II SA/Ol 113/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. A. i H. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie renty socjalnej postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2004r., a następnie 13 października 2004r. P. A. został wezwany pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia jej braków formalnych poprzez złożenie oświadczenia, czy wnosi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 13 stycznia 2004r. Nr "[...]", w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie do podpisania skargi z 9 lutego 2004r. Pierwsze wezwanie w tej sprawie doręczono na adres skarżącego 8 września 2004r., kolejne zaś 19 października 2004r. Jak wynika z akt postępowania skarżący nie wykonał powyższych zarządzeń, nie złożył stosownego oświadczenia oraz nie podpisał wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest m. in. każdy, kto ma w tym interes prawny. Konieczną przesłanką posiadania legitymacji skargowej określonej tym artykułem jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę interesu prawnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996r. II SA 74/96 ONSA 1997/2/89 "Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu (...) przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne". Pojęcie interesu prawnego należy zaś ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją interes prawny w podanym rozumieniu posiadał jedynie P. A. P. A. był bowiem podmiotem, który zgodnie z przepisami prawa materialnego (ustawa z dnia 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej Dz. U. Nr 135, poz. 1071 ze zm.) mógł ubiegać się o rentę socjalną. Jedynie więc P. A. posiadał legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na decyzję administracyjną rozstrzygającą w tym przedmiocie. Z akt sprawy wynika, iż skarga została wniesiona przez H. A. (matkę P. A., która nie posiadała legitymacji do wniesienia skargi w imieniu syna) i P. A. Przy czym z treści skargi nie można ustalić, czy skarga ta została podpisana przez P. A., który posiadał legitymację do jej wniesienia. Sąd jak wskazano wyżej dwukrotnie zobowiązał P. A. do złożenia oświadczenia, czy wnosi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 stycznia 2004r. Dwukrotnie także zobowiązano go do podpisania skargi. Skarżący pomimo dwukrotnego wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi, braków tych nie uzupełnił. Na podstawie art. 58 § l pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuci skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Skarżący pomimo dwukrotnego wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi, braków tych nie uzupełnił. Skargę podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt 3 ustawy.