II SA/Ol 1252/15

Dnia 3 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. na działalność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej postanawia odrzucić skargę. P.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na działalność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej jako: Kierownika GOPS). W skardze podniósł, że zatrzymano mu prawo jazdy kat. B, C, BE, CE, podczas gdy on nie uchyla się od płacenia alimentów. Skarżący szczegółowo opisał swoją sytuację osobistą i problemy z poszukiwaniem pracy. Po otrzymaniu wezwania Sądu do wskazania, na który z aktów wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. składa on skargę, strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 26 października 2015 r. wyjaśniła, że wnosi skargę na decyzje administracyjne, ponieważ są one wydawane bez zachowania jakichkolwiek procedur. Podniósł, że w każdej chwili może podjąć pracę jako kierowca i płacić swoje zobowiązania, ale niezbędne jest do tego prawo jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce w szczególności wówczas gdy dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie w pierwszej kolejności jej dopuszczalności. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Formy działalności administracji publicznej poddane kontroli sądów administracyjnych wymienione są w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na działalność Kierownika GOPS w związku z zatrzymaniem mu jako dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy. Następnie w piśmie procesowym z dnia 26 października 2015 r. skarżący wyjaśnił, że wnosi skargę na decyzje administracyjne, ponieważ są one wydawane bez zachowania jakichkolwiek procedur. Jednakże skarżący nie wskazał na jaką konkretnie decyzje chciałby wnieść skargę. Tak zakreślony przedmiot skargi, tj. dotyczący działalności Kierownika GOPS w związku z zatrzymaniem dłużnikowi alimentacyjnemu przez starostę prawa jazdy, nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych wyznaczonej przez art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Należy zauważyć, że po uznaniu skarżącego w drodze decyzji za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, Kierownik GOPS zwrócił się z wnioskiem do Starosty o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy. Następnie na podstawie art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 859 ze zm.), organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna. Wniosek taki jest jedynie pismem skierowanym do właściwego starosty, informującym o określonym stanie faktycznym i stanowi jednocześnie wniosek o podjęcie przez ten organ przewidzianych prawem działań. Wnioski takie nie są zatem ani decyzjami administracyjnymi, ani postanowieniami wydanymi w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie są one także innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie wskazał również jakich decyzji wniesiona skarga miałaby dotyczyć. Natomiast sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie wówczas, gdy podejmowana jest ona w jednej z form określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne nie posiadają kompetencji do sprawowania generalnej kontroli funkcjonowania organów administracji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.