II SA/Ol 113/22

Dnia 22 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2022 roku sprawy ze skargi O.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 1 marca 2019 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek spółki A o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora spółki A wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb A, gm. A. Po rozpoznaniu wniosku Wójt Gminy (organ I instancji) wydał w dniu [...] decyzję, na mocy której umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej operatora A na działce o numerze ewidencyjnym [...], gmina A. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli: E. i P. D., B. i K. O., A. M., B. K., M. M. i A. K.. Na skutek wniesionych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy w całości decyzję organu I instancji. W dniu 23 października 2019 r. do Urzędu Gminy wpłynął złożony przez A. M., A. K., B. K. oraz O. O. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostatecznej decyzji z dnia [...]. Jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawcy wskazali okoliczności, iż bez swojej winy zostali pozbawieni możliwości udziału w przedmiotowym postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] wznowiło postępowanie administracyjne zakończone wydaniem przez Kolegium ostatecznej decyzji z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] uchyliło własną decyzję z dnia [...] i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że utrzymało w mocy w całości wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej operatora A na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb A, gmina A. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniesiono, że stanowiąca własność O. O. działka o numerze ewidencyjnym [...] sąsiaduje bezpośrednio z działką o numerze ewidencyjnym [...] (to jest działka, na której ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie). Z kolei działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] oraz [...] położone są w odległości nieprzekraczającej 200 m od granic działki, na której miało zostać zlokalizowane planowane przedsięwzięcie. Organ odwoławczy podniósł, że z uwagi na błędne ustalenie przez organ I instancji adresu do doręczeń O. O., a w konsekwencji brak doręczeń korespondencji kierowanej do niej w toku postępowania przez organy administracji publicznej, O. O. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z powyższym wskazano, że stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane było do uchylenia własnej decyzji z dnia [...], i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W ocenie Kolegium przedłożona przez wnioskodawcę w toku postępowania dokumentacja w postaci Karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załączoną do niej dokumentacją oraz materiałów złożonych przez wnioskodawcę w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniach 27 lutego 2020 r. i 16 marca 2021 r., stanowi materiał dowodowy kompletny, spójny, wiarygodny i pozwalający dokonać właściwej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia oraz innych ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Według Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, iż z uwagi na swoje parametry techniczne planowane przez spółkę A przedsięwzięcie polegające na budowie stacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb A, gmina A, nie stanowi zarówno przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałującego na środowisko, jak też przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tych względów niniejsze postępowanie, jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone. Skargę na decyzję Kolegium wywiodły, poprzez pełnomocnika, O. O. i A. M. (strona skarżąca), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie istniała konieczność analizowana faktycznych parametrów technicznych odnoszących się do maksymalnej mocy EIRP oraz pochyleń, co czyni postępowanie iluzorycznym, ponieważ aktualnie przeciętna moc EIRP stacji bazowej spółki wynosi ponad 60 000 W EIRP. - art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację, z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Uczestnik postępowania spółka A w swoim piśmie procesowym wniosła o oddalenie skargi. Postanowieniem z 8 września 2021 r. Sąd odrzucił skargę A M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 j.t.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], którym to rozstrzygnięciem Kolegium uchyliło własną decyzję z dnia [...] i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że utrzymało w mocy w całości wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej operatora A na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb A, gmina A. Kolegium jak najbardziej zasadnie przyjęło, że z uwagi na błędne ustalenie przez organ I instancji adresu do doręczeń skarżącej O. O., a w konsekwencji brak doręczeń korespondencji kierowanej do niej w toku postępowania przez organy administracji publicznej, skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb A, gm. A. Trzeba mieć na uwadze, że stosownie do art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pierwotnej decyzji Kolegium, czyli w dniu [...] stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się min. działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie (art. 74 ust. 3a pkt 1). Skarżącej zatem - jako właścicielce nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie - przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A wraz z niezbędną infrastrukturą. Z uwagi na błędne ustalenie przez organ I instancji adresu do doręczeń O. O., a co za tym idzie brak doręczeń korespondencji kierowanej do niej w toku postępowania przez organy administracji publicznej, skarżąca ta bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji spornego przedsięwzięcia. Tym samym zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu Kolegium jak najbardziej prawidłowo przyjęło, że stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zobligowane było do uchylenia własnej decyzji z dnia [...] i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, a więc ponownego rozstrzygnięcia kwestii konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiły przede wszystkim przepisy wspomnianej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej określanej jako ustawa. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Według art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 rzeczonej ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się między innymi w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia. Przy czym ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (o czym stanowi art. 61 ust. 2 ustawy). Według art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydając to postanowienie organ uwzględnia natomiast takie kryteria jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania. W postanowieniu tym określa się jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko (o czym stanowi art. 63 ust. 4 ustawy). Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 (obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-25, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Stosownie natomiast do art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Co więcej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Według zaś art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. 2020, poz. 1219 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Organ przeprowadził analizę, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając przy tym na względzie kolejno wskazane tam kryteria takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3). Organ odwoławczy dokonując stosownej oceny oparł się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stanowiącej integralną część wniosku, która zawiera wszystkie informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny, a także w oparciu o analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m kw. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, że w skład planowanej stacji bazowej wchodzić mają urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze, które zlokalizowane będą w szafach aparaturowych posadowionych u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i paraboliczne, które zawieszone będą na wysokości 57 m. Maksymalna moc anten sektorowych oznaczonych w dokumentacji, jako A1 i B1 wynosić będzie 967 EIRP, natomiast maksymalna moc anteny sektorowej oznaczonej, jako C1 wynosić będzie 1984 EIRP. Maksymalne tilty wskazanych wyżej anten sektorowych wynosić z kolei będą 18°. Ponadto przy uwzględnieniu: sumowania pól elektromagnetycznych poszczególnych anten sektorowych, sumy tiltów elektrycznych i mechanicznych dla anten sektorowych zgodnych z kartami katalogowymi użytych urządzeń technicznych, a także wskazanych we wniosku, maksymalnych mocy EIRP, dla anten A1 i B1 miejsca dostępne dla ludności znajdować się w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania. Natomiast dla anteny C1 miejsca dostępne dla ludności znajdować się mają w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że przy maksymalnym wychyleniu (to jest tilcie 18°) w odległości 40 m od anten A1 i B1 ich oś główna wiązki promieniowania znajdować się będzie odpowiednio na wysokości 43,9 m oraz 47,2 m nad poziomem terenu. Natomiast przy maksymalnym wychyleniu (to jest tilcie 18°) w odległości 70 m od anteny C1 jej oś główna wiązki promieniowania znajdować się będzie na wysokości 33 m nad poziomem terenu. Niezrozumiały i bezpodstawny jest zatem zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy. Bezsprzecznie w odległości 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten A1 i B1 oraz w odległości 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny C1, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Z Analizy występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku) wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448), a pochodzące od anten sektorowych wchodzących w skład planowanego przedsięwzięcia, występować będą wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Tym samym należy dojść do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe dla środowiska naturalnego i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone w przepisach prawa. Prawidłowo zatem wywiedziono, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, a także nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgodzić się należy, że ewentualne niekorzystne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia związane z występowaniem pól elektromagnetycznych zamykać się będzie wyłącznie w granicach nieruchomości, na terenie której przedsięwzięcie to ma zostać zrealizowane. Wskazać również należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z 15 marca 2019 r. stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wymaga uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podobne stanowisko zajął inny wyspecjalizowany organ, tj. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z 27 marca 2019 r. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazywanych w skardze przepisów k.p.a. Trudno oczekiwać od organów żeby przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie, ponieważ organy oceniły zgodnie z wymogami wskazanymi w odpowiednich przepisach brak potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w decyzji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i wskazuje motywy podjętego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.