II SA/Ol 1161/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie posadowienia budynku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" r., znak: "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB"), po rozpatrzeniu odwołania A. F. (dalej jako: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB") z dnia "[...]’ r., umarzającą postępowanie w sprawie niezgodnego z prawem posadowienia budynku na dz. nr geod. "[...]" obręb O., gm. P. oraz o niezgodną z art. 29 ustawy Prawo wodne likwidację przez właścicieli działki instalacji drenarskiej oraz rowu przydrożnego zastępującego tę instalację. Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 4 września 2015 r. A. F. zwrócił się do PINB o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie: 1. niezgodnej z art. 29 ustawy Prawo wodne likwidacji przez właściciela dz. "[...]", obręb O. instalacji drenarskiej na tej działce odprowadzającej wody z przepustu drogowego do kanału S. oraz likwidacji zastępującego tę instalację rowu przydrożnego oraz podwyższenia poziomu gruntu uniemożliwiającego swobodny spływ wody z istniejącego przepustu drogowego w drodze powiatowej. 2. niezgodnego z prawem posadowienia budynku na ww. działce. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. PINB odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego we wnioskowanych sprawach, uznając brak interesu prawnego skarżącego do żądania wszczęcia postępowania.. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r. WINB uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii legitymacji materialnoprawnej skarżącego. PINB, ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia "[...]’ r. umorzył postępowanie administracyjne we wskazanym zakresie. W uzasadnieniu decyzji PINB podniósł, że w dniu 2 lutego 2016 r. E. i A. G. zawiadomili o zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami, zjazdem oraz ogrodzeniem, zlokalizowanego na dz. nr "[...]", obr. O., gm. P., realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę nr "[...]" z dnia "[...]" r. Podał, że w wyniku sprawdzenia dokumentów przedstawionych przez inwestora ustalono, że został zamieniony przebieg zalicznikowej instalacji elektrycznej, kształt zbiornika przydomowej oczyszczalni ścieków oraz przebieg zewnętrznej podziemnej instalacji kanalizacji deszczowej oraz sanitarnej. Wszystkie zmiany zostały zakwalifikowane jako nieistotne. W związku z powyższym PINB pismem z dnia 12 lutego 2016 r. poinformował inwestorów o braku sprzeciwu do złożonego zawiadomienia. PINB ocenił, że budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działce nr "[...]" został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. Ponadto uwzględnił, że działka skarżącego nr "[...]" nie graniczy z działką nr "[...]’ i przyjął, że skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. oraz zażądał ochrony prawnej przed działaniem A. G. Zdaniem skarżącego inwestor naruszył art. 31 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez rozbiórkę instalacji drenarskiej na działce nr "[...]", która przez dziesięciolecia odbierała wody opadowe z przepustu pod drogą powiatową oraz naruszył § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wybudowanie domu tuż pod ujściem z przepustu drogowego. Skarżący powołując się na "zależność naczyń połączonych" wskazał, iż nieprawdą jest, że pozbawienie odpływu przepustu drogowego nie ma wpływu na nieruchomości położone powyżej. W ocenie skarżącego PINB naruszył art. 32 Konstytucji RP, art. 7, art. 77, art. 78, art. 107 § 3 k.p.a. Wskazaną na wstępie decyzją, organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji. Uznał, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym dającym mu możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego na jego żądanie w niniejszych sprawach. Wskazał na treść art. 28 k.p.a. i podniósł, że o tym czy dany podmiot jest stroną nie decyduje sama jego wola, czy przekonanie ani nawet dopuszczenie go przez organ administracji do udziału w sprawie. Decydująca jest okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować jego interes w załatwieniu sprawy jako interes prawny. Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, stroną tego postępowania powinny być osoby, na których nieruchomości wykonany obiekt może oddziaływać. WINB ocenił, że wykonana zgodnie z decyzjami Starosty budowa na działce nr "[...]", nie ma żadnego wpływu na działkę skarżącego nr "[...]". Potwierdził, że działka skarżącego nie graniczy z działką nr "[...]". Wskazał, że wody opadowe z działki skarżącego odprowadzane są w kierunku przepustu pod drogą, a nie są zagospodarowane na terenie tej działki. Działka skarżącego jest położona wyżej niż działka nr "[...]". Tym samym brak jest możliwości spływu wód z działki nr "[...]" na działkę skarżącego. Stwierdził, że dolegliwości na które powołuje się skarżący nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach faktycznych i wbrew temu co wywodzi skarżący, nie są prawdopodobne. Organ odwoławczy nie może w tym przypadku oprzeć interesu skarżącego wyłącznie na ogólnych założeniach zasady naczyń połączonych. Tak rozumiany interes nie jest bowiem ani indywidualny, ani konkretny, ani sprawdzalny obiektywnie. Ustalając przymiot strony w postępowaniu przed nadzorem budowlanym nie bierze się pod uwagę hipotetycznych utrudnień, jakie może przynieść zrealizowane przedsięwzięcie, a jedynie takie, które faktycznie mogłyby naruszyć interes prawny, a nie interes faktyczny skarżącego. Uznał, że skarżący działa w odwecie za postępowanie prowadzone z zawiadomienia właściciela działki nr "[...]", które zostało umorzone. Podkreślił, że w sprawie likwidacji instalacji drenarskiej, legitymację prawną posiadać mogliby jedynie zarządca drogi, a także właściciele działek przyległych do drogi. Kwestia legalności i prawidłowości wykonania, czy stanu technicznego przepustu znajdującego się pod drogą, może też zostać oceniona w ramach postępowania wszczętego z urzędu, o ile organ I instancji stwierdzi przesłanki do jego wszczęcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. F. zarzucił organom naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Domagał się uznania podstaw wiedzy o terenach bezodpływowych i teorii naczyń połączonych za obowiązujące, a w związku z tym, uznania go za stronę postępowania. Podniósł, że wody opadowe z okolicznych działek zamiast odpływać przepustem pod drogą, podwyższają poziom wód gruntowych i podtapiają fundamenty jego domu, zagrażając jego stabilności. Stwierdził, że bezprawne zlikwidowanie odpływu z przepustu drogowego przez właściciela działki nr "[...]", uczyniło teren (nieckę) po południowej stronie drogi powiatowej od przepustu terenem bezodpływowym. Natomiast powszechnie wiadomym jest, że będzie to skutkowało w najbliższej przyszłości utworzeniem zbiornika wodnego i podtapianiem okolicznych działek, w tym jego nr 6/9. Skarżący domagał się ustosunkowania do zarzutu naruszenia jego interesu prawnego przez zainstalowanie na działce nr "[...]" oczyszczalni ścieków, która w ocenie skarżącego jest niezgodna z charakterystyką i zatruwa wody gruntowe w obrębie jego działki. Wniósł o zobowiązanie właściciela działki nr "[...]" do zaprzestania naruszenia prawa i odtworzenia zniszczonej instalacji drenarskiej odbierającej wody z przepustu drogowego pod drogą powiatową przy działce nr "[...]". Podkreślił, że przepust ten funkcjonował kilkadziesiąt lat. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że samo odczucie skarżącego, iż działa w imieniu społeczności lokalnej, nie jest wystarczające do uznania, iż posiada interes prawny, pozwalający mu zainicjować postępowanie i być jego stroną. Również powoływanie się na prawa fizyki świadczy, iż interes skarżącego ma charakter nieokreślony a nie indywidualny, szczególnie, iż skarżący wskazuje na hipotetyczną a nie faktyczną zależność między dworna działkami znajdującymi się na różnych poziomach oraz oddalonych od siebie o około 40 m. Teoria skarżącego jakoby wody opadowe z działki nr "[...]" mogłyby spływać przez przepust pod drogą na działkę nr "[...]", nie jest przekonująca dla organu. W szczególności, iż działka nr "[...]" znajduje się poniżej poziomu drogi. Oznacza to, iż działka skarżącego mogłaby być zalana dopiero w sytuacji, gdy droga oraz działki nr "[...]" znajdowałyby się w całości pod wodą. Zatopienie tak znacznego obszaru nie mogłoby być spowodowane rzekomymi nieprawidłowościami w budowie na które powołuje się skarżący. Organ zauważył, że opierając się jedynie na ogólnych założeniach skarżący mógłby domagać się udziału praktycznie w każdym postępowaniu administracyjnym i kwestionować prawidłowość każdej budowy, bez względu na faktyczny obszar oddziaływania obiektu. W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2016 r. skarżący domagał się dodatkowo stwierdzenia naruszenia w procesie budowlanym na działce nr "[...]" art. 29 ust. 1 pkt 1, art. 41 i art. 122 ustawy Prawo wodne oraz art. 31 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. skarżący poparł skargę, wniósł jak w piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2016 r. i o uznanie faktów za przyznane z uwagi na to, że nie zostały zaprzeczone przez żaden z organów. Wskazał, ze inspektor nie odniósł się do tego co ma się stać z wodą, która wypływa z przepustu drogowego. Skarżący zarzucił, że organ naruszył jego dobre imię, świadomie zarzucając mu odprowadzanie wód opadowych w kierunku działki "[...]", za to domagał się ukarania organu grzywną. Skarżący sprzeciwił się ponownie zatruwaniu wody przez niedoczyszczone ścieki z oczyszczalni z działki nr "[...]" oraz przekroczeniu dopuszczalnej linii zabudowy na działce nr "[...]". Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę. Wskazał, że wniosek o ukaranie grzywną jest bezpodstawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa, powszechnie obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie narusza prawa. Organ I instancji umorzył postępowanie na zasadzie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako: "k.p.a."). Oceniając legalność tego działania wskazać trzeba, że przepis ten dopuszcza umorzenie postępowania w przypadku jego bezprzedmiotowości. Ogólnie z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. podmiot, przedmiot lub podstawa prawna, która umożliwia załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten wskazuje na szczególną przesłankę prowadzenia postępowania administracyjnego, które może opierać się na wynikającej z przepisów szczegółowych, w tym głównie prawa materialnego, zasadzie oficjalności lub skargowości. W przypadku strony przesłanką skuteczności żądania wszczęcia postępowania jest oparcie danego rodzaju postępowania na zasadzie skargowości. Podkreślić należy, że tylko strona może skutecznie wszcząć postępowanie poprzez wniesienie podania, ale tylko wówczas, gdy przepis dopuszcza działanie na wniosek. Inne podmioty, którym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., mogą domagać się wszczęcia postępowania tylko wtedy, gdy konkretny przepis prawa im na to zezwala. Zatem przepis art. 61 § 1 k.p.a. nie daje każdemu podmiotowi samoistnie prawa do żądania wszczęcia postępowania w każdej sprawie, tak jak nie ma charakteru normy kompetencyjnej, upoważniającej organ administracji publicznej do wszczęcia postępowania z urzędu w każdej sprawie, ponieważ takie prawo, czy też w przypadku organu upoważnienie (zobowiązanie) może wynikać jedynie z przepisów szczególnych. W sytuacji, gdy norma prawa materialnego pozwala organowi na działanie z urzędu, wówczas podanie osoby zainteresowanej rozstrzygnięciem, ale nieposiadającej statusu strony, może stanowić dla organu jedynie źródło informacji co do możliwości podjęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Jednak nie jest możliwe domaganie się od organu prowadzenia postępowania z urzędu, gdy organ sam nie dostrzega przesłanek ku temu. W przypadku żądania wszczęcia postępowania, organ, do którego wniesiono podanie, obowiązany jest zweryfikować, czy pochodzi ono od uprawnionego podmiotu, któremu przysługuje status strony postępowania. Przymiot strony, co podkreślić należy, jest niezwykle istotny, gdyż skutecznie inicjować postępowanie może jedynie strona. Stwierdzenie braku spełnienia przesłanki podmiotowej może skutkować odmową wszczęcia postępowania, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., gdy okoliczność braku przymiotu strony wnioskodawcy ma charakter oczywisty. Natomiast, gdy ustalenie istnienia interesu prawnego bądź związku takiego interesu z postępowaniem, którego wszczęcia domaga się żądający, wymaga dokonania złożonego procesu wykładni, czy podjęcia określonych czynności, to mogą być one dokonane wyłącznie w toku postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 listopada.2014 r., II OSK 1045/13; z dnia 7 listopada 2014 r., II OSK 983/13; z dnia 19 września 2014 r., II OSK 641/13; z dnia 30 czerwca 2014 r., II OSK 150/13; z dnia 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl –Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpatrywanym przypadku organ orzekające uznały zasadność zbadania interesu prawnego skarżącego w toku postępowania rozpoznawczego, zakończonego wynikiem negatywnym, stwierdzającym brak legitymacji skarżącego w zakreślonych w podaniu sprawach. Przechodząc od tych ogólnych rozważań do istoty sprawy, sprowadzającej się do rozstrzygnięcia, czy skarżący ma interes prawny w żądaniu badania legalności kwestionowanych robót budowlanych na działce nr "[...]", wskazać trzeba, że co do zasady krąg adresatów decyzji administracyjnej określa art. 28 k.p.a. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. To na podstawie tego przepisu należy dokonywać oceny przysługiwania skarżącemu statusu strony, ponieważ art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i może mieć wyłącznie zastosowanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por.: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia.2009 r., II OSK 616/08; wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., II OSK 923/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca.2013 r., VII SA/Wa 164/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja.2013 r., II SA/Po 348/13, publ. w CBOSA). W orzecznictwie prezentowany jest jednolicie pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (zob. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04; z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05; z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1828/06; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1059/10, publ. w CBOSA). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W wyroku z dnia 10 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1059/10 Naczelny Sąd Administracyjny szczególnie przekonywująco argumentował, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 310/05). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem nie istnieje związek między wybudowaniem domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr "[...]", a faktem posiadania przez skarżącego nieruchomości nr "[...]", który rzutowałby faktycznie i obiektywnie na prawa czy obowiązki skarżącego w podanym zakresie. Niekwestionowane w sprawie jest, że działka nr "[...]" nie graniczy bezpośrednio z działką skarżącego nr "[...]", która położona jest powyżej działki nr "[...]" i oddalona od niej o około 40 m. Nieruchomości te dzieli droga i inna działka zabudowana. Zgłaszane przez skarżącego obawy, że zabudowa działki nr "[...]" wstrzyma spływ wód i spowoduje podtopienie fundamentów jego nieruchomości są tylko hipotetyczne, gdyż. jak słusznie dostrzegł organ II instancji, jeżeli miałoby dojść do takiej ewentualności kiedykolwiek, to zagrożona byłaby w pierwszej kolejności sama działka nr "[...]", która jest niżej położona, niż działka skarżącego. Sygnalizowane przez skarżącego uciążliwości związane z zabudową działki nr "[...]" (dokonaną na podstawie pozwolenia na budowę), mają charakter jedynie subiektywnej oceny stanu faktycznego i nie pozwalają na uznanie, że skarżący ma interes prawny w domaganiu się weryfikacji legalności wykonanej zabudowy. Zauważyć należy, że zgłaszając zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. należy wskazać przepis prawa materialnego, z którego wprost wywodzi się interes prawny (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 401/07). W rozpoznawanej sprawie skarżący powołuje przepisy ustawy Prawo wodne, nie dostrzegając, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do oceny zmiany stanu wody na gruncie. Powadzenie postępowania wyjaśniającego w tym względzie zastrzeżone zostało wyraźnie przez ustawodawcę do właściwości organu wykonawczego gminy, który został wyposażony w odpowiednie instrumenty prawne, zapobiegające szkodom spowodowanym zmianą stanu wód na gruncie (art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne). Legitymacji procesowej nie daje skarżącemu również powoływany § 11 cytowanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. 2. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: 1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych; 2) hałas i drgania (wibracje); 3) zanieczyszczenie powietrza; 4) zanieczyszczenie gruntu i wód; 5) powodzie i zalewanie wodami opadowymi; 6) osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne; 7) szkody spowodowane działalnością górniczą. Unormowania te mają na celu przede wszystkim ochronę inwestora i użytkowników obiektu przed zagrożeniami i uciążliwościami opisanymi w tym przepisie i w realiach rozpoznawanej sprawy nie mogą być uznane za podstawę przyznania przymiotu strony skarżącemu. Skoro organy administracji publicznej uznały, że skarżący nie posiada przymiotu strony, to oczywistym jest, że nie rozstrzygały merytorycznie o zarzutach dotyczących przydomowej oczyszczalni ścieków i odległości wybudowanych schodów od drogi, o co dodatkowo wnioskował skarżący. Bezpodstawnie również skarżący żąda ukarania WINB grzywną w związku ze stwierdzeniem organu, że skarżący nie zagospodarowuje wód opadowych we własnym zakresie i spływają one w kierunku działki nr "[...]". Sąd administracyjny może orzec wobec organu grzywnę tylko w sytuacji przewidzianej w p.p.s.a., tj. w przypadku nieprzekazania w terminie skargi do sądu (art. 55 § 1 p.p.s.a.), gdy organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 145a. § 2 p.p.s.a. nie zawiadomi sądu o wydaniu decyzji lub postanowienia, gdy sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 2 p.p.s.a.) oraz gdy organ nie wykona wyroku Sądu (art. 154 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.