II SA/Ol 1207/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie del. Sędzia SO Dorota Radaszkiewicz Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. L. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 16 maja 2012 r. pp. M.L. oraz E. i S.C. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] w obrębie I. We wniosku określono gabaryty projektowanych budynków: mieszkalnego oraz gospodarczego odpowiednio: długość 25 m i 6 m, szerokość 15 m i 4 m, wysokość od poziomu terenu do kalenicy dachu 9,5 m i 5,5 m, powierzchnia zabudowy 375 m² i 24 m², liczba kondygnacji nadziemnych 1 + poddasze dla obydwu budynków oraz dach dwuspadowy z lukarnami w budynku mieszkalnym. Po wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia organ I instancji wystąpił o uzgodnienie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przedkładając projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z analizą przeprowadzoną wokół działki nr [...] w obrębie I. gm. R. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] zlokalizowanej w obrębie I., gm. R. Wskazano w uzasadnieniu, że obszar przeznaczony pod realizację planowanej inwestycji w obrębie wnioskowanej działki położony jest w całości w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu Jeziora B., zaś na terenie Parku Krajobrazowego, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Warm. - Maz. Nr 20, poz. 506) obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Decyzją z dnia [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Kierownik Referatu Zagospodarowania Przestrzennego, Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska odmówił ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] w obrębie I., gm. R., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. W podstawie prawnej przywołano art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm) zwanej dalej: u.p.z.p. W uzasadnieniu wskazano, że w toku postępowania, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) zwanego dalej: rozporządzeniem z 2003 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przeprowadzona analiza wykazała, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.z.p. Stwierdzono, że obszar analizowany wyznaczony został w odległości 156 m od granic działki inwestora, gdyż front działki od strony drogi publicznej wynosi 52 m. Zatem mając na uwadze treść § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Stwierdzono nadto, że planowana inwestycja musi być zgodna również z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Wyjaśniono, że przedmiotowa działka położona jest na terenie Parku Krajobrazowego oraz na obszarze specjalnej ochrony Natura 2000 [...] (kod obszaru [...]), wobec czego w stosunku do niej (działki nr [...]) ma zastosowanie zapis § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Warm. - Maz. Nr 20, poz. 506), zgodnie z którym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Wskazano, że w sprawie przesłano projekt decyzji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia [...] odmówił uzgodnienia planowanej inwestycji z uwagi na treść § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego, jednak uzgodnienie to zostało przedstawione po upływie terminu, w którym takie uzgodnienie można było skutecznie przedstawić. Organ uznał wobec tego, że stosownie do art. 91 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, jest organem ochrony przyrody i z uwagi na oczywistą kolizję planowanej inwestycji z cytowanym przepisem rozporządzenia Wojewody, nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Od decyzji tej odwołała się M.L. wnosząc o jej uchylenie na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez podanie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż podstawę taką winien stanowić "art. 61 ust. 1 a contrario" u.p.z.p., naruszenie art. 91 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2006 r. o ochronie przyrody poprzez wydanie decyzji przed otrzymaniem decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który rozpoznawał zażalenie na zaskarżone postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydane w tej sprawie oraz naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Warm. - Maz. Nr 20, poz. 506) poprzez zastosowanie tego przepisu wbrew celowi jakiemu służyć ma cały ten akt prawny. Wskazała, że pierwotnie wnioskodawcami w tej sprawie byli także pp. E. i S.C., którzy obecnie nie są już współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśniła, że postanowieniem z dnia [...] RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, lecz stosownie do art. 53 ust. 5c u.p.z.p. niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Ponieważ w tej sprawie takie postanowienie zostało wydane po upływie wskazanego terminu brak było podstaw do jego uwzględnienia. Poza tym organ rozpoznający sprawę dokonał literalnej wykładni § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego, natomiast powinien zbadać, czy odstępstwo od tego zakazu, czyli np. lokalizacja obiektu budowlanego w odległości 80 m od brzegów Jeziora B. naruszy walory przyrodnicze Parku Krajobrazowego. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) dalej zwanej: kpa., uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, jak również powołano treść art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. wyjaśniając, że w niniejszej sprawie niezbędne było uzyskanie uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, przy czym wskazano, iż takie uzgodnienie jest dla organu załatwiającego sprawę wiążące. Przytoczono również treść art. 53 ust. 5c u.p.z.p. zgodnie z którym, nie wyrażenie stanowiska (przez organ uzgadniający) w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zaistniała, bowiem postanowieniem z dnia [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: Regionalny Dyrektor) odmówił uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] zlokalizowanej w obrębie I., gm. R., jednak postanowienie to zostało wydane po upływie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji tj. od dnia [...]. Przywołano w tej materii orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym potwierdzono, że w takiej sytuacji postanowienie odmowne Regionalnego Dyrektora nie może być wiążące, gdyż wcześniej nastąpiła tzw. fikcja pozytywnego uzgodnienia. Pomimo takiego ustalenia organ I instancji stwierdził, że także jest właściwy w sprawie ochrony przyrody i uznania braku spełnienia wymogu określonego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego lecz Kolegium takiego stanowiska nie podzieliło. Stwierdzono, że ustawodawca przewidział stosowne regulacje do uzyskania pozytywnego uzgodnienia z wyspecjalizowanymi organami m.in. w zakresie ochrony przyrody aby to te wskazane organy dokonywały takiej oceny co do zgodności inwestycji z przepisami ochrony przyrody, w tym obowiązującego powszechnie rozporządzenia o utworzeniu Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Z tego powodu uznano, że skoro jedyną podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy przez organ I instancji była niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, zaś uzgodnienie w tym zakresie już faktycznie nastąpiło, decyzja organu I instancji winna zostać uchylona a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.L. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości, o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy tj. ustalić warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestorki w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie wymogi lub przekazując sprawę organowi I instancji Kolegium winno określić skutki upływu 21 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Podjętemu rozstrzygnięciu zarzuciła w szczególności naruszenie przepisów: - art. 138 § 1 pkt 2 kpa. polegające na jego niezastosowaniu i nie orzeczeniu przez Kolegium co do istoty sprawy, poprzez ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] obręb I., gm. R. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w szczególności, gdy organ odwoławczy stwierdził, że jedyną przesłanką odmowy ustalenia warunków zabudowy była niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, zaś uzgodnienie w tym zakresie faktycznie nastąpiło, czym naruszono zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, - art. 138 § 2 kpa poprzez jego zastosowanie, chociaż organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie, uzyskał wszelkie wymagane uzgodnienia i brak było konieczności dalszego wyjaśniania przez organ I instancji jakiegokolwiek zakresu sprawy, a ponadto prawidłowe stwierdzenie, że jedyną podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy była niezgodność z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, zaś uzgodnienie faktycznie nastąpiło, co obligowało Kolegium do merytorycznej decyzji reformatoryjnej. Poza tym z najdalej idącej ostrożności wskazano na naruszenie tego przepisu także poprzez niewskazanie organowi I instancji, jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, że w toku ponownego jej rozpoznania wiążące jest pozytywne uzgodnienie decyzji z organem uzgadniającym. W ocenie skarżącej poza sporem pozostaje okoliczność, że w tej sprawie na skutek przedstawienia stanowiska Regionalnego Dyrektora po terminie określonym w art. 53 ust. 5c doszło do milczącego uzyskania pozytywnego uzgodnienia, dlatego organ odwoławczy niezasadnie odmówił merytorycznego rozpoznawania sprawy. Podniesiono, że tylko pozornie decyzja Kolegium jest dla strony korzystna, gdyż organ odwoławczy wprawdzie uchylił decyzję organu I instancji lecz dopuścił się błędu przekazując sprawę do ponownego rozpoznania bez wyraźnego wskazanie, że w tej sprawie wiążące jest milczące uzgodnienie z organem uzgadniającym. Przytoczono obszerne wywody orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących stosowania decyzji reformatoryjnej zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. oraz decyzji wydawanych na podstawie art. 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że brak było podstaw do zakazania organowi I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy występować do Regionalnego Dyrektora celem uzgodnienia projektu decyzji, gdyż taki nakaz naruszałby samodzielność organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nadto z orzecznictwa sądowego wynika, że jeśli uchylona zostanie decyzja organu I instancji, to tracą moc również postanowienia uzgadniające i organ winien po raz kolejny wystąpić o takie uzgodnienie projektu decyzji - wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt II OSK 878/11. Pismem procesowym z dnia 23 stycznia 2014 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu – postanowienia RDOŚ z dnia [...] o odmowie uzgodnienia decyzji w sprawie [...], które to odmowne postanowienie zostało wydane w efekcie skarżonego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...], obręb I.. gm. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie o zgodności z ustawami zaskarżonych decyzji administracyjnych. Jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ona wymogom przepisów prawa. Przedmiotem skargi objęta została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], którą uchylono i przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym I. gm. R. Podstawę prawną decyzji organu II instancji stanowił przepis art. 138 § 2 Kodeku postępowania administracyjnego (dalej; Kpa). Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w zacytowanym przepisie. Żadne inne wady postępowania, czy wady decyzji podjętej przez organ I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Ten rodzaj decyzji jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie jest w tej kwestii dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Konieczność zatem przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów (np. opinia biegłego czy przesłuchanie świadków) mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego), wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Jeśli do sądu administracyjnego zaskarżona została decyzja kasacyjna, obowiązkiem sądu jest dokonanie oceny, czy organ nie przekroczył swoich uprawnień określonych w przepisie art. 138 § 2 Kpa., bowiem to przekroczenie uprawnień pociąga za sobą zarówno naruszenie art. 8 Kpa., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, jak również wyrażoną w art. 12 § 1 Kpa. zasadę szybkości postępowania - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 Kpa. jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Nadto przekazując tę sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji powodem uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego była inna ocena dopuszczalności przez organ I instancji oceny planowanego przez inwestorkę zamierzenia pod kątem jego zgodności z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627, ze zm), czego wymaga treść art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647, ze zm) dalej; u.p.z.p.. Organ odwoławczy uznał bowiem, że w tym zakresie uprawnionym pozostaje jedynie wskazany w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. regionalny dyrektor ochrony środowiska, a w przypadku gdy stanowisko uzgodnieniowe zostało przez ten organ przedstawione po upływie terminu wskazanego w art. 53 ust. 5c u.p.z.p., gdyż postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostało wydane dopiero w dniu [...], podczas gdy projekt decyzji o warunkach zabudowy został doręczony w dniu [...], to wówczas należało przyjąć milczące uzgodnienie projektu decyzji, co jest konieczne - zdaniem organu odwoławczego - do wydania niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie organu odwoławczego tylko ta okoliczność, a raczej ustalenie, stało się powodem uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium nie wskazało na jakąkolwiek konieczność uzupełnienia dokumentacji tej sprawy, czy też konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie. Nie stwierdzono jakichkolwiek braków w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, który uprawniałby do stwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skoro w niniejszej sprawie organ odwoławczy ani nie wskazał okoliczności wskazujących na wydanie przez organ I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, ani też nie wskazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, jak również nie wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, to zasadne jest stanowisko inwestorki wyrażone w skardze, że w tej sprawie decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Jak bowiem wynika z powszechnie prezentowanego podglądu przez przedstawicieli piśmiennictwa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wydanie decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H.BECK, str. 523-524, wyrok NSA z dnia 29 marca 2006 r. sygn. II OSK 633/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Nadto organowi odwoławczemu należy wskazać, że stosownie do regulacji wynikającej z art. 60 ust. 1 i 4 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt , burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, natomiast sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5c tej ustawy niewyrażenie stanowiska terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Powyższe regulacje wskazują jednoznacznie, że za uzgodniony w trybie tzw. uzgodnienia milczącego można przyjąć uzgodnienie projektu decyzji, który został temu organowi uzgadniającemu przekazany, sporządzony przez uprawnioną zawodowo osobę. Oznacza powyższe, że za uzgodniony w realiach tej sprawy należy przyjąć nie wniosek inwestorki dotyczący ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na działce nr [...] w sposób wskazany przez inwestorkę lecz za uzgodniony należy uznać projekt decyzji przedstawiony do uzgodnienia, w którym jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych sprawy na załączniku w postaci kopii mapy ewidencyjnej oznaczono zarówno obowiązującą linię zabudowy, jak i nieprzekraczalną linię zabudowy od brzegu jeziora z uwagi na przepisy o ochronie przyrody. Odnosząc się do wniosku strony przedstawionego w piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu tj. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] o odmowie inwestorce uzgodnienia warunków zabudowy należy wyjaśnić, że stosownie do art. 106 § 3 ustawy ppsa. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że dokumenty te muszą istnieć w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi, natomiast przedłożony dowód z dokumentu powstał po dniu wydania decyzji będącej przedmiotem skargi, wobec czego sąd nie uznał za niezbędne przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tego dokumentu. Reasumując, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji organ odwoławczy będzie miał na uwadze poczynione wyżej rozważania. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 ustawy ppsa, przy czym na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis w kwocie 500 zł. W punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku na mocy art. 152 ustawy ppsa.