II SA/Ol 127/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o zwolnienie od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł w sprawie ze skargi M. W. na decyzję "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych postanawia zwolnić skarżącego od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł. W odpowiedzi na doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi (wynoszącego w niniejszej sprawie 500 zł) o kwotę 400 zł, skarżący – M. W. złożył pismo procesowe, w którym wniósł o "przyznanie pomocy prawnej poprzez zwolnienie (...) od kosztów sądowych w postaci opłaty od skargi ponad kwotę 100,00 zł". W uzasadnieniu podniósł, iż z powodu trudnej sytuacji materialnej oraz poważnych problemów zdrowotnych i związanej z tym konieczności przyjmowania leków, nie jest w stanie pokryć "kosztów sądowych w postaci uzupełniającej opłaty od skargi". Do przedmiotowego pisma skarżący załączył wypełniony formularz PPF oraz kopię orzeczenia o zaliczeniu go do "[...]" stopnia niepełnosprawności. We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu, w rubryce nr 4 skarżący nie skreślił pozycji "zwolnienie od kosztów sądowych". W uzasadnieniu podniósł, iż jest osobą schorowaną, "[...]", i ze względu na swoje schorzenie ma ograniczone możliwości zatrudnienia. Wskazał, iż aktualnie pracuje, lecz uzyskiwany dochód wystarcza jedynie na zapewnienie niezbędnego minimum egzystencji i nie pozwala na odłożenie żadnych środków. Dodał, iż jego żona nie pracuje i nie posiada prawa do zasiłku. Mając na uwadze powyższe stwierdził, iż w obecnej sytuacji prywatnej i zawodowej nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, do których uiszczenia został zobowiązany. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Do majątku małżonków należy mieszkanie o powierzchni "[...]", źródłem ich dochodu jest wynagrodzenie za pracę skarżącego w wysokości "[...]" brutto, zaś ponoszone wydatki (żywność, leki, media, telefon i podatek od nieruchomości) pochłaniają w przeliczeniu na miesiąc – "[...]". W warunkach niniejszej sprawy, mając na uwadze wyraźne żądanie skarżącego zawarte w piśmie procesowym, do którego załączony został formularz PPF oraz treść rubryki nr 5 ("Uzasadnienie") tego formularza, przyjąć należy, iż zakresem żądania skarżącego objęte jest na obecnym etapie postępowania zwolnienie wyłącznie od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł, czyli w świetle art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przedstawiona przez skarżącego sytuacja materialna jego 2-osobowej rodziny uzasadnia uwzględnienie jego wniosku w całości i zwolnienie go od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł. Zauważyć należy, iż skarżący uiścił tytułem przedmiotowego wpisu kwotę 100 zł, do opłacenia pozostała zatem kwota 400 zł. Skarżący i jego żona nie posiadają jednak żadnych oszczędności, a jedynym źródłem ich utrzymania jest obecnie wynagrodzenie za pracę skarżącego, które prawie w całości pochłaniają wykazane wydatki. Mając zatem na uwadze wysokość netto dochodu 2-osobowej rodziny, który zaledwie "[...]" przekracza wysokość wpisu od skargi wymaganego w niniejszej sprawie oraz wysokość ponoszonych przez nią wydatków uznano, że wprawdzie dochód ten daje możliwości poczynienia pewnych drobnych oszczędności, o czym świadczy uiszczenie przez skarżącego 100 zł tytułem wpisu od skargi, to jednak nie pozwala na uiszczenie tego wpisu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla rodziny skarżącego, w pełnej wysokości, szczególnie że wśród wykazanych wydatków skarżący nie wskazał powszechnie ponoszonych wydatków niezbędnych, takich jak wydatki na odzież, środki czystości, itp. Dodatkowo zauważyć należy, iż skarżący nie posiada również majątku, który umożliwiałby pozyskanie środków pieniężnych na wskazany cel. Mieszkanie, które stanowi jedyny majątek jego i jego żony, służy bowiem zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych małżonków. W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.