II SA/Ol 1221/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2016 r. w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego na skutek sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 grudnia 2015r. postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku D. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego, umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia dla skarżącego adwokata. Postanowienie to było dwukrotnie awizowane pod wskazanym przez skarżącego adresem, w dniach 22 grudnia i 30 grudnia 2015r. Następnie, wobec niepodjęcia przesyłki, korespondencja została zwrócona tutejszemu Sądowi. W dniu 15 stycznia 2016r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, wyrażając niezadowolenie z odmowy ustanowienia adwokata. Wskazał, że udział adwokata w sprawie przyznania zasiłku celowego jest niezbędny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień wydawanych przez referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W myśl art. 259 § 2 tej ustawy sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem sprzeciwu w celu stwierdzenia jego dopuszczalności. Podstawową przesłanką dopuszczalności sprzeciwu jest jego wniesienie w terminie. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie należy uznać za doręczone skarżącemu w dniu 5 stycznia 2016 r., zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a, który stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu złożenia pisma w placówce pocztowej, w przypadku niemożności doręczenia korespondencji adresatowi w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. W związku z tym przyjąć należy, że siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 12 stycznia 2016r. Skarżący natomiast sprzeciw nadał w placówce pocztowej dopiero w dniu 15 stycznia 2016r., a więc trzy dni po upływie ustawowego terminu. Dzień 15 stycznia 2016r. należy uznać za dzień faktycznego wniesienia sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W tym stanie rzeczy sprzeciw, jako wniesiony po terminie, należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.