II SA/Ol 127/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (powoływany dalej także jako PINB), działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., odmówił M.W. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych przeprowadzonych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr "[...]", położonym na działce nr "[...]" . PINB ustalił bowiem, że nadbudowa mieszkania nr 3 o facjatę oraz przebudowa instalacji elektrycznej i gazowej w tym lokalu nie nosiły znamion samowoli budowlanej, w związku z czym brak było podstawy prawnej do wszczęcia postępowania administracyjnego. "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r., uchylił powyższe postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wywiódł, że zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. odmowa wszczęcia postępowania następuje z przyczyn o charakterze formalnym, czyniących wniosek niedopuszczalnym. W zaskarżonym postanowieniu organ pierwszej instancji ocenił jednak prawidłowość wykonanych robót, co naruszało art. 61a K.p.a., gdyż ocena inwestycji pod kątem zgodności z przepisami prawa nie może stanowić innej uzasadnionej przyczyny, o której mowa we wskazanym przepisie. Postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. organ pierwszej instancji nałożył na E.K. obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, oceny technicznej robót budowlanych przeprowadzonych w łazience w lokalu mieszkalnym nr "[...]", polegających na montażu kotła gazowego w miejsce pieca centralnego ogrzewania na opał stały oraz podłączeniu miski ustępowej do istniejącego pionu kanalizacyjnego. PINB podał, że inwestor oświadczył, iż miskę ustępową podłączył do pionu kanalizacyjnego ok. 10 lat wcześniej. Zaznaczył, że do tego pionu podłączone są również urządzenia sanitarne w pomieszczeniach kuchni w lokalach mieszkalnych nr "[...]". Podłączając ustęp inwestor zamontował również młynek rozdrabniający. Organ pierwszej instancji wywiódł z art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, że roboty budowlane polegające montażu kotła gazowego i przewodów instalacyjnych nie wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia zamiaru ich wykonania we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej. Z uwagi na brak dowodów potwierdzających zgodność wykonanych robót budowlanych z warunkami technicznymi organ powziął wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych, co uzasadniało nałożenie powyższych obowiązków. Następnie, decyzją z dnia 15 maja 2014 r., organ pierwszej instancji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. PINB wskazał w uzasadnieniu, że w dniu 24 kwietnia 2014 r. inwestor dostarczył ocenę techniczną przedmiotowych instalacji sanitarnych, opracowaną przez uprawnioną osobę. Stwierdzono w niej, że montaż kotła został wykonany zgodnie z obowiązującymi w dacie wykonania robót przepisami, kocioł nadaje się do dalszej eksploatacji. Autor opinii wskazał ponadto, że muszla klozetowa jest podłączona zgodnie z przepisami i nie stwierdzono przecieków i innych nieprawidłowości. Organ pierwszej instancji uznał, że roboty budowlane dotyczące instalacji sanitarnych wykonane zostały w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Zaznaczył ponadto, że przebudowa ścian na strychu może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. W złożonym odwołaniu M.W. wywiódł, że w okolicznościach faktycznych sprawy konieczne było pozwolenie na wykonanie spornych robót budowlanych. Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił, że PINB nie ustalił czy inwestor wykonał prace budowlane polegające na remoncie czy też na przebudowie obiektu. Wyjaśnił, że w przypadku ustalenia, że inwestor wykonał prace budowane polegające na remoncie, na wykonanie których nie było wymagane pozwolenia na budowę i zgłoszenie zamiaru ich wykonania we właściwym organie, organ nadzoru winien umorzyć postępowanie administracyjne. Natomiast ustalając, że roboty te to przebudowa i na ich wykonanie inwestor musiał uzyskać pozwolenie na budowę, PINB winien przeprowadzić postępowanie naprawcze. WINB wskazał ponadto, że wydając zakwestionowana decyzję organ pierwszej instancji powołał się jedynie na ocenę techniczną, podczas gdy w dokumentach załączonych do tej oceny brak było protokołu odbioru. Zarzucił ponadto brak ustaleń dotyczących nowej instalacji gazowej. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. organ pierwszej instancji nałożył na E.K. obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia: oceny technicznej (sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane) robót budowlanych przeprowadzonych w lokalu nr "[...]"polegających na montażu kotła gazowego i przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej w pomieszczeniu łazienki i wymianie instalacji c.o. oraz protokołów z próby szczelności, zamontowanego w pomieszczeniu łazienki, dwufunkcyjnego kotła gazowego z zamkniętą komorą spalania i wewnętrznej instalacji gazowej oraz instalacji c. o. w przedmiotowym mieszkaniu. W uzasadnieniu PINB podał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 6 sierpnia 2014r. oględzin lokalu nr "[...]" ustalono, że przeprowadzone w nim roboty budowlane polegały na montażu dwufunkcyjnego kotła gazowego z zamkniętą komorą spalania w miejscu pieca c.o. na opał stały. Zlikwidowano jednocześnie także istniejący w łazience piecyk gazowy służący do podgrzewania wody. Przebudowano ponadto wewnętrzną instalację gazową w pomieszczeniu łazienki, wymieniono instalację c. o. w mieszkaniu (wykonano nowe rozprowadzenie c. o. z rur miedzianych i zamontowano nowe grzejniki płytowe w miejsce istniejących wcześniej żeliwnych), a także podłączono miskę ustępową do istniejącego pionu kanalizacyjnego. Ponadto ustalono, że w trakcie montażu miski ustępowej nie przebudowano instalacji wodociągowej. PINB stwierdził, że prace budowlane polegające na przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej w pomieszczeniu łazienki oraz wymianie instalacji c. o. w mieszkaniu wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z oświadczeniem inwestora, podejścia i doprowadzenie wody do wanny, umywalki i miski ustępowej, wykonane zostały w 1979 r. w ramach budowy - modernizacji mieszkania na podstawie decyzji z dnia 27 września 1979 r., wydanej przez Urząd Miejski w "[...]". Ponadto inwestor oświadczył, że miskę ustępową zamontował ok. 1999 r. do przygotowanych wcześniej instalacji i nie wykonywał wówczas instalacji wodociągowej ani kanalizacyjnej. Przed przystąpieniem do montażu pieca gazowego i miski ustępowej oraz wymiany instalacji c. o. nie ubiegał się o stosowne pozwolenia organów administracji architektoniczno - budowlanej. W celu umożliwienia inwestorowi legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych nałożono przedmiotowe obowiązki. Decyzją z dnia 9 października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]"stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 15 września 2014r. inwestor zrealizował nałożony postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014r. obowiązek przedłożenia oceny technicznej robót budowlanych i protokołów z próby szczelności. Zobowiązany przedłożył protokoły sprawdzenia technicznego wewnętrznej instalacji c.o., instalacji ciepłej wody i protokół kontroli instalacji gazowej sporządzone przez uprawnioną osobę, zawierające ocenę techniczną wykonania tych instalacji. Z powyższych dokumentów wynikało, że instalacja centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej wykonana została zgodnie ze sztuką budowlaną i wiedzą techniczną, kubatura łazienki, w której zamontowano kocioł, odpowiada obowiązującym przepisom i normom. Stan techniczny instalacji gazowej określony został jako dobry bez zaleceń i uwag, a po przeprowadzeniu próby szczelności i sprawności działania instalacji c.o. i ciepłej wody stwierdzono, że nadają się one do użytkowania. Organ pierwszej instancji stwierdził, że sporne roboty budowlane wykonane zostały w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i nie stwarzają zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców budynku. Zaznaczył też, że w aktach sprawy znajduje się opinia kominiarska z dnia 22 maja 1996r., z której wynika, że przewody kominowe od nr 1 do nr 9 nadają się do podłączenia kotła gazowego c. o. w mieszkaniu nr "[...]" i to podłączenie wykonano prawidłowo. Stwierdził ponadto, że w sprawie nie zaistniała potrzeba uzyskania opinii biegłego. W złożonym odwołaniu M.W. zarzucił, że organ pierwszej instancji niekonsekwentnie, po stwierdzeniu, że sporne roboty budowane zostały wykonane bez stosownych zezwoleń, stwierdził, że są jednak zgodne z przepisami i nie stwarzają zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców budynku. Odwołujący się podkreśli że miska ustępowa nie została podłączona do pionu kanalizacyjnego, lecz do "pionu kuchennego", co utrudnia odwołującemu się korzystanie z kuchni i zlewu. Zarzucił, że ustalenia w sprawie zostały w zasadzie oparte wyłącznie o twierdzenia inwestora. Stwierdził, że samowolnie wykonanych robót nie można było zalegalizować. Wywiódł ponadto, że w sprawie konieczne było powołanie biegłego z zakresu budownictwa do oceny prawidłowości podłączenia miski ustępowej do pionu kanalizacyjnego, czego jednak zaniechano. Decyzją z dnia 12 grudnia 2014 r. "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji WINB stwierdził, że zasadnie zastosowano w sprawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Wywiódł, że na etapie wydania decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy organ nadzoru budowlanego musi ocenić czy wykonane roboty budowlane są zgodne z wymaganiami prawa budowlanego, a jeżeli nie to winien nakazać w decyzji wykonanie czynności, które doprowadzą je do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli zaś w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora uzna, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają przepisom prawa budowlanego i warunkom technicznym, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien stwierdzić brak podstaw do ich nałożenia. W niniejszej sprawie z oceny technicznej spornej instalacji sanitarnej wynikało, że montaż kotła został wykonany zgodnie z obowiązującymi w dacie montażu przepisami, a kocioł nadaje się do dalszej eksploatacji. Stwierdzono w tym dokumencie też, że muszla klozetowa jest podłączona zgodnie z przepisami, nie stwierdzono przecieków i innych nieprawidłowości. WINB zaznaczył, że również ocena techniczna wykonania tej instalacji sporządzona przez W.M. potwierdzała, że instalacja centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej wykonana została zgodnie ze sztuką budowlaną i wiedzą techniczną oraz że kubatura łazienki, w której zamontowano kocioł odpowiada obowiązującym przepisom i normom. Stan techniczny instalacji gazowej określony został jako dobry, bez zaleceń i uwag. Po przeprowadzeniu próby szczelności i sprawności działania instalacji c.o. i ciepłej wody rzeczoznawca stwierdził, że instalacje nadają się do użytkowania. Uwzględniając powyższe WINB ocenił, że roboty budowlane wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i nie było podstaw do nakazania wykonania czynności, które doprowadzą je do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego brzydkich zapachów wydobywających się ze zlewu w kuchni odwołującego się, organ odwoławczy wskazał, że przyczyna nie musi leżeć po stronie inwestora. Podzielił ponadto stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące braku konieczności uzyskania w przedmiotowej sprawie opinii specjalnej biegłego z zakresu budownictwa. Wyjaśnił, że pracownicy organów nadzoru budowanego, co do zasady, mogą samodzielnie oceniać stan techniczny obiektów i takiej oceny dokonali. Zaznaczył, że z ocen technicznych załączonych do akt sprawy wyraźnie wynikało, że prace budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Orzeczenia te zostały wykonane przez osoby pełniące samodzielną funkcję techniczną w budownictwie, które w świetle art. 12 ustawy Prawo budowlane wykonują swoje obowiązki zgodnie z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej. WINB wywiódł ponadto z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, że zalegalizować można nawet roboty budowlane wykonane z naruszeniem prawa własności. Tym samym brak zgody współwłaścicieli nieruchomości na dokonanie spornych prac nie miał znaczenia. W złożonej skardze M.W. podtrzymał zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące konieczności sporządzenia w sprawie opinii biegłego. Podniósł, że organy nadzoru budowlanego pominęły fakt podłączenia, po przebudowie, do pionu kanalizacyjnego większej liczby urządzeń. Wskazał, że w wyniku podłączenia przez inwestora miski ustępowej do pionu kuchennego, z instalacji tej wydobywa się fetor, zapycha się ona i dochodzi do cofania się ścieków i wylewania się ich do zlewozmywaka w kuchni skarżącego. Wyjaśnił, że od 1936 r. do mieszkania inwestora przynależy ubikacja na korytarzu budynku, a sporny ustęp inwestor wykonał ze świadomością, iż jest to działanie niezgodne z prawem. Skarżący nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że wydobywające się ze zlewu zapachy nie są efektem spornej inwestycji. Zaznaczył, że przed ich wykonaniem nie dochodziło do immisji. Skarżący zarzucił ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się wyczerpująco do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że stan faktyczny ustalony w kontrolowanym postępowaniu nie uzasadniał zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Podstawą powyższej oceny były ustalenia wynikające ze sporządzonych w sprawie dokumentów: oceny technicznej instalacji sanitarnych w lokalu mieszkalnym nr 4/3, sporządzonej w dniu 18 kwietnia 2014 r. przez projektanta S.O. oraz protokołów sprawdzeń wykonania instalacji, sporządzonych przez W.M. Przedmiotem oceny technicznej z dnia 18 kwietnia 2014 r. był montaż kotła centralnego ogrzewania zasilanego gazem ziemnym oraz odprowadzenie ścieków z muszli klozetowej do pionu kanalizacyjnego żeliwnego o przekroju 75 mm. Jej autor stwierdził, że montaż kotła został wykonany zgodnie z obowiązującymi w dacie instalacji przepisami i nadaje się do dalszej eksploatacji. Odnosząc się natomiast do drugiej kwestii projektant stwierdził, że w łazience zamontowana została muszla klozetowa z młynkiem/ rozdrabniaczem ścieków i pompką, co pozwala na włączenie ścieków z muszli klozetowej do pionu kanalizacyjnego o średnicy mniejszej niż 100 mm. Ścieki z tej muszli są odprowadzane do pionu kanalizacyjnego żeliwnego o średnicy 75 mm, co jest zgodne z prawem budowlanym i wytycznymi do projektowania instalacji sanitarnych. Konkludując stwierdził, że muszla klozetowa jest podłączona zgodnie z przepisami, nie stwierdzono przecieków i innych nieprawidłowości. Nie budzi wątpliwości, że opinie te zostały sporządzone przez osoby posiadające uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Powyższe nie zwalnia jednak organów nadzoru budowanego z obowiązku dokonania oceny tych dowodów. Jak każdy dowód w sprawie, podlegają one bowiem ocenie organu administracji z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność - w niniejszej sprawie wykonanie robót budowlanych zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i warunkami technicznymi - została udowodniona. Z uwagi na powyższe dokumenty te winny zawierać nie tylko wnioski ich autorów, ale również ustalenia faktyczne, na podstawie których zostały one wysnute. Powinny być one sporządzone w taki sposób, aby możliwa była ocena poprawności osądu dokonanego przez autorów tych opinii. Odnosząc powyższe do zgromadzonych w sprawie dowodów stwierdzić należy, że ocena techniczna z dnia 18 kwietnia 2014 r. jest bardzo lakoniczna i zawiera w zasadzie wyłącznie wnioski w zakresie prawidłowości zainstalowania kotła c.o. i muszli klozetowej w łazience w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Jej autor ograniczył się bowiem do wskazania dokumentów dotyczących zapewnienia dostawy gazu i warunków technicznych przyłącza z dnia 28 maja 1996 r., dowodu zakup kotła z dnia 6 maja 1996 r., karty gwarancyjnej, opinii kominiarskiej z dnia 2 września 1996 r. oraz umowy dostawy gazu do kuchni czteropalnikowej i kotła c.o. dwufunkcyjnego. Stwierdził ponadto, że w łazience zamontowana została muszla klozetowa z młynkiem/rozdrabniaczem ścieków i pompką, a ścieki z muszli są odprowadzane do pionu kanalizacyjnego żeliwnego o średnicy 75 mm. Ustalenie organów nadzoru budowlanego dokonane na podstawie powyższych dowodów budzi jednak wątpliwości co do prawidłowości dokonanej na ich podstawie oceny braku wpływu podłączenia miski ustępowej do istniejącego od ok. 1930 r. (vide: pismo skarżącego z dnia 29 maja 2014 r.) pionu kanalizacyjnego o średnicy 75 mm, znajdującego się w pomieszczeniach kuchni. O ile kwestia prawidłowości wykonania wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania została wyjaśniona na podstawie protokołów sprawdzeń z dnia 12 września 2014 r., to dane dotyczące montażu muszli klozetowej do pionu kanalizacyjnego są niewystarczające do dokonania oceny, że rzeczywiście zamontowanie muszli klozetowej z młynkiem/rozdrabniaczem ścieków i pompką pozwala na włączenie ścieków z tej muszli klozetowej do pionu kanalizacyjnego bez naruszania jakichkolwiek przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego. Nie mogły więc stanowić samodzielnej podstawy do odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w tym zakresie. Skarżący zarówno w skardze, jak i w pismach składanych w toku postępowania, podkreślał, że do pionu kuchennego podłączono kilka elementów (wannę, umywalkę, pralkę, zmywarkę, zlewozmywak w kuchni) co spowodowało niewydolność tego pionu, a do czego Organ nie odniósł się w swojej decyzji. Organ nie wskazał też w sposób jednoznaczny, ile i jakich pionów znajduje się w budynku i na jakiej podstawie uznano, że miska ustępowa podłączona jest do pionu kanalizacyjnego, w sytuacji gdy skarżący konsekwentnie twierdzi, że pion kanalizacyjny znajduje się poza mieszkaniem, a w mieszkaniu jest jedynie pion kuchenny, a inwestor dokonał przebudowy niezgodnie z projektem instalacji wodnej. Tym samym organ nadzoru budowanego naruszył art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., na mocy których organy zobowiązane są do należytego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprzeczności z powołanymi regulacjami prawnymi stoi dokonanie przez organy obu instancji oceny, że zamontowanie muszli klozetowej do pionu kanalizacyjnego rzeczywiście nie naruszało przepisów Prawa budowlanego na podstawie dowodu, który nie wyjaśnia tej kwestii w sposób zupełny. Odnosząc się do zarzutu zaniechania powołania biegłego i oparcie się wyłącznie na dowodach przedłożonych przez inwestora wyjaśnić należy, że z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, na podstawie którego organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestora do przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót, wynika wprost, że wybór osoby sporządzającej ocenę techniczną lub ekspertyzę należy do zobowiązanego inwestora. Autor ekspertyzy musi spełnić jedynie wymóg posiadania wymaganych ustawą uprawnień. Stosownie do art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Zgodnie natomiast z art. 84 § 1 K.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Jak wynika z cytowanego przepisu, uprawnienie powoływania biegłych i w konsekwencji ich wyboru zostało zastrzeżone dla organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające, nie zaś stron postępowania. Inna sytuacja miała by miejsce, gdyby organ nadzoru budowlanego skorzystał z prawa zlecenia wykonania ekspertyzy na podstawie art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż w takiej sytuacji to organ decyduje, komu ekspertyza będzie zlecona. Na marginesie należy zaznaczyć, że gdy organ administracji spełni żądanie strony w sprawie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, nie posiadając jednocześnie jakichkolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i stwierdzając, że przeprowadzenie takiego dowodu jest całkowicie zbędne, to może obciążyć stronę kosztami postępowania. Zgodnie bowiem z art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ usunie wskazane wyżej nieprawidłowości. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym akty te podlegają uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.