II SA/Ol 1295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2013r. wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej A o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A reprezentowanej przez A. W. i B. M. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce części miejsc postojowych postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 2 listopada 2012r. Wspólnota Mieszkaniowa A wywiodła skargę, podpisaną przez B. M. i A. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Starosty A z dnia "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na rozbiórce części miejsc postojowych. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 16 listopada 2012r. wezwano Wspólnotę Mieszkaniową A do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Brak formalny skargi w postaci złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej nie został uzupełniony w zakreślonym terminie. Dlatego też postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012r. sąd odrzucił ww. skargę Wspólnoty Mieszkaniowej. Następnie pismem z dnia 2 stycznia 2013r. Wspólnota Mieszkaniowa A reprezentowana przez A. W. i B. M. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie podkreślono, że wezwanie z dnia 20 listopada 2012r. nie zostało doręczone B. M. oraz A. W. (członkowie Zarządu), w związku z czym nie mogli się oni zapoznać z jego treścią i uzupełnić wskazanych braków formalnych. Podniesiono, że dopiero w momencie doręczenia postanowienia Sądu z dnia 21 grudnia 2012r. o odrzuceniu skargi, co nastąpiło 27 grudnia 2012r., członkowie Zarządu powzięli informacje o wspomnianych uchybieniach formalnych. Do wniosku strona załączyła odpis uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej A z dnia 6 grudnia 2011r., o powołaniu Zarządu Wspólnoty oraz oświadczenia B. M. i A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270) ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (na mocy art. 87 § 1 i § 2 ustawy ppsa). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ppsa ). Natomiast odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 20 maja 1998r., I S.A./Ka 1718/96, niepubl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie ( wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002r., IISA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W sprawie należało więc dokonać oceny czy skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi bez własnej winy, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, którego można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy podmiotu. W ocenie sądu skarżąca zupełnie nie wykazała, aby niezachowanie terminu, nastąpiło bez jej winy. Wskazała jedynie, że wezwanie z dnia 20 listopada 2012r. nie zostało doręczone B. M. oraz A. W. (członkowie Zarządu Wspólnoty), w związku z czym nie mogli się oni zapoznać z jego treścią i uzupełnić wskazanych braków formalnych. Podniesiono, że dopiero w momencie doręczenia postanowienia Sądu z dnia 21 grudnia 2012r. o odrzuceniu skargi, co nastąpiło 27 grudnia 2012r., członkowie Zarządu powzięli informację o wspomnianych uchybieniach formalnych. Powyższe twierdzenia nawet nie wskazują na przyczynę uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych, określając jedynie datę uzyskania wiedzy na temat tych uchybień – 27 grudnia 2012r. czyli datę doręczenia postanowienia o odrzucenia przedmiotowej skargi. Tymczasem jak wynika z akt sprawy wezwania do uzupełnienia wspomnianych braków formalnych skargi zostały doręczone skutecznie A. W. i B. M. - Wspólnota Mieszkaniowa A, w dniu 26 listopada 2012r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, akta sądowe, k. – 27-28). Podkreślić trzeba, że stosowne wezwania zostały wysłane na adres korespondencyjny wskazany przez stronę skarżącą w skardze (akta sądowe, k. – 3). Reasumując, według Sądu przedstawiona przez stronę skarżącą okoliczność w żadnym stopniu nie uprawdopodabnia braku jej winy w uchybieniu terminu odnośnie uzupełnienia braków formalnych skargi. Mało tego, z okoliczności sprawy wynika, że strona skarżąca ewidentnie nie zachowała należytej staranności w dbałości o swoje interesy. W sytuacji bowiem skutecznego doręczenia korespondencji sądowej na adres wskazany przez samą skarżącą absolutnie nie może być mowy o niezawinionym uchybieniu w uzupełnieniu braków formalnych wyszczególnionych w wezwaniach. Ponadto trzeba zaznaczyć, że skarga, co do której wystąpiły ze strony skarżącej braki formalne, została już prawomocnie odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 20 grudnia 2012r. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.