II SA/Ol 126/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.M. na Prezydenta Miasta O. w przedmiocie niewłaściwego wykonywania obowiązków przez pracowników postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 lutego 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga I.M., w której zarzuciła, że pracownicy Zakładu Lokali i Budynków Komunalnych w O. nie wyjaśnili sprawy samowoli budowlanej popełnionej w 2000 r. przez jej sąsiada oraz sprawy nielegalnego, zdaniem skarżącej, prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem piwnicy położonej w budynku, w którym ona zamieszkuje. Zakwestionowała w związku z powyższym również prawidłowość wykonywania obowiązków przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, Prokuraturę Rejonową O., funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w O. i pracowników Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta O. Zdaniem skarżącej urzędnicy nie wykonują swoich obowiązków służbowych, lecz działają na szkodę miasta O. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie uszkodzeń w lokalu skarżącej prowadził Wydział Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miasta a także Miejski Konserwator Zabytków, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O. oraz W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organy te wydały decyzje umarzające prowadzone postępowania. Pełnomocnik organu administracji stwierdził, że skarga została wniesiona po terminie, co uzasadnia jej odrzucenie, zaś wniosek o oddalenie skargi uzasadnił stwierdzeniem, że w ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1- 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Wśród tych spraw nie jest wymieniona skarga powszechna, o której mowa w rozdziale 2 działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Jej przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z treści złożonej skargi wynika natomiast, że skarżąca jest niezadowolona z nienależytego, jej zdaniem, wykonywania obowiązków przez organy administracji publicznej. Jest to zatem niewątpliwie skarga powszechna i mają do niej zastosowanie przepisy art. 227 - art. 240 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Poza kompetencjami sądu administracyjnego znajdują się również sprawy z zakresu naruszenia przepisów prawa karnego i postępowania karnego, a tym samym sąd ten nie jest uprawniony do sprawowania nadzoru nad organami prokuratury. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.