II SA/Ol 1269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zmiany akt weryfikacyjnych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 11 czerwca 2014 r. (data wpływu do organu) Spółka A (dalej jako: Spółka) przesłała do Urzędu Celnego w O. pismo informujące o przesłaniu kopi aktualnego świadectwa zawodowego p. U.B. w celu dołączenia do akt Spółki. Postanowieniem z dnia [...] działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego Kierownik Oddziału Celnego odmówił wszczęcia postępowania na wniosek strony z dnia 10 czerwca 2014 r. dotyczący zmiany do akt weryfikacyjnych głównych w zakresie dołączenia do akt podstawowych aktualnego świadectwa zawodowego p. U.B. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 216 w związku z art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej: o.p. oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2009 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 332). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w momencie zgłoszenia zmian do akt weryfikacyjnych Spółka nie posiadała ważnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Decyzją bowiem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej cofnął Spółce zezwolenie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...], natomiast decyzją z dnia [...] cofnął w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] udzielającą Spółce tego zezwolenia. Wniosek o zmianę do akt weryfikacyjnych głównych złożony został w momencie, kiedy posiadane zezwolenia zostały cofnięte nieostatecznymi decyzjami wydanymi w pierwszej instancji, a odwołania nie zostały jeszcze rozpatrzone. W ocenie organu, organu musi uwzględniać skutki prawne, jakie wynikają z treści wprowadzonych do obrotu rozstrzygnięć cofających zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i dlatego skoro decyzje o cofnięciu przedmiotowych zezwoleń jeszcze nie zostały zmienione lub uchylone w postępowaniu odwoławczym, to istnieje formalna przeszkoda do procedowania w sprawie zmiany do akt weryfikacyjnych. Podniesiono, że strona może prowadzić działalność jedynie na podstawie ważnego zezwolenia. Należało zatem odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p. Na to postanowienie Spółka wniosła zażalenie domagając się jego uchylenia oraz dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu - opinii prawnej z dnia 30 kwietnia 2013 r. sporządzonej przez prof. dr hab. M.K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 239a oraz art. 239e i art. 239g w związku z art. 128 o.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie podlega wykonaniu, które to błędne założenie narusza zasadę trwałości decyzji ostatecznych, - naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 239a o.p. i art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, przez wadliwe przyjęcie, że decyzja cofająca zezwolenie nie nakład na stronę obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia [...],[...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że poza sporem pozostaje okoliczność cofnięcia Spółce, zezwolenia nr [...] z dnia [...] oraz zezwolenia nr [...] z dnia [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Tym samym, w ocenie organu, Spółka nie posiada uprawnienia do ubiegania się o dołączenie do akt weryfikacyjnych głównych kopii świadectwa zawodowego. Zgodnie bowiem z art. 3 w związku z art. 129., w związku z art. 138, w związku z art. 58 i 59 ustawy o grach hazardowych strona skarżąca może prowadzić działalność wyłącznie na podstawie ważnego zezwolenia, winna dołączyć dokumenty wymagane na podstawie odrębnych przepisów związanych z działalnością gospodarczą podlegającą kontroli, w szczególności zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, których to zezwoleń wobec ich cofnięcia już nie posiada. Wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w ocenie organu, skutkuje wstrzymaniem tej działalności. Odnosząc się do kwestii wykonalności nieostatecznej decyzji organu I instancji o cofnięciu zezwolenia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja ta nie nakłada na stronę obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem wyłączone jest stosowanie do niej art. 239a o.p. Oznacza to, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych podlega wykonaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że jest bezpośrednio związany swoim wcześniejszym rozstrzygnięciem o cofnięciu zezwolenia i nie może on pominąć treści rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi. Organ I instancji słusznie zatem uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przeszkody formalnoprawne do procedowania i merytorycznego orzekania z powodu utraty przez Spółkę możliwości legalnego urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych. W tej sytuacji wniosek Spółki o dołączenie decyzji do akt weryfikacyjnych nie mógł zostać uznany za prawnie skuteczny. Prawidłowo zatem organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p. Spółka A wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia, jak również zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie: - naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 239a oraz art. 239e i art. 239g w związku z art. 128 o.p. przez wadliwe przyjęcie, że nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie podlega wykonaniu, które to błędne założenie narusza również zasadę trwałości decyzji ostatecznych, - naruszenie przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 239a o.p. i art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, przez wadliwe przyjęcie, że decyzja cofająca zezwolenie nie nakład na stronę obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu podniesiono, że w rozpoznawanej sprawie organ nie uwzględnił zasady ogólnej systemu prawa, zgodnie z którą tylko ostateczne rozstrzygnięcia sądów lub organów podlegają wykonaniu, zaś wyłącznym wyjątkiem jest możliwość wykonywania rozstrzygnięć nieostatecznych. W konsekwencji wyjątków takich nie można dorozumiewać ani domniemywać. Podniesiono, że decyzje Dyrektora Izby Skarbowej o nr [...] i [...], którym nim udzielono Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności na okres lat 6 mają charakter ostatecznych i prawomocnych, zaś decyzje Dyrektora Izby Celnej o cofnięciu wskazanych zezwoleń na skutek złożonego odwołania nie miały cech prawomocności ani ostateczności. Ponadto strona skarżąca podniosła, że decyzja ostateczna wiąże stronę i inne podmioty, natomiast decyzja nieostateczna wiąże wyłącznie organ, który ją wydał. Zatem prawo nabyte na mocy ostatecznej decyzji może zostać wyeliminowane wyłącznie inną decyzją ostateczną. Strona skarżąca wskazała również, że jedynie ostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia może mieć przymiot wykonalności co wynika z systemowej wykładni art. 128 w zw. z art. 239a i art. 239e o.p. Kwestionując stanowisko organu odwoławczego co do wykonalności decyzji nieostatecznej Spółka powołała się na orzecznictwo sądowadministracyjne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz podniósł, że ponieważ Spółka utraciła zezwolenie, organ I instancji nie mógł merytorycznie ustosunkować się do zgłoszonych zmian do akt weryfikacyjnych. Dołączono jako załączniki m.in.: - decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję cofającą zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], - oraz decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję cofającą zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: ustawą ppsa.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy ppsa. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie stwierdzono naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 § 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany akt weryfikacyjnych. Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że w świetle powołanych kryteriów Sąd stwierdził, iż w dacie wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania brak było podstaw do zastosowania art. 165a § 1 o.p. Zgodnie z tym unormowaniem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Treść art. 165a § 1 o.p. co do drugiej przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania uprawnia do wniosku, że jest ona nieprecyzyjna i bardzo ogólna. Jednak chodzi tutaj o przyczyny przedmiotowe, które uniemożliwiają załatwienie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego określona w art. 165a § 1 o.p. jest tożsamo uregulowana jak instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie obu uregulowań prawnych prezentowane są poglądy, że inne przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (administracyjnego); 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja; 4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji (postanowienia) a wymaga innej formy działania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, s. 740-743; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 297-298; W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 4, s. 14-15, por. tez wyrok NSA z dnia 30 lipca 2013r., sygn. akt II GSK 735/12, LEX nr 1379540). W rozpoznawanej sprawie żadna z przytoczonych przyczyn nie zachodziła w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 735/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił ponadto, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", wskazuje, że określona w art. 165a § 1 o.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania) a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 165 Ordynacji podatkowej musi być więc dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. W wydanych skarżonych postanowieniach organy celne argumentowały, że zgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych strona może prowadzić działalność jedynie na podstawie ważnego zezwolenia. Przyjęto, że zezwolenia takiego Spółka już nie posiada na skutek cofnięcia tego zezwolenia nieostateczną decyzją organu I instancji. W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uchyliła moc wiążącą ostatecznej decyzji udzielającej Spółce takiego zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że w myśl art. 239a o.p. zasadniczo organ administracji może skutecznie egzekwować wydaną decyzję dopiero, gdy stanie się ona ostateczna. Skoro na podstawie art. 127 o.p. postępowanie jest dwuinstancyjne i w związku z tym adresat decyzji ma prawo do wniesienia odwołania, a wykonalność decyzji uzależniona jest od uzyskania przez nią waloru jej ostateczności (ewentualnie od nadania decyzji nieostatecznej klauzuli natychmiastowej wykonalności), to organ prowadząc odrębne postępowanie musi respektować te zasady. Interpretacja przytoczonych przepisów nie może powodować ich wzajemnego wykluczenia się. Okoliczność, że zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, nie oznacza automatycznie, że również strona jest taką decyzją związana. Z unormowania tego wynika jedynie, że organ, który wydał decyzję nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska i nie może dowolnie zmienić treści wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. I FSK 132/05, dostępny CBOSA). Realizując ten obowiązek, organ nie może pomijać treści innych przepisów, które określają prawa i obowiązki strony. Sąd, w składzie rozpatrującym niniejszą skargę, podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko co do szerokiego rozumienia użytego przez ustawodawcę w art. 239a omawianej ustawy zwrotu "obowiązek podlegający wykonaniu". Wyrażenie to należy odnosić nie tylko do obowiązków nadających się stricte do realizacji w drodze egzekucji, ale do wszystkich sposobów realizacji obowiązków wynikających z wydanej decyzji nieostatecznej, w tym również obowiązku dostosowania się do wprowadzonego przez organ zakazu korzystania z dotychczasowego zezwolenia. W wyroku z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1093/13 (dostępny CBOSA) WSA w Krakowie przekonywująco argumentował, uwzględniając charakter prawny decyzji cofających zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, że decyzje cofające uprawnienia są równoznaczne z decyzjami nakładającymi obowiązki, znika bowiem na ich podstawie dozwolenie, a pojawia się w to miejsce zakaz (por. T. Kiełkowski, "Nabycie prawa na mocy decyzji administracyjnej", Warszawa 2012, s. 109). Decyzje cofające zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, jako nakładające obowiązki o charakterze niepieniężnym związane z realizacją zadań przez organy administracji publicznej (w tym wypadku z realizacją zadań organów służby celnej wynikających z ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, np. polecenie usunięcia stwierdzonych naruszeń lub uchybień, nakładane w drodze decyzji ministra na podmiot urządzający grę z naruszeniem przepisów ustawy) oraz wywołujące także obowiązki o charakterze pieniężnym (np. kary pieniężne, nakładane decyzją przez naczelnika urzędu skarbowego na podmiot, który urządza grę bez koncesji lub zezwolenia, na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych), mieszczące się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, zawartym w art. 2 § 1 pkt 2 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2012, poz. 1015), uznać należy za objęte normą art. 239a Ordynacji podatkowej. Podobne stanowisko zajął WSA w Gliwicach w wyroku z dnia: 30 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1735/13 i z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1573/13 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniach tych wskazano, że wykonaniem decyzji, o którym traktuje cały rozdział 16a Ordynacji podatkowej, jest m.in. jej wykonanie przez stronę. Zauważono więc, że przez wykonanie decyzji należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do uzyskania stanu wynikającego z danej decyzji, niekoniecznie o charakterze przymusowym, ale również dobrowolnym. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzje o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa nie były ostateczne w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji. Okoliczność ta nie mogła stanowić przeszkody do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Spółki o wprowadzenie zmian do akt weryfikacyjnych głównych poprzez przyjęcie kopii aktualnego świadectwa zawodowego p. U.B. Prawidłowe rozumienie art. 165a § 1 o.p. wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do bytu prawnego decyzji zezwalających na prowadzenie przedmiotowej działalności, przy uwzględnieniu skuteczności prawnej decyzji, które miały na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego te zezwolenia. Organ nie mógł więc poprzestać na odmowie wszczęcia postępowania, ale powinien wyjaśnić spełnienie podnoszonej przesłanki w toku postępowania. W ocenie Sądu, dopóki zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej działalności nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego ostatecznymi decyzjami o ich cofnięciu albo nie wygasły, to do tego czasu aktualne jest prowadzenie akt weryfikacyjnych punktów gier, a tym samym dokonywanie w nich zmian. W rzeczonej sprawie istotnym jest jednak to, że w dniu [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu zezwolenia, obejmującego zezwolenie udzielone Spółce w dniu [...], natomiast decyzja z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji o cofnięciu zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...]. Okoliczności tej strona skarżąca nie zanegowała. Tym samym obecnie oczywistym pozostaje, że decyzje o cofnięciu przedmiotowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych są ostateczne i podlegają wykonaniu. Z tą chwilą zatem w wyniku ustatecznienia się decyzji o cofnięciu zezwolenia wniosek o wprowadzenie zmian do akt weryfikacyjnych głównych stał się bezprzedmiotowy, przy czym w odniesieniu do zezwolenia z dnia [...] już w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie było możliwe wszczęcie postepowania, gdyż decyzja o cofnięciu zezwolenia uostateczniła się z dniem [...]. Aktualnie nie jest możliwa realizacja zezwolenia i wynikających zeń uprawnień względem także pozostałego zezwolenia z dnia [...], gdyż decyzja cofająca to zezwolenie uostateczniła się w dniu [...], co obligowałoby organ do odmowy wszczęcia postępowania, na zasadzie art. 165a § 1 o.p., a wiec wydania tożsamego rozstrzygnięcia, jak zaskarżone. W tych okolicznościach uznać należy, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania pozostaje bez wpływu dla załatwienia zgłoszenia Spółki z dnia 10 czerwca 2014 r. przedstawiającego aktualne świadectwo zawodowe, które nie może zostać merytorycznie rozpatrzone. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w przedstawionych okolicznościach naruszenie art. 165a o.p. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.