II SA/Ol 129/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia kwatery tymczasowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej (dalej jako: "Komendant Powiatowy PSP", "organ I instancji") decyzją z "[...]" r. nałożył na W. J. (dalej jako: "skarżący"), na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 76 ust 8 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1123, dalej jako ustawa o PSP) , obowiązek zwolnienia wraz z osobami nieletnimi kwatery tymczasowej nr "[...]", znajdującej się w B., do dnia 30 marca 2021 r. Komendant Powiatowy PSP uznał, że przydział kwatery tymczasowej następuje tylko i wyłącznie na okres pełnienia służby w jednostce organizacyjnej PSP. Nadto stwierdził, że kwatera tymczasowa jest to lokal mieszkalny albo pomieszczenie zaadaptowane na lokal mieszkalny, które znajduje się na terenie zamkniętym lub w budynku przeznaczonym na cele służbowe. Organ I instancji podkreślił, że Komenda Powiatowa PSP nie miała i nadal nie posiada na terenie miasta B. lokali mieszkalnych. Fakt podpisania umowy o najem lokalu o nazwie "lokal mieszkalny" nie zmienia statusu kwatery tymczasowej, a tym samym nie czyni z niej lokalu mieszkalnego. Natomiast decyzją z "[...]" r. nieruchomość, w skład której wchodzi lokal mieszkalny, została oddana w trwały zarząd Komendy Powiatowej PSP z przeznaczeniem na wykonywanie zadań służbowych. Lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego znajduje się na terenie i w budynku służbowym Komendy, zatem jest kwaterą tymczasową. Organ I instancji zaznaczył, że teren Komendy jest to teren zamknięty. W umowie budynek, w którym znajduje się kwatera tymczasowa nr "[...]", jest nazwany budynkiem administracyjno-mieszkalnym, co świadczy o tym, że jest to nadal kwatera tymczasowa, a budynek wykorzystywany jest na potrzeby administracyjne Komendy. W związku z tym, że skarżący przeszedł na emeryturę, spełnił tym samym przesłankę wynikającą z art. 67 ust. 8 ustawy. Odwołanie od decyzji organu I instancji wywiódł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 83 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 76 ust. 8 ustawy o PSP polegające na ich błędnym zastosowaniu i nałożeniu na skarżącego obowiązku zwolnienia kwatery tymczasowej, w związku z zakończeniem przez niego służby zawodowej, podczas gdy zajmowany przez skarżącego lokal nie stanowi kwatery tymczasowej, jak również nie jest przeznaczony na cele służbowe oraz nie znajduje się na terenie zamkniętym; 2) art. 84 ustawy o PSP przez jego niezastosowanie, gdyż organ wydając decyzję nakazującą opuszczenie przedmiotowego lokalu winien zapewnić skarżącemu lokal zamienny o takim samym standardzie. 3) art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego uznania, że lokal jest kwaterą tymczasową, jak również jest przeznaczony na cele służbowe oraz nie znajduje się na terenie zamkniętym oraz przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów. "[...]" Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji") decyzją z "[...]" r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając argumentację organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem najmu jest kwatera tymczasowa, bowiem budynek wykorzystywany jest na potrzeby administracyjne Komendy. Wskazano, że rozgraniczenie lokali pozostających w zasobach jednostek PSP na lokale mieszkalne oraz na kwatery tymczasowe związane jest z przeznaczeniem danego lokalu. Charakter lokali mieszkalnych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy. Natomiast Komenda Powiatowa PSP nie miała w swoich zasobach lokali i nadal nie ma możliwości przydziału na terenie miasta B. lokali mieszkalnych. Dlatego brak jest podstaw prawnych do uznania, że funkcjonariusz zwolniony ze służby zachowuje prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, tym samym nie może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego. Na podstawie art. 84 ustawy o PSP, strażak zwolniony ze służby zachowuje prawo jedynie do przydzielonego lokalu mieszkalnego, nie zaś kwatery tymczasowej. W związku z tym skarżącemu, jako emerytowi PSP, nadal przysługuje niezrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego lub prawo do pomocy finansowej w budownictwie mieszkaniowym. Z uwagi na to, że skarżący zajmuje kwaterę tymczasową i został zwolniony ze służby w PSP, zwolnienie kwatery tymczasowej jest zasadne i obligatoryjne. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji w zakresie przyjęcia, że teren Komendy jest terenem zamkniętym. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, powtórzył zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 138 § 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy i w związku z uznaniem, że istnieje duże zagrożenie dla życia i zdrowia stron związane z przeprowadzeniem rozprawy oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". W rozpoznawanej sprawie ten standard ochrony praw stron został zachowany, ponieważ wskazanym wyżej zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału strony zostały zawiadomione z odpowiednim wyprzedzeniem o terminie posiedzenia niejawnego i poinformowano je o możliwości dodatkowego wypowiedzenia się na piśmie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 2r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z "[...]" r. Rozstrzygnięciem tym organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na skarżącego obowiązek zwolnienia kwatery tymczasowej nr "[...]" znajdującej się w B. przy ul. "[...]", do dnia 30 marca 2021 r., ponieważ funkcjonariusz zwolniony ze służby, w ocenie organów orzekających, nie zachowuje prawa do zajmowania kwatery tymczasowej. Zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 ustawy o PSP strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak stanowi art. 74 ust. 1a, jeżeli w miejscowości, w której strażak mianowany na stałe pełni służb, lub w miejscowości pobliskiej nie ma możliwości przydzielenia lokalu mieszkalnego, strażak może otrzymać kwaterę tymczasową na okres pełnienia służby w tej miejscowości. W myśl art. 76 ust. 2 ustawy o PSP, strażakowi mianowanemu na stałe przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Przysługująca strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Zgodnie zaś z art. 76 ust. 5 - 8 ustawy na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia adaptowane na mieszkalne, będące w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na cele służbowe (ust. 5). Kwaterą tymczasową może być lokal mieszkalny albo pomieszczenie adaptowane na mieszkalne o powierzchni mieszkalnej nieodpowiadającej przysługującym strażakowi normom zaludnienia (ust. 6). Przydział lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej w budynku jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, przeznaczonym na cele służbowe albo znajdującym się na terenie zamkniętym, następuje tylko na okres pełnienia służby w tej jednostce (ust. 8). Organy orzekające w niniejszej sprawie stwierdziły, że z art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy o PSP wynika brak podstaw do uznania, że funkcjonariusz zwolniony ze służby zachowuje prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, tym samym nie może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego. Ponadto, na podstawie art. 84 ustawy o PSP strażak zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zapatrzeniu emerytalnym zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego. W związku z tym, że w ocenie organów, skarżący zajmuje kwaterę tymczasową, a nie lokal mieszkalny, to nie przysługuje mu prawo jej dalszego zajmowania. Należy wskazać, że z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "lokalu mieszkalnego" i pojęcie "kwatery tymczasowej". Strażak w służbie stałej ma prawo do uzyskania lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, a jeżeli w miejscowości, w której strażak pełni służbę, takiej możliwości nie ma, strażak może otrzymać kwaterę tymczasową na okres pełnienia służby w tej miejscowości. Ustawodawca określił, że lokal mieszkalny przydzielany strażakowi musi, co do zasady, mieć powierzchnię odpowiadającą przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Natomiast gdy chodzi o kwaterę tymczasową, ustawa wyraźnie zaznacza, że nie musi ona odpowiadać przysługującym strażakowi normom zaludnienia, a to oznacza, że powierzchnia przydzielonej strażakowi kwatery tymczasowej może być od przysługującej strażakowi normy zaludnienia mniejsza lub większa (podobnie stwierdził WSA w Olsztynie w wyroku z 4 sierpnia 2011 r. sygn. II SA/Ol 442/11, LEX nr 864339). Organ odwoławczy zasadnie podniósł, że rozgraniczenie lokali pozostających w zasobach jednostek PSP na lokale mieszkalne oraz na kwatery tymczasowe jest związane z przeznaczeniem danego lokalu. Tymczasowa kwatera służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza PSP na okres pełnienia służby w celu wykonywania obowiązków wynikających z istoty stosunków służbowych. Natomiast charakter lokali mieszkalnych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy, a lokale takie przeznaczone są do ich stałego pobytu. Organ jednak ze stwierdzeń tych nie wyprowadził praktycznie żadnych wniosków przekonujących o tym, że skarżącemu przydzielono kwaterę tymczasową, a nie lokal mieszkalny. W sprawie jest bezsporne, że decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Komendant Powiatowy PSP przydzielił W. J. przedmiotowy lokal. W decyzji tej wskazano wyraźnie, że jest to "lokal mieszkalny" (k. 37 akt adm.). Umowa najmu z 1 sierpnia 2000 r. (k. 24 akt adm.) także dotyczyła "lokalu mieszkalnego" w B., składającego się z 3 pokoi, kuchni, przedpokoju, WC i łazienki, o łącznej powierzchni użytkowej 56,40 m2, mieszkalnej 39,97 m2. Obecnie lokal posiada powierzchnię użytkową 59,30 m2, powierzchnię mieszkania 32,90 m2 oraz dodatkowo do lokalu przynależy piwnica o powierzchni 10,73 m2. W dniu 31 stycznia 2019 r. skarżący przeszedł na emeryturę, a obecnie w lokalu zameldowane są jeszcze żona i trzy córki, w tym jedna pełnoletnia. Skarżący nie posiada tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego. Wskazać należy, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania wskazanej wyżej decyzji nr "[...]" z "[...]" r. ustawodawca także rozróżniał prawo do lokalu mieszkalnego przysługujące strażakowi mianowanemu na stałe i prawo do kwatery tymczasowej, o którą ubiegać się mógł strażak w służbie przygotowawczej (art. 74 ust. 1 i 2 ustawy o PSP w wersji obowiązującej w 2000 r.). W art. 83 ust. 1 w ówczesnym brzmieniu wskazano, że szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych określi w drodze rozporządzenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w porozumieniu z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W momencie wydania decyzji o przydziale lokalu obowiązywało rozporządzenie MSWiA z 12 grudnia 1997 r. regulujące m.in. kwestie przydziału lokali. W myśl § 2 tego rozporządzenia strażakowi mianowanemu na stałe przydziela się lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej w rozumieniu art. 74 ust. 3 ustawy, z zastrzeżeniem art. 81 ustawy. Z kolei § 6 rozporządzenia stanowił, że lokal mieszkalny przydziela się strażakowi na jego wniosek. Wzór wniosku stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 13 ust. 1 na tymczasowe kwatery dla strażaków przeznacza się lokale mieszkalne, pokoje gościnne, pokoje w hotelu lub w bursie albo pomieszczenia mieszkalne usytuowane w budynkach przeznaczonych na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, o należytym stanie technicznym i sanitarnym. Tymczasową kwaterę przydziela się strażakowi na jego wniosek. Wzór wniosku stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Z kolei w § 14 rozporządzenia stwierdzono, że przydział tymczasowej kwatery w budynku jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego może nastąpić tylko na okres pełnienia służby przez strażaka w tej jednostce. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że w zależności od potrzeb strażakowi mógł zostać przydzielony albo lokal mieszkalny, albo kwatera tymczasowa i w tym celu należało złożyć stosowny wniosek według obowiązującego wzoru. Ponadto, przydział tymczasowej kwatery, jeżeli znajdowała się w budynku jednostki PSP przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego mógł nastąpić tylko na okres pełnienia służby. Nie wynika z nich natomiast, że każdy budynek pozostający we władaniu PSP musi być w całości wykorzystywany na cele służbowe i w związku z tym mogą się tam znajdować wyłącznie kwatery tymczasowe. W rozpoznawanej sprawie sam organ określa sporny budynek jako "administracyjno-mieszkalny". Skarżący w lutym 2000 r. złożył na formularzu zgodnym ze wzorem wniosek o przydział lokalu mieszkalnego ( k. 38 akt adm.). Reakcją organu na ten wniosek było wydanie decyzji z "[...]" r. o przydziale lokalu mieszkalnego, a nie kwatery tymczasowej. Następnie 1 sierpnia 2000 r. została między stronami zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego (k. 24 akt adm.). W żadnym z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie znajduje się jakakolwiek wzmianka, z której można by wywnioskować, że przydzielany skarżącemu lokal organ traktował jako kwaterę tymczasową, a nie lokal mieszkalny. Jeśli zamiarem organu było przydzielenie skarżącemu kwatery tymczasowej, a nie lokalu mieszkalnego, nic nie stało na przeszkodzie, aby w 2000 r. taki lokal mu przydzielić. Z zawartej umowy najmu wynika wprost, że przedmiotem najmu jest lokal mieszkalny, z określoną powierzchnią użytkową i z wyodrębnionymi pomieszczeniami, takimi jak pokoje, przedpokój, łazienka, WC, spiżarnia i kuchnia, przy czym powierzchnia pokoi odpowiada normom, jakie muszą być uwzględnione przy przydziale lokalu mieszkalnego. Zwrócić należy również uwagę na bardzo długi okres zamieszkiwania przez skarżącego i jego rodzinę w przedmiotowym lokalu, który wynosi 21 lat, w tym 2 lata to czas pozostawania przez skarżącego na emeryturze. Wcześniej (od 1995 r.) skarżący zajmował także lokal nr "[...]", ale jego powierzchnia była mniejsza i na skutek wniosku skarżącego do lokalu tego dodane zostały dodatkowe pomieszczenia, tworząc lokal nr "[...]" o obecnej powierzchni (raport k. 39 akt administracyjnych i uzasadnienie decyzji organu I instancji). Już samo to prowadzi do wniosku, że przedmiotowy lokal przez znaczną część życia skarżącego trwale zaspokajał potrzeby mieszkaniowe jego oraz jego rodziny. Jest to miejsce ich stałego pobytu oraz centrum życiowe. Organy przyjęły, że lokal znajduje się w budynku jednostki organizacyjnej, który przeznaczony jest na cele służbowe. Warto zauważyć, że organ I instancji w swojej decyzji stwierdził, że do celów służbowych Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Braniewie zaliczyć należy między innymi: organizowanie i prowadzenie akcji ratowniczej; rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń; organizowanie szkolenia i doskonalenia pożarniczego. Wskazano przy tym, że budynek jest wykorzystywany na potrzeby administracyjne Komendy. Ponadto podniesiono, że skarżący wiedział, że budynek, w którym zaadaptował lokal na cele mieszkaniowe jest budynkiem administracyjno-mieszkalnym. Te okoliczności zaś przemawiają, zdaniem organów, za tym, że mamy do czynienia z kwaterą tymczasową, a nie lokalem mieszkalnym. Wnioski wyciągnięte przez organy w tym zakresie nie znajdują żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy. Zupełnie nie wykazano, że w budynku, w którym znajduje się lokal zajmowany przez skarżącego, realizowane są któreś ze wskazanych przez Komendanta Powiatowego PSP celów służbowych, a samo stwierdzenie, że budynek pełni funkcje administracyjne jest niewystarczające dla przyjęcia takiej oceny. Natomiast znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego oraz umowa najmu, pozwalają na wniosek, że budynek nie ma jednorodnego przeznaczenia, gdyż znajdują się w nim zarówno pomieszczenia administracyjne, jak i mieszkalne, i to pomieszczenia mieszkalne o charakterze lokali mieszkalnych, a nie kwater tymczasowych. Oceny w tym zakresie nie zmienia fakt, że decyzją Starosty z "[...]" r. potwierdzono trwały zarząd nieruchomością, w skład której wchodzi przedmiotowy lokal, na rzecz Komendy Powiatowej PSP. Decyzja ta wskazuje jedynie władającego nieruchomością, ale nie określa szczegółowo zakresu tego władania i dla oceny charakteru spornego lokalu nie ma żadnego znaczenia. Z pewnością zaś nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu I instancji, nie podtrzymanym jednak w II instancji, że teren jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, na którym posadowiony jest budynek, stanowi teren zamknięty. Reasumując, organy nie wykazały, że wobec skarżącego zaszła przesłanka z art. 83 ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, umożliwiająca nałożenie obowiązku zwolnienia kwatery tymczasowej, gdyż nawet nie uprawdopodobniły, że zajmowany przez skarżącego lokal stanowi kwaterę tymczasową. Przeciwnie, zgromadzone dowody wskazują, że lokal ten był lokalem mieszkalnym. Niezrozumiałe i niekonsekwentne jest ponadto, przy kwalifikacji lokalu jako kwatery tymczasowej zaspokajającej bieżące potrzeby "czynnego" funkcjonariusza, dlaczego taka decyzja nie została wydana bezpośrednio po przejściu funkcjonariusza na emeryturę, tj. po 31 stycznia 2019 r. Tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie czyni zadość wymogom prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Organ winien mieć na względzie, że ciąży na nim obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd w uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie przez organ wynikają wprost z przedstawionych przez Sąd rozważań, które wiążą organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).