II SA/Ol 1150/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kantecka Sędzia WSA Wiesława Pierechod Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych 1/ uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji 2/ zasądza od Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 757 zł ( słownie złotych; siedemset pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3/ określa, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014r. ze skargi J. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", znak: "[...]" w przedmiocie braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wybudowanego urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]" bez wymaganego pozwolenia na budowę uchylił w/w decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" z dnia "[...]", znak: [...]". Wyrok zapadł na tle poniższego stanu faktycznego. W dniu "[...]" A. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w "[...]" zgłosił w Starostwie Powiatowym w "[...]", że w dniu "[...]" zamierza przystąpić do wykonania robót budowlanych na działce nr "[...]" polegających na montażu urządzenia reklamowego, tj. ustawienie stopy betonowej nie związanej trwale z gruntem oraz konstrukcji bilbordowej wraz z ekranem. Do zgłoszenia dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wstępną wizualizację miejsca usadowienia reklamy wraz z rysunkami, kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 z odręcznie zaznaczonym miejscem lokalizacji tablicy. Z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Budownictwa i Architektury w Starostwie Powiatowym w "[...]" pismem z dnia "[...]" zawiadomił występującego z wnioskiem A. W., że nie wnosi sprzeciwu do zamiaru montażu urządzenia reklamowego na działce nr "[...]", obręb "[...]" m. "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" – dalej jako PINB wszczął postępowanie w sprawie urządzenia reklamowego ustanowionego na działce nr "[...]", obręb "[...]" m. "[...]" bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia "[...]", wydaną na podstawie art. 48 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013r., poz. 1409 j.t. – dalej jako p.b. ), znak: "[...]" PINB nakazał rozbiórkę urządzenia reklamowego usytuowanego na powyższej działce jako konsekwencję niewypełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem PINB z dnia "[...]" celem doprowadzenia przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego– dalej jako WINB - decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję PINB z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 24 lutego 2011r., sygn.. akt II SA/OI 29/11 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz postanowienie PINB z dnia "[...]". Sąd uznał, iż sporny obiekt reklamowy składający się z żelbetonowej stopy prefabrykowanej o wymiarze podstawy 2,00/2,95 m oraz ekranu o szerokości 5 m przymocowanego do umieszczonej w stopce stalowej konstrukcji spełnia przesłanki budowli z art. 3 pkt 3 p.b., przez co dla jego posadowienia wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Wszczęcie w dniu "[...]" przez PINB postępowania w spawie przedmiotowego urządzenia reklamowego było konsekwencją uznania, iż usytuowanie tegoż urządzenia reklamowego zasadniczo różni się od lokalizacji podanej przez inwestora. Sąd uznał, że wykonanie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę w oparciu o skuteczne przyjęcie zgłoszenia winno być oceniane w trybie art. 50 – 51 p.b., chyba, że zostanie jednoznacznie wskazane, że inwestor wykonując roboty w zasadniczy sposób odbiegające od objętych zgłoszeniem, zmierzał do obejścia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W rezultacie Sąd doszedł do przekonania, że roboty budowlane wymagające z mocy ustawy pozwolenia na budowę, a wykonane na podstawie przyjętego wadliwie przez właściwy organ zgłoszenia stanowią przypadek z art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b., co z kolei obliguje organ do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. -3 p.b. W wykonaniu postanowienia WINB, znak: "[...]" z dnia "[...]" utrzymującego w mocy postanowienie PINB z dnia "[...]", znak: "[...]" A. W. w dniu "[...]" przedłożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w "[...]" inwentaryzację i ocenę techniczną urządzenia reklamowego, zaś w dniu "[...]" załączył do akt mapę pomiaru powykonawczego baneru reklamowego. W konsekwencji powyższego PINB decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków. Decyzja ta została przez WINB decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" w całości uchylona, a sprawa przekazana organów pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W wykonaniu postanowienia PINB z dnia "[...]" A. W. przedłożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w "[...]" w dniu "[...]" uzupełnienie orzeczenia technicznego w zakresie dotyczącym uwzględnienia opinii GDDKA w kwestii dotyczącej bezpieczeństwa użytkowania w rozumieniu art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012r., poz. 1137 j.t. – dalej jako p.r.d. ). W następstwie powyższego PINB decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków. Decyzję powyższą WINB orzeczeniem z dnia "[...]" w całości utrzymał w mocy, znak: "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r., sygn. akt: II SA/OI 1141/12 uchylił zaskarżoną decyzję WINB z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powodem było naruszenie przez organy obu instancji wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. zasady związania organów oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu. W dniu "[...]" A. W. przedłożył w PINB dwa egzemplarze pomiaru kontrolnego, geodezyjnego fundamentu reklamy na działce nr "[...]". PINB decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" ponownie stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót. WINB decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" zaskarżoną, powyższa decyzję utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r. decyzję WINB z dnia "[...]" uchylił. Sad uznał, iż organ I instancji ponownie naruszył art. 153 p.p.s.a., a organ II instancji to błędne stanowisko zaakceptował, zamiast zastosować w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., bądź też samodzielnie orzec co do istoty sprawy ( art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ) wykonując pominięte przez ten organ, a zlecone przez Sąd w wytycznych czynności w postaci dokonania stosownych pomiarów spornego urządzenia. W wytycznych Sąd podał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji winien ponadto rozważyć, czy rzeczywiście ten sam rzeczoznawca winien wydawać ekspertyzę techniczną na okoliczność rozmiaru odstępstw w wykonaniu inwestycji w stosunku do zgłoszenia, skoro taka ocena techniczna powinna cechować się również bezstronnością i obiektywizmem oraz dokonać pomiarów w zakreślonym przez Sąd zakresie według wytycznych znajdujących się w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2011r., I SA/OI 29/11 oraz ponownie dokonać oceny charakteru tych odstępstw. W wykonaniu powyższego PINB, działając w trybie art. 136 k.p.a., wykonał w dniu "[...]" pomiary spornego urządzenia reklamowego w stosunku do granic pasów drogowych, zaś w dniu "[...]" dokonał pomiarów kontrolnych przedmiotowego urządzenia jako całości techniczno-użytkowej, tj. stopy fundamentowej wraz z konstrukcją stalową i ekranem od krawędzi jezdni ul. "[...]" oraz budynku "[...]" własności J. Z.. Decyzją z dnia "[...]", będącą przedmiotem skargi, WINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia "[...]". Decyzja organów zapadła na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Organ ustalił, iż urządzenie usytuowano w odległości 12,35 m od krawędzi jezdni – ulica "[...]" i 8,15 m – ulica "[...]" ( są to odległości skrajnych krańców ekranu ). W ocenie organu wskazane powyżej usytuowanie spornego urządzenia reklamowego w zasadniczy sposób różni się od lokalizacji podanej w zgłoszeniu – miały to być odpowiednio odległości 15,0 m i10,0 m. Jednak przywołane odległości nie wykraczają poza ustawowe odległości – art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2013r., poz. 260 j.t. – dalej jako d.p. ) - od zewnętrznej krawędzi jedni: droga krajowa co najmniej 10,0m ( ul. "[...]") i 8,0 m od drogi powiatowej ( ul. "[...]"). Najistotniejszą zmianą jest wykonanie mniejszej niż w zgłoszeniu żelbetonowej prefabrykowanej stopy ( przewidziano stopę o wym. 4,00 m x 2,500 m, a wykonano stopę o wym. 2,95 m x 2,00 m ). Zmieniono również lokalizację obiektu, gdyż w zawiadomieniu inwestor podał, iż będzie to działka nr "[...]", a tymczasem urządzenie reklamowe posadowił na działkach nr "[...]" i "[...]". Organ dodał, że szczegółowe porównanie lokalizacji urządzenia reklamowego z lokalizacją wskazaną przez inwestora w zgłoszeniu nie jest możliwe do wykonania ze względu na mało czytelne i wielce nieprecyzyjne wymiarowanie. Wszystkie powyższe odstępstwa organ zakwalifikował jako istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt p.b., lecz odstąpił od nakazania wykonania projektu budowlanego zamiennego, gdyż nie istniał projekt pierwotny w uwagi na wykonanie robót budowlanych w oparciu o dokonane zgłoszenie. W tej sytuacji, tj. wykonanie robót budowlanych w oparciu o skuteczne przyjęte zgłoszenie, pomimo wymaganego pozwolenia na budowę, nie może być traktowane jako samowola budowlana, a zatem winno być oceniane w trybie art. 50-51 p.b. Wprawdzie organ uznał, że sporny obiekt został wykonany w sposób istotnie odbiegający od zgłoszenia, niemniej w ocenie organu stwierdzone uchybienia nie miały żadnego wpływu na parametry techniczne urządzenia decydujące o możliwości jego bezpiecznego użytkowania, tj. brak zagrożenia dla osób mogących przebywać w jego bezpośrednim otoczeniu oraz dla uczestników ruchu drogowego na sąsiadujących ulicach. Konstatację powyższą organ oparł na opinii mgr. inż. K. K. o treści " konstrukcja stalowa banera nie budzi zastrzeżeń. Całość konstrukcji nie zagraża bezpieczeństwu. Urządzenie reklamowe nie może oślepiać uczestników ruchu, urządzenie stoi w takim miejscu, że nie utrudnia widoczności i nie przesłania żadnych znaków drogowych. ". Organ dodał, że sporne urządzenie reklamowe nie narusza interesu prawnego J. Z., a jedynie jego interes faktyczny. W skardze J. Z. rozstrzygnięciu zarzucił, iż pomija ono pierwsze wskazanie Sądu wskazane w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r., tj. brak rozważenia, czy ekspertyzę techniczną na okoliczność istotnych odstępstw usytuowania urządzenia reklamowego w stosunku do podanej w zgłoszeniu winien opracowywać ten sam rzeczoznawca z uwagi na jego bezstronność i obiektywizm. W tej sytuacji – jak wywodził - oparcie się przez organ tylko i wyłącznie ponownie na tej samej opinii tegoż samego rzeczoznawcy, wynajętego ponadto przez inwestora, stanowi jakże jaskrawy przykład naruszenia art. 153 p.p.s.a. W ocenie skarżącego nie jest dopuszczalna sytuacja, aby organ opierał się na prywatnej opinii sporządzonej przez osobę, która opracowała projekt spornej inwestycji – znacząco różniącej się od rzeczywistej – która to następnie osoba stwierdza, że konstrukcja ta - zupełnie wszak różniąca się od projekt gabarytami i miejscem lokalizacji - nie budzi żadnych zastrzeżeń. W tej też sytuacji w ocenie skarżącego WINB nie zastosował się do wskazówek i wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r., gdyż nawet nie pokusił się o wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie, tj. nie poczynił żadnych rozważań odnośnie tej wskazówki. W konsekwencji uzasadnienie skarżonego wyroku nie spełnia wymogu art. 107 § 3 k.p.a. Podnosząc zarzuty wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Podał, że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa, a takowych skarżący nie wskazał. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne dodał, iż nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczą uprawnienia inwestora. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 11 grudnia 2014r. skarżący J. Z. reprezentowany przez r. pr. P. B. skarżonej decyzji zarzucił brak oceny, czy opinia wykonana na zlecenie inwestora cechuje się obiektywizmem. Dodał, iż A. W. utracił częściowo prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako, że działka nr "[...]" została podzielona, a obecnie jej właścicielem jest skarżący, co udowodnił przedłożonym odpisem zwykłym z księgi wieczystej Nr "[...]", wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tegoż dokumentu. Dodał, iż prawo dzierżawy działki nr "[...]" przynależne inwestorowi wygasło. Nadto skarżona decyzja narusza § 293 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako " warunki techniczne " ). Z kole pełnomocnik WINB wnosząc o oddalenie skargi podał, że ekspertyza techniczna wraz z inwentaryzacją została złożona na podstawie art. 81c p.b. i była tylko dowodem uzupełniającym. Organ wykonał zalecenia Sądu, dwukrotnie przeprowadził wizję, dokonał pomiaru obiektu względem granic działek i pasa drogowego. Skarżona decyzja nie narusza § 295 ust. 1 i 6 warunków technicznych, art. 43 d.p., ani tym bardziej art. 45 ust. 1 pkt 7 p.r.d. Z kolei kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest okolicznością istotną w trybie legalizacji samowoli budowlanej na podstawie art. 50 – 51 p.b. Decyzja nie narusza także art. 5 pkt 9 p.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j.t. ). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t. - dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Oceniana w niniejszym postępowaniu skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja została podjęta z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną skarżonej decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Stanowi, on, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Prowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 51 ust. 1-3 p.b. w przedmiotowej sprawie wynikało z oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku z dnia 24 lutego 2011r. Natomiast w wyroku z dnia 22 listopada 2012r. Sąd nie podzielił opinii skarżącego, że na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. nie ma możliwości wydania decyzji o sentencji "brak podstaw do nałożenia obowiązków. ". Oceniając skarżoną decyzję nie sposób nie dostrzec, iż w rzeczonej sprawie Sąd trzykrotnie uchylał decyzje administracyjne rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z powyższym należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w tym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Zaznaczyć trzeba, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wykładnia sposobu ich zastosowania w konkretnej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. W przypadku sądu oznacza z kolei, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Na tle omawianego przepisu nie budzi wątpliwości, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i zobowiązane są podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyroki NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., II FSK 1296/10 i II FSK 1328/10, LEX nr 1107582 oraz LEX nr 1104099). Z tych względów legalność zaskarżonej decyzji w niniejszym postępowaniu musiała być dokonywana przez Sąd w kontekście oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych we wcześniej wydanych orzeczeniach, tj. w wyrokach z dnia 24 lutego 2011r., II SA/OI 29/11, z dnia 22 listopada 2012r., II SA/OI 1141/12 i z dnia 8 kwietnia 2014r. II SA/OI 97/14. WINB wykonał wskazania Sądu w zakresie pomiaru odległości zmontowanego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego – urządzenia reklamowego względem pasów drogowych i budynku na działce nr "[...]". Natomiast WINB nie wykonał drugiego ze wskazań Sądu zawartego w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r., a mianowicie nie ocenił w kontekście wiarygodności i obiektywizmu ekspertyzy technicznej opracowanej przez mgr. inż. K. K.. W tej merze ograniczył się tylko do przywołania konkluzji tejże opinii, iż sporny obiekt nie zagraża bezpieczeństwu. Zatem organ z założenia uznał, iż ekspertyza tejże osoby nie jest obarczona zdefiniowanymi powyżej wątpliwościami względem niej podniesionymi. W tej mierze zarzut skargi zasługuje na uwzględnienie. Nie chodzi o to, iż Sąd a priori deprecjonuje siłę argumentacji i rzetelność merytoryczną sporządzonej opinii, ani tym bardziej domniemane, a sugerowane przez skarżącego, motywy jej opracowania. Dostrzega tylko, na co Sąd w ostatnim wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r. zwrócił uwagę, iż organ winien ocenić przydatności tej opinii w zakresie relewantnej w przedmiotowej sprawie okoliczności prawnej, tj. (nie)istotność odstępstw budowli i jej wpływ na bezpieczeństwo. Powyższe ma istotne znaczenie w kontekście podniesionego przez skarżącego zarzutu, iż ta sama osoba występuje w dwojakiej roli procesowej, raz jako osoba sporządzająca szkice i rysunki w rozumieniu art. 30 ust. 2 p.b. przedłożone przez inwestora wraz z zgłoszeniem do Starostwa Powiatowego w "[...]" w dniu "[...]", a po raz wtóry jako osoba dokonująca oceny istotności odstępstw przy montażu przedmiotowego urządzenia reklamowego. Tejże oceny, a zatem przydatności ekspertyzy technicznej z uwagi na jej autora organ II instancji w sprawie nie dokonał, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. Z uwagi na powyższą okoliczność Sąd jest zwolniony, a wręcz nie może ocenić wartości dowodowej (rzetelności, kompleksowości, wiarygodności i zgodności ze stanem faktycznym i prawnym, uzasadnienia przyjętych wniosków ) ekspertyzy technicznej mgr. inż. K. K. o uzupełnieniu orzeczenia technicznego w zakresie dotyczącym uwzględnienia opinii GDDKiA w kwestii dotyczącej bezpieczeństwa użytkowania w rozumieniu art. 45 ust. 1 pkt 7 p.rp.d. przedłożonej w PINB w dniu "[...]" z uwagi na metodologię jej sporządzenia. Dokonując ponownie tej oceny organy obu instancji winny ocenić, czy mgr. inż. K. K. posiadający uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - inżynieryjnej bez ograniczeń, instalacje i urządzenia sanitarne w ograniczonym zakresie oraz projektowe architektoniczne w ograniczonym zakresie ( zaświadczenie Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]") opracowując przywołaną powyżej ekspertyzę techniczną (uzupełnienie orzeczenia technicznego złożone w PINB w dniu "[...]") w oparciu o art. 45 ust. 1 pkt 7 p.r.d. był, co do zasady, z uwagi na jego specjalność uprawniony do jej sporządzenia, tj. czy posiada wiadomości specjalne w tym zakresie. W tym też kontekście organy administracji ocenią – co do zasady - przydatność tej opinii w niniejszej sprawie, a przyjęte stanowisko szczegółowo uzasadnią. Kontynuując postępowanie organu obu instancji rozważą wpływ zmiany stanu prawnego wynikający z dopuszczonego przez Sąd dowodu z dokumentu – księgi wieczystej na okoliczność wpływu (znaczenia) tej okoliczności w procesie legalizacyjnym. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy dokonają również oceny, czy przedmiotowa budowla nie narusza § 293 ust. 1, a w szczególności ust. 6 ( § 293 ) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ). Z tych wszystkich względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 152 cytowanej ustawy, zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.