II SA/Ol 1265/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. i Z. Z/ na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"r., Nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki części tarasu oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) decyzją z dnia 21 lipca 2015r. nałożył na D. i Z. Z. obowiązek rozbiórki części tarasu na podmurówce z bloczków betonowych wraz ze schodami, zlokalizowanego na działce nr "[...]" obr. T., gmina S. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) dalej jako: pr.bud. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie budowy budynku letniskowego na działce nr "[...]" w T. ustalono, że inwestor wykonał budynek letniskowy niezgodnie z zatwierdzonym decyzją projektem budowlanym. Elementy zabudowy zostały wykonane także na działce nr "[...]" obr. T., stanowiącej współwłasność Gminy S. oraz D. i Z. Z. (dalej jako skarżący), chociaż projekt budowlany swoim zakresem nie obejmował ww. działki. Po wstrzymaniu robót budowlanych, których inwestorem byli skarżący, został na nich nałożony obowiązek dostarczenia inwentaryzacji wykonanych robót. Następnie PINB nakazał inwestorowi przedłożyć 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane w trakcie budowy budynku letniskowego. Po sprawdzeniu dostarczonej dokumentacji organ stwierdził, że inwestorzy wykonali na działce nr "[...]": taras na podmurówce z bloczków betonowych wraz ze schodami, chodnik z kostki brukowej przed tarasem, ogrodzenie z siatki z cokolikiem betonowym, murki z bloczków betonowych o wysokości 25 cm na fundamencie 20 cm, kompostownik z bloczków betonowych na płycie betonowej. Organ wyjaśnił, że taras dobudowany do budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" wykonany został w części na działce nr "[...]". Po wszczęciu odrębnego postępowania odnośnie działki nr "[...]", PINB stwierdził, że wykonane roboty budowlane na działce nr "[...]" polegające na budowie części tarasu stanowią roboty budowlane wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Przeprowadzona przez organ analiza potwierdziła, że na działce nr "[...]" nie jest możliwa zabudowa z uwagi na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą "[...]" Rady Gminy S. "[...]", o całkowitym zakazie zabudowy przedmiotowej działki. Wskazano, że poprzednio obowiązujący miejscowy plan także zawierał zakaz wznoszenia obiektów budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) decyzją z dnia 14 października 2015r. uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na skarżących obowiązek rozbiórki części tarasu wraz ze schodami usytuowanego na działce nr "[...]" obr. T., pozostawiając na działce nr "[...]" część tarasu przyległego do budynku w kształcie trapezu o szer. podstaw 1,50 m od strony elewacji południowo-zachodniej i 2 m od strony elewacji północno-wschodniej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją organu I instancji dotyczyło wyłącznie części tarasu zlokalizowanego na działce nr "[...]". Wskazał również, że niezależnie od kwalifikacji tarasu jako obiektu małej architektury, urządzenia czy rozbudowy, będzie on podlegał rozbiórce, gdyż jego usytuowanie narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu, na działce nr "[...]" obowiązuje całkowity zakaz zabudowy oraz obowiązuje zakaz grodzenia. Niemożliwa jest zatem legalizacja części tarasu znajdującego się na ww. działce. Po rozpatrzeniu skargi skarżących, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016r., sygn. akt II SA/Ol 1383/15 uchylił decyzję WINB z dnia 14 października 2015r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowane było jedynie nieprawidłowym określeniem przez organ odwoławczy nałożonego na skarżących obowiązku. Skoro bowiem decyzja ta dotyczyła rozbiórki części tarasu zlokalizowanego na działce nr "[...]", to obowiązek powinien określać wprost co ma zostać na niej rozebrane, a nie co ma pozostać na działce nr "[...]". Nakaz rozbiórki powinien szczegółowo wymieniać elementy obiektu budowlanego podlegające rozbiórce, tak aby przy ewentualnej egzekucji obowiązku nie było żadnych wątpliwości co do tego, co ma dokładnie zostać rozebrane. Poza tym uchybieniem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w związku z orzeczonym nakazem rozbiórki części tarasu na działce nr "[...]" z przylegającymi do niego schodkami. Ponownie rozpoznając sprawę WINB decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na skarżących obowiązek rozbiórki części tarasu o wymiarach 2,97 m x 2,47 m x 7,79 m (zgodnie z rysunkiem nr 1 zamieszczonym w treści niniejszej decyzji) wraz ze schodami, usytuowanego na działce nr "[...]" obr. T.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż taras został wybudowany w latach 2006-2007, natomiast budynek letniskowy ze względu na postępowanie naprawcze na dzień rozpatrywania odwołania nie został oddany do użytkowania. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że ze względu na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niemożliwa jest legalizacja części tarasu znajdującego się na działce nr "[...]" i dlatego należało wydać nakaz jego rozbiórki. Jedynie bowiem w ten sposób możliwe jest doprowadzenie wykonanych przez skarżących robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy sprecyzował w decyzji przedmiot rozbiórki i wskazał, że część tarasu znajdująca się na działce nr "[...]" przeznaczona do rozbiórki ma kształt trapezu prostokątnego o wymiarach: 2,97 m x 2,47 m x 7,79 m. Wymiary te nie uwzględniają schodów prowadzących na taras, które również w całości zostały wskazane do rozbiórki. Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 4 w zw. z art. 3 pkt 11 pr.bud. poprzez zakwestionowanie prawa skarżących do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - art. 3 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 4 pr.bud. poprzez błędne zakwalifikowanie tarasu ziemnego, murków ozdobnych przy tarasie i schodów wejściowych na taras do urządzeń technicznych związanych z budynkiem rekreacyjnym, podczas gdy stanowią one obiekt małej architektury ogrodowej; - art. 29 ust. 1 pkt 22 i art. 30 ust. 1 pkt 4 pr.bud. poprzez przyjęcie, że budowa tarasu ziemnego z podłogą drewnianą na gruncie, wolnostojących murków ozdobnych i schodków drewnianych na taras wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenie w sytuacji, gdy są to obiekty małej architektury położone na gruncie nie będącym miejscem publicznym; - art. 28 ust. 1 pr.bud poprzez przyjęcie, że w każdej sytuacji roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę; - art. 3 pkt 6 pr.bud. poprzez przyjęcie, że zwrot "wznoszenie obiektów" w każdej sytuacji jest tożsamy z określeniem "budowa obiektu"; - art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p., poprzez zakwestionowanie prawa do zagospodarowania terenu, do którego skarżący posiadają tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie; - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) dalej jako: k.p.a., poprzez nieegzekwowanie od PINB nałożonego przez WINB obowiązku ponownego przeprowadzenia oględzin w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 9 k.p.a. poprzez zaniedbanie przez organy obu instancji obowiązku informowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie; - art. 6, art. 8, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w 2006r. nabyli od Gminy S. udział w przyległej do ich nieruchomości działki nr "[...]" o powierzchni 416 m2. Zdaniem skarżących, posiadali oni prawo do zagospodarowania nabytego udziału, w tym ograniczonej zabudowy zgodnej z miejscowym planem. Wskazano, że skoro murki ozdobne będące obrzeżami klombów, podłoga drewniana położona na gruncie oraz schodki na taras są wyłączone z katalogu obiektów budowlanych, których budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia, to zbędne jest opracowywanie planu zagospodarowania działki. W ocenie skarżących, warunki zagospodarowania i zabudowy terenu określone przez gminę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowią faktyczną zgodę na określone zagospodarowanie i zabudowę dla każdego, kto dysponuje prawem do zabudowy terenu, którego ten plan dotyczy. Podniesiono, że obiekty budowlane zostały wybudowane na działce nr "[...]" w okresie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2003r., który był bardziej przyjazny inwestorom niż zmiana tego planu z 2007r. W 2003r. działka nr "[...]" oznaczona w planie jako Zu (zieleń urządzona) była działką budowlaną o ograniczonych możliwościach zabudowy. Stwierdzono również, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do wszczynania postępowania legalizacyjnego w stosunku do wybudowanych na działce nr "[...]" obiektów budowlanych, obiekty te nie wymagały w dacie ich budowy pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Poza tym nakazu rozbiórki nie można orzec, gdyż przedmiotowe obiekty nie naruszają przepisów prawa budowlanego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a skarżący posiadali zgodę współwłaściciela nieruchomości, tj. Gminy S. w postaci ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że działania organów podejmowane w niniejszej sprawie, były już przedmiotem oceny sądowej, a ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania w tej sprawie wyrażone zostały w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2016r., sygn. akt II SA/Ol 1383/15. Wytyczne przestawione we wskazanym wyroku były jasne i precyzyjne. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sądy oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna dotyczyć może również samej wykładni prawa procesowego oraz oceny ustalonego stanu faktycznego. Zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje natomiast na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej, pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. (por. T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 472 i 473). Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Z treści powyższego przepisu wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. Kluczowa dla rozstrzygnięcia jest w pierwszej kolejności kwestia wypełnienia zaleceń sformułowanych w poprzednim wyroku Sądu oraz kwestia zastosowania się przez organ do oceny prawnej wyartykułowanej w tym wyroku. W świetle wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2016r., sygn. akt II SA/Ol 1383/15 za przesądzone uznać należało, iż skarżący na działce nr "[...]" wykonali roboty budowlane bez wiedzy i zgody właściwego organu architektoniczno-budowlanego, który wydał im tylko pozwolenie na zabudowę działki nr "[...]". Zabudowując jednocześnie część działki sąsiedniej nr "[...]" tarasem ze schodkami, skarżący w sposób istotny odstąpili od udzielonego im pozwolenia na budowę. Natomiast zmiana zakresu zagospodarowania terenu stanowi istotne odstępstwo, które wymaga legalizacji. Sąd w powyższym wyroku stwierdził również, że o popełnionej samowoli przekonuje fakt działania skarżących bez zgody współwłaściciela i sprzecznie z obowiązującym ówcześnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2003r. Sąd w wyroku z dnia 28 stycznia 2016r. uznał za właściwe i zgodne z prawem postępowanie organu I instancji, który do odrębnego postępowania wyłączył zakres robót, co do których uznał konieczność zastosowania nakazu rozbiórki bez możliwości doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Wyjaśnił również, że mimo wszczęcia postępowania naprawczego już po zakończeniu zabudowy spornej działki, w niniejszej sprawie mógł mieć zastosowanie tryb naprawczy z art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud., gdyż ma on zastosowanie zarówno do robót będących w toku, w myśl art. 51 ust. 1 pkt 1-3, ust. 3 i 4, jak i robót już ukończonych na zasadzie art. 51 ust. 4 i ust. 7 pr.bud. W obu przypadkach organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do prowadzenia postępowania naprawczego i jego zakończenia wydaniem decyzji. Sąd w powyższym wyroku zgodził się z ustaleniami organu II instancji, że kwestionowane roboty budowlane, polegające na wybudowaniu tarasu na części działki nr "[...]" i czterech schodków prowadzących do niego, wykonane zostały bezspornie w czasie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2003r. w ramach jednej inwestycji budowy budynku letniskowego. Znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia tego tarasu potwierdzają, że cały taras (w tym również na działce nr "[...]") wykonany został z desek ułożonych na bloczkach betonowych, a więc wznosi się nad poziom terenu, ściśle przylega do bryły budynku letniskowego, został obudowany murkiem, tworząc w istocie zwartą z nim konstrukcję. Wejście na taras od strony budynku umożliwiają oszklone drzwi, zaś zejście z niego umożliwiają cztery schodki konstrukcji drewnianej. Zatem wykonane roboty budowlane doprowadziły do powstania obiektu budowlanego, bez względu na to, czy został trwale połączony z budynkiem, czy nie. Sąd podzielił również stanowisko organów, że sporny obiekt bez wątpienia stanowi taras, na którego budowę wymagane było pozwolenie. Niezasadne są zatem obecne zarzuty skargi, które mają na celu wykazanie, że sporny obiekt na działce nr "[...]" stanowi obiekt małej architektury, na wzniesienie którego nie było wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Istniejące powiązanie pomiędzy tarasem a budynkiem letniskowym na działce nr "[...]" przeczy przyjęciu takiego stanowiska w tej sprawie. W wyroku z dnia 28 stycznia 2016r. wyjaśniono również, że działka nr "[...]" stanowiła w momencie jej zabudowy przez skarżących teren zieleni naturalnej - istniejąca zieleń łęgowa w pasie ochronnym jezior. Ówcześnie obowiązujący plan miejscowy z 2003r. dopuszczał możliwość grodzenia tego terenu, ale bez możliwości "wznoszenia obiektów budowlanych". Użyte przez lokalnego prawodawcę wyrażenie "zakaz wznoszenia obiektów budowlanych" nie mogło być interpretowane w oderwaniu od podstawowego przeznaczenia terenu, obejmującego zieleń naturalną w pasie ochronnym jeziora, jak i rozumienia pojęcia obiektów budowlanych, które jest bardzo szerokie i nie ogranicza się tylko do obiektów kubaturowych. Z zawartego w planie miejscowym opisu tego terenu oraz wyszczególnionych w nim dopuszczonych sposobów zagospodarowania tego terenu poprzez urządzenie plaży czy realizację pomostu, wnioskować należy, że intencją lokalnego prawodawcy było zakazanie jakiejkolwiek zabudowy tego terenu, prócz wyraźnie dopuszczonej. Dlatego prawidłowo zapis "zakaz wznoszenia" powinien być odczytywany jako zakaz sytuowania jakichkolwiek obiektów budowlanych. Takie rozumienie przeznaczenia działki nr "[...]" potwierdził organ wykonawczy Gminy S., będącej współwłaścicielem przedmiotowej działki. Sąd zwrócił nadto uwagę, że skarżący nawet nie wystąpili do Gminy S. o zgodę na wykonanie przedmiotowych robót. Podkreślić należy w tym miejscu, że skarżący nabyli od Gminy S. jedynie udział w działce nr "[...]" na prawie współwłasności w celu zapewnienia dojścia i dojazdu do ich działki nr "[...]", bez wyodrębnienia tego udziału. Nie dysponowali więc wyłącznym prawem do konkretnej części tej działki. Jeżeli zatem skarżący byli współwłaścicielami jedynie udziału we współwłasności, nie mogli działać bez zgody Gminy S. Za taką zgodę nie można uznać, jak twierdzą skarżący, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania jest podstawowym aktem prawa miejscowego, który w sposób zasadniczy określa kształtowanie przestrzeni na danym obszarze. Ustalenia miejscowego planu są wiążące dla właścicieli, czy też użytkowników wieczystych nieruchomości położonych w jego obrębie. Plan taki wiąże też gminy oraz organy państwa we właściwości których są one uprawnione do wypowiadania się w kwestii praw i obowiązków właścicieli nieruchomości. Plan miejscowy ustala przede wszystkim przeznaczenie terenu do jego ewentualnego zainwestowania. W wyroku z dnia 28 stycznia 2016r. Sąd przesądził, że spełnione zostały przesłanki do wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego, którego zakończenie musiało uwzględniać przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2007r., wprowadzającego kategoryczny zakaz zabudowy spornej działki. Jednocześnie wskazał, że uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowane było jedynie nieprawidłowym określeniem przez organ odwoławczy nałożonego na skarżących obowiązku. Skoro bowiem decyzja organu odwoławczego dotyczy rozbiórki części tarasu położonego na działce nr "[...]", to wynikający z tej decyzji obowiązek powinien określać to, co ma zostać na niej rozebrane, a nie to co ma pozostać na sąsiedniej działce nr "[...]". Rozbiórka może dotyczyć tylko robót budowlanych wykonanych z naruszeniem prawa, których nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki powinien wymieniać szczegółowo elementy obiektu budowlanego podlegające rozbiórce, tak aby przy ewentualnej egzekucji obowiązku nie było żadnych wątpliwości co do tego, co dokładnie ma zostać rozebrane. Po ponownym rozpoznaniu rzeczonej sprawy, organ II instancji w skarżonej decyzji wyjaśnił, że ze względu na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2007r. niemożliwa jest legalizacja części tarasu znajdującego się na działce nr "[...]" i dlatego należało wydać nakaz jego rozbiórki. Jedynie bowiem w ten sposób możliwe jest doprowadzenie wykonanych przez skarżących robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy sprecyzował w decyzji przedmiot rozbiórki i wskazał, że część tarasu znajdująca się na działce nr "[...]" przeznaczona do rozbiórki ma kształt trapezu prostokątnego o wymiarach: 2,97 m x 2,47 m x 7,79 m. Wymiary te nie uwzględniają schodów prowadzących na taras, które również w całości zostały przeznaczone do rozbiórki. Wskazane powyżej wymiary zostały ustalone zgodnie z przedstawionym przez skarżących w toku postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do budynku letniskowego projektu budowlanego zamiennego sporządzonego 5 grudnia 2013r., gdzie na karcie 85 ww. projektu wskazano dokładne parametry całości tarasu wraz ze schodami. Na marginesie jedynie należy także podkreślić, że wbrew zarzutom skargi stosownie do treści umowy zawartej przez skarżących z Wójtem Gminy S. w formie aktu notarialnego z dnia "[...]", mocą której skarżący stali się współwłaścicielami działki nr "[...]", nie mogli oni realizować prawa do jej zabudowy samodzielnie bez zgody Gminy S.. Ustaleniu temu nie przeczy brzmienie § 4 tej umowy, w którym przewidziano m.in., że skarżący będą korzystać jedynie z części działki. Dokonany w taki sposób podział quo ad usum, nie prowadzi do zniesienia współwłasności i nie daje współwłaścicielom prawa do samodzielnego zarządzania rzeczą wspólną, tym bardziej gdy chodzi o czynności przekraczające zwykły zarząd, do których należy zabudowa wspólnej nieruchomości. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nadto nie dopatrzył się naruszenia, podnoszonych przez skarżących w skardze, przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Organ odwoławczy wyraźnie wskazał, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r., która część tarasu podlega rozbiórce. Dodatkowo w decyzji został zamieszczony rysunek, na którym zaznaczono elementy obiektu budowlanego podlegające rozbiórce. Za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ ponownych oględzin nieruchomości w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości, a zatem przeprowadzenie ponownych oględzin nie mogłoby doprowadzić do podważenia przyjętych ustaleń. Z kolei formułując zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. skarżący nie wskazali dokładnie zakresu, w jakim organy administracji naruszyły obowiązek poinformowania ich o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy oraz jakie podjęliby oni działania, gdyby o okolicznościach tych dowiedzieli się we właściwym czasie. W ocenie Sądu, nie doszło także do naruszenia zasady praworządności określonej w art. 6 k.p.a., zasady zaufania z art. 8 k.p.a., decyzja nie została również wydana bez podstawy prawnej czy z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co zarzucono w skardze. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.