II SA/Ol 120/21

Dnia 29 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego - oddala skargę. B.O. (dalej jako: "strona", "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika następujący stan faktyczny: B.O. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej również jako "PUP") w dniu 23 października 2019 r. Decyzją z dnia "[...]" Starosta orzekł o uznaniu B.O. z dniem "[...]" r. za osobę bezrobotną i przyznał od tego dnia prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia "[...]" , Starosta orzekł o utracie przez B.O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20 kwietnia 2020 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Z akt postępowania wynika, że strona została pouczona o obowiązkach bezrobotnego oraz o konsekwencjach niewywiązywania się z tych obowiązków. Na dzień 21 sierpnia 2020 r. skarżącemu został wyznaczony termin stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy. Przyjęcie terminu do wiadomości bezrobotny potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym w dniu 20 lipca 2020 r. na karcie terminów zgłoszeń w PUP. Skarżący w wyznaczonym dniu nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy, nie uczynił tego również, ani nie przedstawił przyczyny niestawiennictwa w ciągu kolejnych 7 dni. Wobec powyższego decyzją z dnia "[...]" r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 , w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2020 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) – zwanej dalej "ustawą", Starosta orzekł o utracie przez B.O. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 sierpnia 2020 r. na okres 120 dni. Na podstawie art. 33 ust. 4 ca ustawy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wskazał, że rzeczywiście nie stawił się w PUP w wyznaczonym terminie, natomiast PUP nie podjął jakiejkolwiek próby skontaktowania się z nim, celem przypomnienia o obowiązku stawiennictwa. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją strony, decyzją z "[...]" Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko, Wojewoda powołał treść art. 33 ust.3 i ust.4 pkt 4 ustawy oraz wskazał, że skarżący nie stawił się w wyznaczonym na dzień 21 sierpnia 2020 r. terminie. Nie uczynił tego również w ciągu kolejnych 7 dni. Także we wniesionym w dniu 2 października 2020 r. odwołaniu nie podał przyczyny swojej nieobecności. Wskazał na zapomnienie, jednak nie jako fakt, ale jako możliwość "w natłoku bieżących spraw życia codziennego". Wyjaśniono także, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, nie odwołuje się do jakichkolwiek wyjaśnień co do przyczyny absencji w urzędzie pracy. Możliwość usprawiedliwienia niestawiennictwa ustawodawca jednoznacznie łączy z obowiązkiem wykazania uzasadnionej przyczyny niezgłoszenia się do organu zatrudnienia. Odnosząc się do uwag skarżącego na temat tego, jak powinna wyglądać działalność PUP, organ odwoławczy wyjaśnił, że zadania organów zatrudnienia są w ustawie. Okres posiadania statusu osoby bezrobotnej nie jest okresem pozbawionym dyscypliny, ustawodawca bowiem, poza uprawnieniami, nakłada na osoby bezrobotne szereg obowiązków, z których muszą się wywiązywać dla zachowania tego statusu. Podkreślono, że rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny, co jednocześnie nie zwalnia osób posiadających status bezrobotnego z wypełniania obowiązków nałożonych przez ustawodawcę. Ustosunkowując się natomiast do wskazanych w odwołaniu obowiązków urzędu pracy - tj. przypominania bezrobotnemu o wyznaczonym terminie stawiennictwa oraz wzywania do stawiennictwa przed wydaniem decyzji, wskazano na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2018 r. OSK 768/17. Nie jest rolą organu przypominanie bezrobotnemu, czy domaganie się od niego wyjaśnień co do przyczyn niestawiennictwa. To bezrobotny powinien wykazywać inicjatywę w tym zakresie, jeśli jest zainteresowany zachowaniem statusu osoby bezrobotnej. Ponadto wskazano, że decyzja w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej jest tzw. decyzją związaną. Brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest bowiem kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku niespełnienia przewidzianych w nim przesłanek, organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Zaakcentowano, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego - jest to bowiem decyzja związana, o czym świadczy sformułowanie "starosta pozbawia statusu bezrobotnego" . W przedmiocie kwestionowanego przez skarżącego rygoru natychmiastowej wykonalności wyjaśniono, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji został nadany na podstawie art. 33 ust. 4ca ww. ustawy. Przepis ten wskazuje, że decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności i jest to kwestia bezwzględna, wynikająca z mocy prawa i niezależna od woli organu wydającego decyzję. W dniu 27 listopada 2020 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącego o uzupełnienie decyzji z dnia "[...]" r. Skarżący podniósł, że w treści odwołania od decyzji Starosty z dnia "[...]" r. wniósł również o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże Wojewoda w treści decyzji z dnia "[...]" r. nie dokonał rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności bądź niezasadności wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji. Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda odmówił uzupełnienia decyzji Wojewody z dnia "[...]" r. Wskazano w postanowieniu, że zastosowano dyspozycję zawartą w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wobec czego nie znaleziono podstaw do uzupełnienia decyzji z dnia "[...]" r. w zakresie rozstrzygnięcia. Za oczywiste uznano, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji odnosi się do jej całokształtu, a przepis powyższy nie przewiduje wyszczególnienia wszystkich elementów utrzymywanej w mocy decyzji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący zaskarżył także w całości postanowienie Wojewody z dnia "[...]" Decyzji strona zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, polegające na uznaniu, że zasadne było pozbawienie go statusu bezrobotnego, pomimo wskazania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 111 § 1 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do uzupełnienia decyzji Wojewody. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie decyzji Starosty z dnia "[...]" r. W uzasadnieniu strona powtórzyła argumentacje zawartą w odwołaniu. Skarżący wskazał, że rzeczywiście nie stawił się w PUP w wyznaczonym terminie, natomiast PUP nie podjął jakiejkolwiek próby skontaktowania się (telefonicznie, wiadomość e-mail) z nim celem przypomnienia o obowiązku stawiennictwa. Urząd oczekiwał jedynie, aż upłynie 7 dni od dnia, w którym winien się stawić i wydał decyzję o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego jest możliwe, iż dana osoba w natłoku bieżących spraw życia codziennego zapomni o tym, iż jest obowiązana do stawienia się w wyznaczonym terminie w PUP, ponadto rolą PUP jest przypomnienie osobie posiadającej status osoby bezrobotnej, w jakiejkolwiek formie, iż miała stawić się w Urzędzie. Wydanie decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej winno być poprzedzone wezwaniem osoby bezrobotnej do niezwłocznego stawienia się, pod rygorem pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Skarżący podkreślił, że standardy demokratycznego państwa wymagają, aby obywatel miał możliwość podjęcia działań chroniących przed pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej. Odnosząc się do postanowienia z dnia "[...]" r., skarżący podniósł, że organ odwoławczy z niewiadomych względów odmówił uzupełnienia decyzji o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji Starosty. Treść uzasadnienia postanowienia Wojewody jest nieczytelna i prowadzi do błędnej konstatacji, iż skoro organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, to nie ma możliwości wstrzymania natychmiastowej decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego, Wojewoda rozpatrując odwołanie, ze względu na zgłoszony w jego treści wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji oraz ze względu na treść art. 135 kodeksu postępowania administracyjnego, winien był dokonać rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności bądź niezasadności wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji organu pierwszej instancji, czego jednak nie uczynił. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy - bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawianie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Powołany przepis przewiduje zatem w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw, tj. na: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa oraz 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. W związku z powyższym, bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: po pierwsze - bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa oraz po drugie - wskazana przyczyna będzie uzasadniona. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy, że nie doszło do ziszczenia się ww. przesłanek. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym na dzień 21 sierpnia 2020 r. terminie oraz w ciągu kolejnych 7 dni nie powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. We wniesionym w dniu 2 października 2020 r. odwołaniu również nie podał przyczyny swojej nieobecności. Wskazał jedynie na zapomnienie "w natłoku bieżących spraw życia codziennego". Podana przyczyna niestawiennictwa nie może być uznana za "uzasadnioną" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Wskazać należy, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (por. wyroki NSA: z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1319/09; z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 501/11; publ. CBOSA). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, czyli takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo w orzecznictwie podaje się m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por. wyroki NSA z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 148/10; wyrok WSA w Kielcach z 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 214/10, publ. CBOSA). Uwzględniając powyższe, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że podana przez skarżącego okoliczność nie może być zakwalifikowana do katalogu "uzasadniona przyczyna" w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia. Skarżący wskazał, że zapomniał o wyznaczonym terminie wizyty w Urzędzie Pracy "w natłoku bieżących spraw życia codziennego". Jak wskazał między innymi NSA w wyroku z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10 (publ. CBOSA) do stanu hipotetycznego zapisanego w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...), należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których bezrobotny nie mógł przewidzieć. Jak wskazał sam skarżący, zapomniał on o obowiązkowej wizycie w Urzędzie Pracy, ta zaś przyczyna niestawiennictwa nie mogła zostać uznana przez organy za uzasadnioną. Obowiązkiem skarżącego - przy dołożeniu należytej staranności - było zorganizowanie swoich spraw w taki sposób, aby stawić się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym uprzednio terminie. Zaniechanie skarżącego w tym względzie musiało skutkować wydaniem decyzji o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej od dnia 21 sierpnia 2020 r. Należy przy tym zauważyć, że skarżący został pouczony o przysługujących prawach oraz obowiązkach nałożonych na bezrobotnego, w tym m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez Urząd terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa oraz o skutkach niedopełnienia tych obowiązków. Potwierdza to własnoręczny podpis skarżącego złożony w dniu rejestracji, tj. w dniu 23 października 2019 r. na dokumencie: "Pouczenie dla osoby bezrobotnej". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia. Urząd pracy, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty, nie tylko działa w celu jego aktywizacji, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Samo zatem pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc, stawiając się w urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, aby można było ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez urząd pracy, o czym stanowi art. 33 ust. 3 ustawy, zaś bezrobotny potwierdza fakt powiadomienia go o wizycie. W przedmiotowej sprawie skarżący potwierdził fakt przyjęcia do wiadomości daty kolejnej wizyty w PUP podpisem złożonym w dniu 20 lipca 2020 r. na karcie terminów zgłoszeń w PUP. Wskazać też należy, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy dopuszcza wprawdzie możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże jak już wyżej wskazano, to na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek poinformowania o przyczynie niestawiennictwa i wykazaniu, że była ona uzasadniona. Zasadą jest, że od osób korzystających z pomocy państwa wymaga się zwykłej staranności przy dochowaniu obowiązków związanych ściśle z tą pomocą. Normalną, czy też naturalną miarą staranności jest czytanie dokumentów przed złożeniem na nich podpisu. Z kolei, jeżeli związane z tym są określone prawa czy obowiązki, to zwykła staranność nakazuje wypracowania przez korzystającego z pomocy takiego procedowania, ażeby zadość uczynić prawnym powinnościom. Podkreślenia przy tym wymaga, że w sytuacji, gdy bezrobotny nie zgłosił się w urzędzie pracy w dniu wyznaczonej wizyty, a mijają kolejne z 7 dni, gdy bezrobotny powinien był zawiadomić o przyczynie niestawiennictwa, na urzędzie nie spoczywa obowiązek podjęcia działań aktywizujących bezrobotnego, zmuszających go do udzielenia informacji we wskazanym wyżej zakresie. Nie jest również rolą organu przypominanie bezrobotnemu o stawiennictwie w urzędzie, czy domaganie się od niego wyjaśnień, co do przyczyn niestawiennictwa. W świetle powyższego, brak jest podstaw prawnych do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanych w tym postępowaniu rozstrzygnięć nie wskazuje, aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności, w sprawie nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie poddał go wnikliwej analizie i ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postanowienia Wojewody z dnia "[...]" wskazać należy, że zgodnie art. 33 ust. 4 ca ustawy decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Literalna wykładnia powyższego przepisu wskazuje, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne w przypadkach wydania decyzji wymienionych w tym przepisie. Organ pierwszej instancji nie miał więc podstaw do rozważania, czy zachodzą przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wymienione w art. 108 § 1 k.p.a. Organ był zobligowany do nadania decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 33 ust. 4 ca ustawy. Organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie, nie ogranicza się do kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie. W niniejszej sprawie, podzielając treść i motywy zgodnego z prawem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższym, również za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie w kwestii nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie przepisu art. 33 ust. 4 ca ustawy. Ze względu na powyższe, należy uznać za prawidłowe stanowisko Wojewody zawarte w postanowieniu z dnia "[...]" r. odmawiające uzupełniania decyzji z dnia "[...]" W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.