II SA/Ol 129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 700 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym z powodu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Skargę na powyższą decyzję wywiodła spółka A wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 lutego 2013 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w wysokości 100 zł stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Podobnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 lutego 2013 r., pismem z 20 lutego 2013 r. strona skarżąca została wezwana do podania imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie tej osoby do reprezentowania strony skarżącej (KRS, statut ...), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wskazanego wyżej zarządzenia oraz wezwanie zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 21 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. W myśl zaś art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W sprawie niniejszej pomimo doręczenia stronie skarżącej zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, strona skarżąca tego zarządzenia nie wykonała i nie uiściła wpisu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż art. 28 ust. 1 p.p.s.a stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie natomiast do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dlatego też w sprawie niniejszej strona skarżąca została wezwana pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie imienia i nazwiska osoby, która podpisała skargę oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie tej osoby do reprezentowania strony skarżącej (KRS, statut ...). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że strona skarżąca w zakreślonym terminie 7 dni, który upłynął w dniu 28 lutego 2013 r. nie uiściła wpisu od skargi ani nie nadesłała żądanych informacji. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.