe. Na obecnym etapie postępowania sądowego jedynym wymogiem dla nadania sprawie dalszego biegu jest uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Na dalszym jego etapie mogą, ale nie muszą, pojawić się dalsze koszty postępowania. Mając na uwadze powyższe, w warunkach niniejszej sprawy za uzasadnione uznano zwolnienie skarżącego od wpisu od skargi w kwocie 100 zł i jednocześnie odmowę zwolnienia go od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Uznano bowiem, że w sytuacji, w jakiej znajduje się obecnie skarżący – bez dochodu i oszczędności oraz majątku, nie jest możliwe uiszczenie wpisu od skargi we wskazanej wysokości. Mając jednak na uwadze to, że sytuacja finansowa skarżącego może ulec poprawie wraz z otrzymaniem pracy, o co skarżący zabiega, za usprawiedliwioną uznano jednocześnie odmowę zwolnienia go od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Uznano bowiem, że podjęcie pracy przez skarżącego, którego wszystkie niezbędne potrzeby zaspokajane są w areszcie, korzystnie wpłynie na jego możliwości płatnicze i może pozwolić mu na partycypowanie w ewentualnych dalszych kosztach postępowania bez uszczerbku koniecznego dla niego utrzymania. W sytuacji zaś, gdy jego sytuacja materialna nie ulegnie jednak poprawie, na dalszym etapie postępowania sądowego, gdy pojawią się koszty postępowania, skarżący będzie mógł wystąpić ponownie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w koniecznym zakresie. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.