II SA/Ol 1275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. uchyla postanowienie Wójta Gminy z "[...]" nr "[...]", "[...]"; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Spółki A kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia "[...]" (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) "[...]" Spółka z o.o. w O. wystąpiła do Wójta Gminy S. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działce nr "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gmina S. – powołując się na art. 145 § 1 pkt. 4 oraz art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) – wznowił postępowanie w sprawie dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony dotyczącego wydanej przez Wójta Gminy S. decyzji o warunkach zabudowy na działkę nr "[...]" obręb J. Wskazano, że w dniu "[...]" wpłynął do organu wniosek "[...]" o uznanie wnioskodawcy za stronę w zakończonym postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z możliwością realizacji garaży w poziomie kondygnacji podziemnej oraz budowie infrastruktury technicznej, dróg wewnętrznych, ciągów pieszych i pieszo-jezdnych, parkingów, urządzeń rekreacyjnych wraz z towarzyszącą zielenią urządzoną na działce nr "[...]" obręb J. Wskazano, że organ postanawia ponownie przeanalizować zebrane w powyższej sprawie materiały oraz dokumenty służące ostatecznemu zakończeniu i wyjaśnieniu przedmiotowego postępowania. Wyjaśniono, że ponowna analiza dokumentacji w przedmiotowej sprawie będzie w szczególności rozpatrzona pod kątem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tym wznowiono postępowanie w celu ponownego przeanalizowania akt sprawy ze względu na fakt, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i tym samym, czy istnieje możliwość dopuszczenia wnioskodawcy do dalszej procedury związanej z prowadzonym postępowaniem w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia "[...]" - powołując się na art. 104 § 2 k.p.a. i art. 28 k.p.a. - Wójt Gminy S. odmówił dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony dotyczącego wydanej przez Wójta Gminy S. decyzji o warunkach zabudowy na działkę nr "[...]" obręb J. W uzasadnieniu podano, że w związku z ustaleniem, że obszar planowanej inwestycji wynosi poniżej 2 ha, nie leży w obszarze Chronionego Krajobrazu ani nie zalicza się do I i II grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie, bezpośrednio i znacząco oddziaływać na środowisko odmówiono dopuszczenia wnioskodawcy jako strony w postępowaniu. Podniesiono, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko większy obszar oddziaływania rozpatruje się przy przedsięwzięciach, które mogą potencjalnie znacząco wpłynąć na środowisko i wtedy do analizy bierze się szerszy zakres obszaru a więc nie tylko działki w bezpośrednim sąsiedztwie, ale również działki wyznaczone w obszarze oddziaływania. Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w powołanym rozporządzeniu, a w związku z tym obszarem oddziaływania objęto tylko działki bezpośrednio przyległe do wnioskowanej. Dlatego wnioskodawcy nie uznano jako stronę powyższego postępowania. Wyjaśniono ponadto, że planowana inwestycja nie odbiega od zabudowy, która już istnieje w jej sąsiedztwie i tym samym nie zakłóci panującego wokół niej tzw. ładu przestrzennego, a wręcz będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy wielorodzinnej. Podano także, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz obowiązującym prawem, a w związku z tym nie ma podstaw do jej unieważnienia, o które wnioskuje osoba, która nie jest z mocy prawa stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy oraz która złożyła wniosek o dopuszczenie jej na prawach strony i unieważnienie powyższej decyzji. Od decyzji tej odwołała się "[...]" Spółka z o.o. w O. reprezentowana przez adwokata T. K., zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu, rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 151 k.p.a., graniczenie się do wskazania w podstawie prawnej art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., co nie wyczerpuje podstawy prawnej nadzwyczajnego trybu postępowania, uznanie, że wnioskodawca nie jest stroną postepowania w sprawie ustalenie warunków zabudowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja oddziałuje na nieruchomość wnioskodawcy, uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, m.in w zakresie dotyczącym odprowadzanych wód opadowych, co jednoznacznie wskazuje na istnienie po stronie odwołującego interesu prawnego. Podniesiono, że organ niezasadnie zawęził pojęcie interesu prawnego poprzez wskazanie, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy terenu, co oznacza, że ma zastosowanie przepis art. 28 k.p.a. Zatem status strony w tym postępowaniu determinowany jest granicami oddziaływania planowanej inwestycji, polegającej np. na emisji zanieczyszczeń, zapachów, uciążliwości korzystania z nieruchomości. Obszar oddziaływania może obejmować nieruchomości nie tylko sąsiednie, ale również takie, które bezpośrednio nie graniczą z nieruchomością objętą planami inwestycyjnymi. Podniesiono, że nieruchomość o nr "[...]" znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością należącą do wnioskodawcy o nr "[...]", gdyż oddziela je jedynie działka nr "[...]", która stanowi drogę wewnętrzną o szerokości 6,0 m. Podniesiono, że w tożsamej sprawie, jedynie w odwrotnej korelacji stron Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, a tym samym przesądziło o statusie strony wnioskodawcy w tożsamych okolicznościach. Wskazano ponadto, że interes prawny jako warunek uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony może znajdować także materialnoprawne uzasadnienie w stosunkach cywilnoprawnych, również tych określanych mianem prawa sąsiedzkiego. Podano także, że na mocy porozumienia Spółka została uznana właścicielem projektowanego kolektora deszczowego, a każdorazowe podłączenie do niego innych podmiotów wymaga pisemnej zgody wnioskodawcy. W zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy ustalono natomiast w zakresie infrastruktury technicznej odprowadzenie wód opadowych i roztopowych - kanalizacją deszczową poprzez projektowaną studnię na działce nr "[...]" projektowanym kolektorem deszczowym do rzeki Ł. Zatem wydanie warunków zabudowy dla bezpośrednio przyległej do działki wnioskodawcy nieruchomości o nr "[...]", bez jego udziału w tym postępowaniu, łączy się z ryzykiem ujemnych skutków dla nieruchomości i interesów wnioskodawcy. Podniesiono ponadto, że organ I instancji, stwierdzając, iż nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wydał decyzję, którą odmówił dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony, co narusza przepis art. 151 k.p.a., który nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia. Zauważono także, że organ wskazał na brak podstaw do unieważnienia decyzji, o które wnioskuje osoba, która nie jest z mocy prawa stroną, w sytuacji gdy skarżący na żadnym etapie takowego wniosku nie formułował, wnosząc jedynie o uchylenie decyzji. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w trybie nadzwyczajnym, przewidującym możliwość weryfikacji decyzji ostatecznej w przypadku wystąpienia jednej z wad procesowych wymienionych w art. 145, 145a i 145b k.p.a. Jedna z przesłanek wznowienia postepowania jest brak udziału strony w postępowaniu. Jednakże przepisy Kodeksu nie przewidują potwierdzania w formie decyzji uprawnień do występowania konkretnego podmiotu charakterze strony. Jeżeli bowiem podmiot posiada interes prawny, to organ ma obowiązek prowadzić postępowanie z jego udziałem. Jeżeli natomiast w toku postępowania organ dojdzie do przekonania, że podmiot nie dysponuje interesem prawnym, to winien postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. W związku z tym organ, do którego wpłynął wniosek podmiotu, który twierdzi. że ma interes prawny, jest zobligowany do wznowienia postępowania, a następnie dokonania oceny czy rzeczywiście strona została pominięta i nie brała udziału w zakończonym postępowaniu. Pozytywna ocena w tym względzie winna doprowadzić do zakończenia wznowionego postępowania w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i wydania decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i orzekającej o istocie sprawy. Wskazano, że w przedmiotowym postępowaniu organ pierwszej instancji wydał decyzję o rozstrzygnięciu, które nie jest znane procedurze administracyjnej. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniosło Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" M.S. i A. S. spółka jawna, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez rozpoznanie odwołania, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, iż odwołanie w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne ze względów przedmiotowych i winno skutkować wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania, a także wydanie decyzji bez uwzględnienia okoliczności, że postępowanie w sprawie nigdy nie zostało prawidłowo wszczęte. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że Wójt Gminy S. dopuścił się rażącego naruszenia prawa w postaci wydania postanowienia o wznowieniu postępowania z urzędu w oparciu o przyczynę określoną art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., podczas gdy wskazana przyczyna może stanowić podstawę wznowienia tylko wznowienia na żądanie strony. Ponadto zarzucono, że w treści przywołanego postanowienia o wznowieniu postępowania organ nie poczynił rozważań co do kwestii formalnych, które w jego ocenie skutkować winny wydaniem takiego aktu. Brak jest odniesienia się przez organ do kwestii zachowania przez wnioskodawcę terminu do złożenia żądania wznowienia postępowania, a także brak przesądzenia o powołaniu przez wnioskodawcę podstawy wznowienia. Ponadto organ błędnie określił sprawę administracyjną, w której miałoby dojść do wznowienia postępowania, gdyż wskazał, że wznawia postępowanie w sprawie dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony dotyczącego wydanej przez Wójta Gminy S. decyzji o warunkach zabudowy, a zgodnie z art. 145 k.p.a. wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wedle wiedzy skarżącego nie było prowadzone było żadne postępowanie w sprawie dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony dotyczącego wydanej przez Wójta Gminy S. decyzji, a jedynie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Brak formalnego wszczęcia postępowania uniemożliwia wydanie prawidłowej i skutecznej decyzji i dlatego organ odwoławczy był na podstawie art. 134 k.p.a. wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Zakwestionowano ponadto twierdzenia Spółki, która żądała wznowienia postępowania, ze winna być stroną zakończonego postępowania. Wyjaśniono, że nieruchomość skarżącego i odwołującego nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, a oddzielająca nieruchomości droga wewnętrzna ma szerokość 12 m. Skoro zaś podnoszone przez spółkę "[...]" Sp. z o. o. w O. stanowisko jest nieprawdziwe, to niemożliwe jest wyprowadzanie z niego konkluzji, że uzasadnia ono przysługiwanie spółce interesu prawnego w zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, że Kolegium miało obowiązek rozpoznania odwołania, gdyż pochodziło ono od podmiotu, który postępowanie zainicjował, na wadliwość decyzji organu pierwszej instancji była oczywista. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. Nr 1467) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium, ale także postanowienia Wójta Gminy S. z dnia "[...]" o wznowieniu postępowania w sprawie dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony dotyczącego wydanej przez Wójta Gminy S. decyzji o warunkach zabudowy na działkę nr "[...]" obręb J . Podnieść przede wszystkim należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było wadą kwalifikowaną wyliczoną w art. 145 § 1 k.p.a. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dokładnie regulują procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 - art. 152 K.p.a.), wyodrębniając kilka jego etapów. W pierwszej fazie, tj. w momencie wpływu wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną, czy został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. Jeżeli wymogi te nie są spełnione organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wyjaśnić jednak należy, że jeśli okoliczności dotyczące np. braku legitymacji wnioskodawcy do występowania w charakterze strony ujawnią się już po wszczęciu postępowania wznowieniowego, organ wydaje decyzję o jego umorzeniu. W niektórych przypadkach bowiem ustalenie, czy wnioskodawca jest stroną postępowania możliwe jest dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, co może nastąpić po wznowieniu postępowania. Z kolei pozytywna weryfikacja wniosku pod względem wyżej wskazanych przesłanek wznowieniowych skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., a następnie przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wszczęciu postępowania wznowieniowego organ najpierw dokonuje badania, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. W tej fazie postępowania organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. W przypadku bowiem gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji objętej wnioskiem (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Jeśli zaś taka podstawowa wznowieniowa istnieje organ ponownie rozpoznaje sprawę co do jej istoty i w zależności od poczynionych ustaleń podejmuje jedno z rozstrzygnięć ściśle określonych w art. 151 k.p.a., a mianowicie uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), bądź stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji i wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 ( art. 151 § 2 k.p.a.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że organ I instancji nie tylko wydał decyzję, która nie mieści się w katalogu decyzji przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego w przypadku orzekania przez organ w trybie wznowieniowym, ale de facto nie wszczął skutecznie postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o ustaleniu warunków zabudowy, o co wnosił uczestnik postępowania – "[...]". Organ wprawdzie powołał się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, ale wydał postanowienie w sprawie dopuszczenia wnioskodawcy na prawach strony do postępowania dotyczącego przedmiotowej decyzji. Należy zatem wyjaśnić, że przedmiotem wniosku było wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o ustaleniu warunków zabudowy, a nie w sprawie dopuszczenia do udziału w postępowaniu (co jest kwestią o charakterze incydentalnym, pojawiającą się w niektórych postępowaniach, ale nie stanowi głównego przedmiotu postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej). Zatem wydanie takiego postanowienia w świetle regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie trybu wznowieniowego nie jest w ogóle nie jest dopuszczalne. Przy czym organ I instancji – jak słusznie podniesiono w skardze – nie poczynił żadnych ustaleń co do np. kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Nieprawidłowo także wskazano w wydanym postanowieniu, że organ wydał je działając z urzędu, podczas gdy wznowienie postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, co wyraźnie wynika z art. 147 k.p.a. Ponadto niezasadnie wskazano w uzasadnieniu tego postanowienia, że celem wznowienia postępowania jest analiza akt sprawy ze względu na fakt, iż strona nie brała udziału w postępowaniu oraz ustalenie czy istnieje możliwość dopuszczenia wnioskodawcy do dalszej procedury związanej z prowadzonym ponownie postępowaniem. Jak podniesiono wyżej postępowanie w trybie wznowieniowym nie polega na analizie akt, a na przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia w pierwszej kolejności kwestii zaistnienia podstawy wznowieniowej, a w przypadku jej istnienia – ponownego rozpoznania sprawy i zakończenia postępowania wydaniem jednej z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a. Nieprawidłowa jest także decyzja organu I instancji wydana w dniu "[...]", gdyż także zawiera rozstrzygnięcie nieznane Kodeksowi postępowania administracyjnego w odniesieniu do procedury wznowieniowej. Zupełnie bezpodstawne jest także wskazanie w uzasadnieniu tej decyzji, że nie ma podstaw do unieważnienia decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji następuje w zupełnie innym postępowaniu w trybie nadzwyczajnym, a mieszanie tych trybów w ramach jednego postępowania jest niedopuszczalne. Wyjaśnić przy tym należy, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał na wadliwość decyzji I instancji. Jednakże przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania przyjął, że postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte. Natomiast w ocenie Sądu z wyżej wskazanych powodów nie można uznać, że organ I instancji w ogóle wszczął postępowanie wznowieniowe w sprawie, której dotyczył wniosek "[...]". Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien najpierw dokonać badania wniosku o wznowienie postępowania pod kątem wyżej wskazanych przesłanek warunkujących wznowienie postępowania, wydając w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcie, zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w przypadku wznowienia postępowania - przeprowadzi je zgodnie ze wskazanym wyżej regułami. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej odnośnie konieczności wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Jak słusznie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę odwołanie zostało skutecznie wniesione przez stronę, do której adresowana była decyzja organu I instancji. Ponadto takie rozstrzygnięcie spowodowałoby pozostawienie w obrocie prawnym decyzji naruszającej przepisy prawa. Natomiast odnośnie zasadności wniosku Spółki "[...]" o wznowienie postępowania ze względu na brak jej udziału jako strony wskazać należy, że Sąd nie może się odnieść do tej kwestii, zanim nie zostanie ona rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym przez organy obydwu instancji. Z tych względów Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także postanowienie organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.