II SA/Ol 1134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu J.B. 1080 (tysiąc osiemdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie wymierzenia J.B. (dalej jako skarżący) kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 36.000 zł. Decyzja ta została wysłana za pośrednictwem platformy ePUAP, radcy prawnemu reprezentującemu skarżącego, na podany w pełnomocnictwie (karta 105 akt adm.) adres elektroniczny. Decyzja została doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 16 czerwca 2016r. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 24 sierpnia 2016 r. (data nadania skargi - k. 109 akt sądowych) domagając się jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie z powodu wniesienia skargi po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rzeczonej sprawie termin ten został przekroczony. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję wysłano pełnomocnikowi skarżącego za pomocą środków komunikacji elektronicznej tj. za pośrednictwem platformy ePUAP na wskazany w pełnomocnictwie adres elektroniczny. Zgodnie bowiem z art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.) dalej jako: o.p., w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 471), doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei art. 152a § 1 o.p. stanowi, że w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Natomiast jak wynika z art. 152a § 2 i 3 o.p., w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Skarżona decyzja została doręczona reprezentującemu skarżącego radcy prawnemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 16 czerwca 2016r. data uznania dokumentu za doręczony w związku z niepodjęciem pisma pomimo dwukrotnego zawiadomienia o możliwości jego odebrania w dniu 1 czerwca 2016r. i 9 czerwca 2016r., co wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 128 akt adm. organu odwoławczego). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem w sobotę 16 lipca 2016r. Mając jednak na względzie treść art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, w okolicznościach tej sprawy ostatnim dniem na złożenie skargi był poniedziałek 18 lipca 2016r. Tymczasem skarga została wniesiona do tut. Sądu dopiero 24 sierpnia 2016 r., a zatem po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wniesienie skargi po terminie skutkuje jej odrzuceniem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.