II SA/Ol 116/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017r.r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N K na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]"r. nr. "[...]" w przedmiocie przyznania uprawnień dla wdowy po kombatancie postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt sprawy wynika, iż N K (zwana dalej skarżącą) zwróciła się do Urzędu do Spraw Kombatantów z wnioskiem o przyznanie uprawnień po zmarłym mężu W K. Decyzją z dnia "[...]"r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób represjonowanych (zwany dalej organem), na podstawie art. 20 ust.3 w zw. z art. 20 ust.2, art.22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2016r. poz. 1255) (dalej ustawa o kombatantach) odmówił Skarżącej przyznania uprawnień o których mowa w art. 20 ust.3 w zw. z art. 20 ust.2 ustawy. Pismem z dnia "[...]"r. skarżąca złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia "[...]"r. organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]"r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wskazane przez stronę okoliczności nie stanowią podstawy do przyznania stronie uprawnień określonych w ustawie o kombatantach. Organ przedstawił treść przepisów odnoszących się do przyznawania uprawnieni kombatanckich. Uznał następnie, że wnioskodawczyni nie spełnia wskazanych w nich warunków. Od powyższego rozstrzygnięcia pismem z dnia "[...]"r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiodła N K. Wnosiła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie uprawnień do dodatku kompensacyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że może być zaliczona do kręgu osób uprawnionych do otrzymania świadczeń gdyż jest wdową po osobie uprawnionej do otrzymania uprawnień wynikających z ustawy. Wraz ze skargą złożyła ona na nieobowiązującym urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej według obowiązującego wzoru, skarżąca przedłożyła wypełniony właściwy formularz. Skarżąca wniosła tym samym o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym od wpisu od skargi, który w warunkach niniejszej sprawy wynosi "[...]" zł oraz o ustanowienie adwokata. W związku z koniecznością uzupełnienia informacji na temat sytuacji materialnej skarżącej oraz wyjaśnienia wątpliwości powstałych na tle złożonych przez nią oświadczeń, pismem z dnia "[...]" r., wezwana została do przedłożenia wskazanych w nim dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W wyznaczonym terminie, skarżąca nie złożyła żadnych żądanych dodatkowych oświadczeń ani dokumentów źródłowych, przesłała natomiast pismo procesowe z dnia "[...]" r., w którym poinformowała, że nie jest w stanie przedłożyć "dokumentów wskazanych w wezwaniu ze względu na zbyt długi okres oczekiwania na ich uzyskanie" i w związku z powyższym oświadczyła, że wycofuje m.in: skargę z dnia "[...]"r. złożoną na Decyzję Szefa Urzędu do Sprawa Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia "[...]"r. nr. "[...]" w sprawie odmowy przyznania uprawnień tj. dodatku kompensacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718., zwanej dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi urzeczywistnienie zasady rozporządzalności formalnej, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej uprawnień procesowych (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Warszawa 2013). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Dlatego postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.