II SA/Ol 1123/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia "[...]" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1123/15 w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 10 sierpnia 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu gier na automacie poza kasynem gry postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 260 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., uchylił zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1123/15 i odmówił zwolnienia "[...]" od kosztów sądowych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wywodząc, że Sąd błędnie ocenił okoliczności faktyczne sprawy i w konsekwencji, niezasadnie odmówił zwolnienia go od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, którym rozpoznano sprzeciw od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Stosownie bowiem do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro Sąd, wydając postanowienie na skutek wniesionego sprzeciwu, działa jako sąd drugiej instancji, to tym samym droga sądowa zostaje wyczerpana, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji, zażalenie należy uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.