II SA/Ol 1242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia zawiesić postępowanie sądowe. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" o nałożeniu na Spółkę A kary pieniężnej w wysokości 8150 zł za naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Na tą decyzję pełnomocnik Spółki A wniósł w dniu 21 września 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzucił rażące naruszenie: - przepisów postępowania tj. art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że organ nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł pomimo, iż za to samo naruszenie wcześniej nałożył również karę w wysokości 8000 zł decyzją z dnia "[...]", - prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z naruszeniem zasady "nie działania prawa wstecz" poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. do zdarzenia , które miało miejsce przed 1 stycznia 2012 r. Wobec wskazanych naruszeń pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie wskazując, że konieczność zastosowania w tej sprawie nowych przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika z treści art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przez dniem wejścia w życie tej zmiany stosuje się nowe przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz.270) zwanej dalej: ustawą ppsa. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst). Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W rzeczonej sprawie zawieszenie postępowania sądowego uzasadnione jest skierowaniem pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Jak wynika z Komunikatu nr 31/12, przekazanego tutejszemu Sądowi przez Biuro Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Go 362/1, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "czy art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454) w zakresie w jakim nakazuje stosować w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874, ze zm), w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie i tym samym przewidującej wymierzenie kary pieniężnej w wysokości wyższej niż przewidziana w chwili zdarzenia (tempu regit actum) rodzącego odpowiedzialność karnoadministracyjną, jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Ponieważ przedmiotem pytania prawnego jest kwestia mająca znaczenie także dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, Sąd za zasadne uznał zawiesić postępowanie sądowe do czasu podjęcia stosownego orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny i na mocy art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.