II SA/Ol 1222/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego na skutek sprzeciwu D. P. od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1222/15 w przedmiocie prawa pomocy postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1222/15, Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku D. P. (dalej zwanego skarżącym) o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego, umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia dla skarżącego adwokata. Pomimo wysłania przesyłki pocztowej, zawierającej odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem, na adres skarżącego podany przez niego w skardze, przesyłka ta została zwrócona do Sądu z adnotacją doręczającego "Adresat wyprowadził się". Także kolejna próba doręczenia skarżącemu tej przesyłki nie powiodła się, a przesyłka została zwrócona do Sądu po dwukrotnym awizowaniu z adnotacją doręczającego "Adresat wyprowadził się". Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2016 r., Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie uznał jednak powyższą przesyłkę za doręczoną z dniem 5 stycznia 2016 r. W dniu 15 stycznia 2016 r. (data nadania przesyłki pocztowej) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia podając dotychczasowy adres zamieszkania zarówno w piśmie zawierającym sprzeciw, jak i na kopercie adresowanej do Sądu. Wyraził w tym sprzeciwie niezadowolenie z odmowy ustanowienia adwokata. Ocenił, że udział adwokata w sprawie przyznania zasiłku celowego jest niezbędny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 w zw. z art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), od postanowień wydawanych przez referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W takim przypadku, wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Merytoryczne rozpatrzenie przez sąd zasadności sprzeciwu poprzedzone jest jednak badaniem dopuszczalności jego wniesienia, w tym między innymi zachowania przez wnoszącego sprzeciw 7-dniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 259 § 1 p.p.s.a. W świetle bowiem art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten znajduje zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, gdyż skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2015 r. z uchybieniem terminu. W pierwszej kolejności, jako prawidłowe ocenić należy uznanie przesyłki pocztowej, adresowanej do skarżącego, a zawierającej odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem, za doręczoną z dniem 5 stycznia 2016 r. Takie działanie jest zgodne z art. 73 p.p.s.a., który umożliwia złożenie pisma na okres czternastu dni w placówce pocztowej i uznanie doręczenia za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Warunkiem jednak skuteczności takiego doręczenia jest dwukrotne – w odstępie 7 dni - zawiadomienie adresata przesyłki o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (tzw. awizowanie). Zawiadomienie to umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Jak wynika z adnotacji doręczającego, umieszczonych na przesyłce pocztowej (k. 37 akt sądowych), adresowanej do skarżącego, a zawierającej odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem, przesyłka ta była pierwszy raz awizowana w dniu 22 grudnia 2015 r., a powtórnie w dniu 30 grudnia 2015 r. Zachowanie 7-dniowego odstępu między awizowaniami tej przesyłki pozwala, w świetle art. 73 p.p.s.a., na uznanie jej za doręczoną z upływem 14 dnia od pierwszego awizowania (które, jak już podano, nastąpiło w dniu 22 grudnia 2015 r.), a zatem z dniem 5 stycznia 2016 r. Bez wpływu na skuteczność powyższego doręczenia pozostaje umieszczona na tej przesyłce adnotacja doręczającego "Adresat wyprowadził się". Zauważyć bowiem należy, że przesyłka ta skierowana została na adres zamieszkania skarżącego wskazany w skardze, przy czym był to jedyny znany sądowi adres zamieszkania skarżącego. Zgodnie zaś z art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a., strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 9 listopada 2015 r. (k. 16 akt sądowych) przy doręczeniu skarżącemu odpowiedzi organu na skargę. Ocenić także należy, że adres, na który została skierowana powyższa przesyłka jest aktualnym adresem zamieszkania skarżącego, skoro taki adres został podany przez skarżącego także w sprzeciwie i na kopercie w której ten sprzeciw został przesłany do Sądu. Skoro postanowienie Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2015 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 5 stycznia 2016 r., to termin do wniesienia sprzeciwu na to postanowienie upłynął z dniem 12 stycznia 2016 r. Nadanie zatem przez skarżącego przesyłki pocztowej zawierającej ten sprzeciw w dniu 15 stycznia 2016 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.