II SA/Ol 1216/15

Dnia 19 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Decyzją nr 261/2015 z dnia 11 czerwca 2015 r., Starosta "[...]", na wniosek "[...]", zwanego dalej "inwestorem", zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę magazynu części samochodowych, przy ul. "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że po rozpoznaniu wniosku inwestora, decyzją "[...]" z dnia 12 sierpnia 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę magazynu elementów stalowych. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę "[...]" decyzją z dnia 12 stycznia 2014 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Po uzupełnieniu wskazanych przez organ odwoławczy braków, Starosta "[...]" decyzją "[...]" z dnia 9 stycznia 2015 r. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Ta decyzja również została uchylona przez organ odwoławczy, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po zrealizowaniu zaleconych przez organ odwoławczy czynności procesowych i ponownym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej Starosta "[...]", oceniając załączone do wniosku o pozwolenie na budowę dokumenty, stwierdził, że inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta "[...]" . Zgodnie z zapisami tego planu, inwestycja zlokalizowana została na działce objętej ustaleniami kwartału 6U, dla którego określono przeznaczenie podstawowe: tereny usług: handlu, gastronomii, sprzedaż i serwis samochodów; przeznaczenie dopuszczalne: funkcje biurowe, administracja, mieszkania właściciela. Organ zaznaczył, że inwestor zmienił wniosek w zakresie funkcji planowanej inwestycji na "magazyn części samochodowych". W ocenie Starosty, projektowana inwestycja w sposób jasny i czytelny uzupełnia funkcję istniejącej zabudowy związanej z prowadzoną przez inwestora działalnością (serwis samochodowy). Organ uznał ponadto, że nie istnieje konieczność zaprojektowania miejsc parkingowych, gdyż warunki dla nowej zabudowy dotyczą zapewnienia miejsc postojowych dla projektowanych usług nieprzewidzianych w przedmiotowym opracowaniu. Ocenił też, że spełnione zostały wymagania dotyczące drogi pożarowej, przewidziane w § 12 ust. 7 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030). Zdaniem Starosty, projekt spełniał również określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymagania dotyczące maksymalnej powierzchni zabudowy, ustalane w odniesieniu do powierzchni terenu oznaczonego symbolem 6U i minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, ustalone w odniesieniu do powierzchni działki inwestora. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że w projekcie budowlanym zaprojektowano odprowadzenie wód opadowych przez odprowadzenie do studzienek chłonnych na teren działki inwestora, co zostało uzgodnione z Urzędem Miasta "[...]" w dniu 14 maja 2015 r. Starosta stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę inwestora nr "[...]" oraz działki o numerach "[...]". Ocenił, że planowany obiekt jest usytuowany i zaprojektowany z zachowaniem wymaganych odległości od granic i nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Stwierdził ponadto, że zarzuty, dotyczące ewentualnego uciążliwego oddziaływania planowanej inwestycji, nie zostały poparte dowodami i odnoszą się głównie do istniejącego warsztatu samochodowego. W odwołaniu, złożonym od decyzji Starosty, Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" podniósł, że mimo zmienionej nazwy, inwestycja nie mieści się w ustaleniach zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zakwestionował ponadto zasadność wznoszenia magazynu o pow. 300 m² na potrzeby niewielkiego serwisu samochodowego. Zarzucił też, że przedmiotowa działka jest już zabudowana w 60 %, zatem przekracza zawarte w planie miejscowym ustalenia. Wskazano ponadto, że nie zostanie również zachowany przewidziany w planie udział powierzchni biologicznie czynnej na tej działce. Odwołujący się nie podzielił ponadto twierdzenia organu pierwszej instancji o zachowaniu wymaganej prawem odległości od granicy działki, braku konieczności zaprojektowania miejsc parkingowych oraz spełnienia wymagań odnośnie do przebiegu drogi przeciwpożarowej. W odwołaniu zarzucono także, że w projekcie nie uwzględniono istniejącego placu zabaw, a ponadto nieprawidłowo zlokalizowano studnię chłonną na działce inwestora. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2015 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 29 października 2015 r., Wojewoda "[...]" uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), wynika, iż podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno - budowlanej, w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i kontrola zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Organ musi również sprawdzić kompletność projektu budowlanego oraz ustalić, czy projekt został wykonany, a w razie konieczności również sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i legitymujące się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wojewoda wskazał, że działka, na której zaplanowano sporną inwestycję, położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta "[...]" symbolem 6U, dla którego plan dopuszcza rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejących obiektów oraz budowę nowych budynków. Jako przeznaczenie podstawowe tego terenu plan wskazuje: handel, gastronomię i serwis samochodów. Przeznaczenie dopuszczalne terenu to: funkcje biurowe, administracja, mieszkanie właściciela. Wojewoda ocenił, że budowa "magazynu części samochodowych" nie mieści się w przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym, ustalonym dla przedmiotowego terenu. Budowa magazynu na działce inwestora mogłaby być dopuszczona jako uzupełnienie funkcji istniejących na niej budynków handlowo - usługowych inwestora, co jednak wymagałoby szczegółowej analizy stanu istniejącego w powiązaniu z projektowanym obiektem. Funkcja magazynowa nie może być bowiem funkcją dominującą na działce inwestycyjnej, gdyż naruszałoby to ustalenia obowiązującego planu. Natomiast w projekcie budowlanym, w opisie technicznym do projektu zagospodarowania jest jedynie lakoniczny zapis, że "budynek magazynu elementów stalowych - projektowany obiekt będzie uzupełniał funkcję istniejących budynków handlowo - usługowych i serwisu samochodowego jako magazyn części samochodowych". Organ odwoławczy podniósł ponadto, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, dla terenu 6U powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 40% powierzchni terenu, natomiast udział powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 10% powierzchni terenu. Podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w decyzji z dnia 26 marca 2015 r., że projekt nie spełnia wymagań planu w zakresie wyliczenia maksymalnej powierzchni zabudowy i minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki, objętej inwestycją, stanowiącej fragment terenu oznaczonego symbolem 6U. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że z treści zapisów planu mogło wynikać, iż intencją uchwalających plan było zachowanie wymienionych parametrów w odniesieniu do powierzchni terenu oznaczonego symbolem 6U. Jednakże byłoby to niezgodne z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", nakazującego liczyć maksymalną i minimalną intensywność zabudowy oraz minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Organ pierwszej instancji błędnie zatem przyjął za własne stanowisko zawarte w projekcie budowlanych, że wymienione parametry mogą być liczone: jeden w odniesieniu do powierzchni działki inwestora, drugi w odniesieniu do całego terenu oznaczonego symbolem 6U. Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia warunku zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał jednocześnie na konieczność wyjaśnienia, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, czy Zarządy Wspólnot Mieszkaniowych, uczestniczące w niniejszym postępowaniu, posiadają upoważnienia do reprezentowania w tym postępowaniu współwłaścicieli działki "[...]", znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, co jest niezbędne dla prawidłowego ustalenia stron postępowania. Wyjaśnił odwołującym się, że działka nr "[...]" znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego magazynu, objętego decyzją Starosty "[...]" z dnia 11 czerwca 2015 r. lecz nie jest objęta inwestycją. Projekt zagospodarowania terenu pokazuje na tej działce istniejące powierzchnie komunikacyjne i parkingowe. Z tego też względu, ewentualne nieprawidłowości związane z użytkowaniem tej działki, czy wykonywaniem na niej robót budowlanych z naruszeniem prawa, nie mogły być rozstrzygany w niniejszym postępowaniu. Ocenił, że zarzut naruszenia § 14 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych był niezasadny, gdyż z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, że na działkach, na których zaznaczone są dojazdy pożarowe istnieje przejazd, o którym mowa w tym przepisie. Wskazał ponadto na konieczność zwymiarowania w projekcie zagospodarowania terenu usytuowania na działce inwestora studni chłonnych. W skardze, złożonej na decyzję organu drugiej instancji z dnia 28 sierpnia 2015 r., "[...]" podniósł, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na przedmiotowej działce przewidziano m.in. dwie niezależne od siebie funkcje: serwis samochodów i handel. Planowana inwestycja, polegająca na budowie magazynu części samochodowych – w ramach uzupełnienia istniejącej funkcji - mieści się więc w ustaleniach planu. Zdaniem skarżącego, obowiązujący plan miejscowy dopuszcza bowiem rozbudowę istniejącej funkcji serwisu samochodowego o magazyn części samochodowych. Skarżący zarzucił ponadto błędne ustalenia, dotyczące wskaźnika zabudowy i minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Wskazał, że art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego, stanowił, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Ponadto, zgodnie z obowiązującym wówczas § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dotyczące wielkości powierzchni zabudowy powinny być ustalane w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. To sprawą organu gminy uchwalającego plan miejscowy było więc określenie obszaru, do którego należało odnosić wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy lub udziału powierzchni biologicznie czynnej i nie musiał to być obszar działki budowlanej przeznaczonej pod daną inwestycję. Postanowienia planu miejscowego dla terenu 6U należało wykładać razem z przepisami u.p.z.p. obowiązującymi w chwili uchwalania planu. Zdaniem skarżącego, analizowany plan miejscowy nie odnosi wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej do "działki budowlanej", a ponadto nie definiuje również pojęcia "teren". Znaczenia nabiera zatem wykładnia funkcjonalna postanowień plan miejscowego, która uwzględnia cel i założenia towarzyszące jego uchwaleniu: umożliwienie danego rodzaju zabudowy. Skarżący odwołał się w tym zakresie do stanowiska wyrażonego przez autora projektu przedmiotowego planu miejscowego. W skardze zakwestionowano ponadto prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., zarzucając, że stan faktyczny i prawny sprawy nie wymagał żadnej dodatkowej analizy i ustaleń. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza one przepisów prawa. Zaskarżoną decyzją Wojewoda "[...]" uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 138 § 2 zd. pierwsze K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Cytowany przepis pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana: po pierwsze z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero łączne spełnienie tych dwu przesłanek daje organowi odwoławczemu możliwość uwolnienia się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy. Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny. W piśmiennictwie podkreśla się, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 K.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu (zob. B. Adamiak, J.Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, Warszawa 2011, s. 519 - 520), co oznacza, że co do zasady przed organem odwoławczym powinno zapaść powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne. W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy zakwestionował prawidłowość przedłożonego projektu budowlanego w zakresie: zgodności z podstawowym i odpuszczalnym przeznaczeniem terenu 6U, maksymalnej powierzchni zabudowy oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej. Jak wynika z treści planu miejscowego, dla terenu 6U, obejmującego działkę inwestora, ustalono jako przeznaczenie podstawowe: teren usług: handlu, gastronomii, sprzedaż i serwis samochodów. Przeznaczenie dopuszczalne: funkcje biurowe, administracja, mieszkanie właściciela. Ponadto, w § 3 ust. 4 pkt 2 planu zdefiniowano, że przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć przeznaczenie, które obowiązuje na obszarze ograniczonym liniami rozgraniczającymi i wyróżnionym na rysunku planu kolejnym symbolem literowym, zaś przeznaczenie dopuszczalne to przeznaczenie inne niż podstawowe, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe, nie może być z min sprzeczne ani nie może go zdominować (pkt 3). Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że z uwagi na tak określone przeznaczenie terenu 6U, funkcja magazynowa nie może być funkcją dominującą na działce inwestora, ale może uzupełniać istniejącą zabudowę. Prawidłowo więc przyjęto w zaskarżonej decyzji, że dla bezspornego ustalenia, że na działce inwestora dopuszczalna jest budowa "magazynu części samochodowych" – jak określono sporną inwestycję na stronie tytułowej projektu, niezbędne jest uprzednie jednoznaczne ustalenie przeznaczenia już istniejących obiektów i dokonanie oceny, czy rzeczywiście magazyn części samochodowych jedynie uzupełni to przeznaczenie, np. handel, sprzedaż i serwis samochodów, a nie będzie dominującym na działce inwestora. Zasadnie podniesiono, że w opisie technicznym projektowanego obiektu podano jedynie, że jest to budynek magazynu elementów stalowych, który będzie uzupełniał funkcję istniejących budynków handlowo – usługowych i serwisu samochodowego. O ile ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na przedmiotowej działce rzeczywiście znajduje się budynek serwisu samochodowego, to nie ma dowodów, z których wynikałby precyzyjny opis funkcji budynków handlowo-usługowych. W tej sytuacji, nie było możliwe jednoznaczne przesądzenie, że projektowany obiekt będzie uzupełniał przeznaczenie istniejących na działce inwestora budynków. Prawidłowo też w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że nie spełnia ustaleń planu miejscowego wyliczenie maksymalnej powierzchni zabudowy w odniesieniu do terenu 6U, zaś minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do działki inwestora. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia planu miejscowego, w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Przewidziany w cytowanym przepisie obowiązek ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy oznacza konieczność określenia w m.p.z.p., m.in., jaka cześć nieruchomości położonych na danym terenie może zostać zabudowana, a jaka część winna pozostać czynna biologicznie, jakiego rodzaju dopuszczalne jest na tym terenie budownictwo, a także jakie parametry winny spełniać obiekty dopuszczone do realizacji na tym obszarze. Parametry te to, m.in. linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy to wskaźnik stosowany w urbanistyce i budownictwie. Może być obliczany w różny sposób, w zależności od charakteru zabudowy. Jako wskaźnik intensywności zabudowy przyjmuje się stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji budynku (liczonej w zewnętrznym obrysie stropów z uwzględnieniem tarasów) do powierzchni terenu działki. Ustalanie wskaźnika minimalnego ma na celu m.in. racjonalne wykorzystanie działek pod zabudowę i infrastruktury technicznej. Ustalenie zaś wskaźnika maksymalnego ma na celu m.in. ochronę środowiska przyrodniczego, zapewnienie korzystnych warunków użytkowania terenu o określonym przeznaczeniu (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 162/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Jak wynika z ustaleń karty terenu 6U, zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta "[...]", maksymalna powierzchnia zabudowy to 40% powierzchni terenu, zaś minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej – 10 % powierzchni terenu. W ocenie Sądu, prawidłowa jest wykładnia nakazująca oba te wskaźniki odnosić do powierzchni działki budowlanej inwestora. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że odnoszenie tych współczynników do łącznej powierzchni całej jednostki bilansowej, a nie do powierzchni poszczególnych działek budowlanych znajdujących się w jej obszarze, powodowałoby -w ramach jednej jednostki bilansowej - potencjalne uprzywilejowanie właścicieli niektórych nieruchomości, kosztem pozostałych, przy teoretycznie ich równej pozycji. Intensywność zabudowy zależałaby bowiem wyłącznie od pierwszeństwa w podjęciu inwestycji przez właściciela działki znajdującej się na danym obszarze, a nie od ustaleń planistycznych. Zasada równości wobec prawa wymaga zaś, aby właściciele nieruchomości położonych na obszarze tej samej jednostki bilansowej, chcący korzystać z nieruchomości w taki sam sposób, zgodnie z jej przeznaczeniem, mieli taką samą sytuację prawną. W tej sytuacji, konieczne jest ustalenie powierzchni zabudowanej wyłącznie na działce inwestora, a nie łącznej powierzchni zabudowy jednostki 6U. Uwzględniając powyższe, zasadne było uchylenie przez Wojewodę "[...]" decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, stosownie do art.138 § 2 K.p.a., w celu uzupełnienia materiału dowodowego o brakujące dane. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.