II SA/Ol 113/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. i K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę WSA/pos.1- sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję wydaną w dniu "[...]" Nr "[...]" z upoważnienia Burmistrza Miasta w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na terenie działki oznaczonej nr "[...]", położonej w obrębie geodezyjnym L., gm. P. W dniu 25 lutego 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została złożona, za pośrednictwem organu odwoławczego, skarga na tę decyzję przez K. J. oraz K. J., w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W dniu 29 lutego 2008r. [zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji] K. J. oraz K. J. doręczono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 25 lutego 2008r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, który winien być uiszczony w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pouczono skarżących, iż uiszczenie wpisu przez którekolwiek z nich zwalnia drugą osobę z obowiązku jej uiszczenia. W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. W dniu 10 marca 2008r. do Sądu wpłynęło pismo K. J. i K. J., w którym cofnęli swoją skargę z dnia 22 stycznia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie, bowiem organ uwzględniając wniesioną skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Co do zasady zatem skarżący mogą rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii ich oświadczenie jest wiążące dla sądu. W rezultacie uwzględnienia wniosku sąd kończy postępowanie przed sądem wydając postanowienie o umorzeniu postępowania. Jednakże merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi pozostało bez reakcji. Skarżący nie uiścili w wyznaczonym 7 dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 ustawy ppsa. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987r. sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, nr 4, poz. 207, w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.