II SA/Ol 1224/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 26 lipca 2016 r., "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" , działającego z upoważnienia Wójta Gminy "[...]" z dnia 13 czerwca 2016 r., którą odmówiono przyznania "[...]" pomocy finansowej w postaci specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup "[...]" . W skardze, złożonej do tut. Sądu, "[...]" zakwestionował prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Pismem procesowym z dnia 9 listopada 2016 r., skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania, wskazując na swój stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola Skarżącego, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą Skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.