II SA/Ol 13/14

Dnia 13 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia z drogi, przechowywania i oszacowania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Prezydent A decyzją z dnia "[...]" nałożył na T. K. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 23.185,35 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia z drogi, przechowywania i oszacowania pojazdu marki A o numerze rejestracyjnym "[...]". W uzasadnieniu wskazano, że policja wydała dyspozycję usunięcia samochodu w dniu 5 lipca 2011 r., wówczas jego właścicielem był T. K.. Postanowieniem Sądu z dnia 20 marca 2013 r. orzeczono przepadek przedmiotowego samochodu na rzecz Gminy A, pojazd ten pozostawał na parkingu strzeżonym do 19 sierpnia 2013 r. Łączna kwota w wysokości 23.185,35 zł wynikała ze stawek ustalonych w uchwałach Rady Miasta wydanych na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od powyższej decyzji odwołał się T. K., podnosząc, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, tj. 5 lipca 2011 r. nie był jego właścicielem, gdyż samochód sprzedał J. K. w dniu 27 czerwca 2011 r. Do odwołania dołączona została kserokopia umowy sprzedaży. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela. Właściciel pojazdu ponosi koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia. W ocenie Kolegium z akt sprawy wynika, że T. K. był właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia. Powyższe potwierdza wyrok Sądu Rejonowego z dnia "[...]" dotyczący przepadku samochodu na rzecz Gminy A, wyrok ten wiąże Kolegium w zakresie ustaleń dokonanych przez Sąd. Skargę na powyższą decyzję wywiódł T. K. powtarzając raz jeszcze, że w dniu 5 lipca 2011 r. nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu, gdyż samochód sprzedał 27 czerwca 2011 r. J. K.. Nadto zdaniem skarżącego orzeczenie Sądu Rejonowego w sprawie "[...]" potwierdza, że nie jest on właścicielem tego samochodu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację dotyczącą własności pojazdu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem z zaskarżonego rozstrzygnięcia podobnie jak i z decyzji organu I instancji w sposób przekonujący i logiczny nie można wyprowadzić wniosku, że T. K. w dniu 5 lipca 2011 r. był właścicielem przedmiotowego samochodu, tym samym doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stan prawny rozpoznawanej sprawy nie może budzić żadnych wątpliwości, gdyż zgodnie z treścią art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Poza dyskusją pozostaje również to, że stosownie do treści ust. 10h tego artykułu koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Rozpoznając niniejszą sprawę organy administracji zmarginalizowały kwestię własności przedmiotowego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia z drogi, tj. w dniu 5 lipca 2011 r. Prezydent A w swojej decyzji po prostu stwierdził, że właścicielem samochodu w tym dniu był skarżący, nie powołując praktycznie żadnego dowodu na potwierdzenie tej okoliczności. Organ II instancji przyjął jedynie, że okoliczność tą potwierdza postanowienie (błędnie wskazywane w decyzji jako wyrok) Sądu Rejonowego z dnia "[...]". Trudno jest zrozumieć jakie okoliczności doprowadziły organ administracji do takich wniosków, gdyż postępowanie to dotyczyło przepadku na rzecz Gminy A samochodu A. Faktem jest, że toczyło się ono z udziałem T. K., jednak z treści postanowienia wynika również to, że jego uczestnikiem był J. K., czyli osoba, która nie istnieje. Niewiadomą pozostaje więc dlaczego Kolegium uznało, że z treści postanowienia Sądu wynika , że właścicielem samochodu A w dniu 5 lipca 2011 r. był skarżący. Zwrócić należy uwagę na to, że z powyższego postanowienia skarżący wyprowadza wnioski odmienne, mianowicie takie, że on w lipcu 2011 r. nie był właścicielem samochodu A. Organy obu instancji pominęły przy ocenie materiału dowodowego, że skarżący konsekwentnie twierdził, iż samochód A sprzedał w czerwcu 2011 r., a na poparcie swoich twierdzeń przedłożył umowę sprzedaży. Faktem jest, że osoba która miała kupić od skarżącego samochód nie figuruje w zbiorze danych osobowych Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, jednak z tego powodu w sposób automatyczny nie można wyprowadzać wniosku, iż właścicielem samochodu A w dniu 5 lipca 2011 r. był skarżący. Żadnego odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie znalazła informacja nadesłana z Prokuratury Rejonowej, z której wynika, że w oparciu o ekspertyzę z zakresu badania pisma ręcznego nie zdołano ustalić kto złożył na umowie sprzedaży podpis o treści "A". Dlatego też brak jest danych do kategorycznego stwierdzenia, czy przedmiotowa umowa jest autentyczna czy też została podrobiona, co skutkowało umorzeniem dochodzenia z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Reasumując, stwierdzić należy, że organy administracji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie wykazały, ani nawet nie uprawdopodobniły, że skarżący w dniu 5 lipca 2011 r. był właścicielem samochodu A, a dopiero właściwe wyjaśnienie tej kwestii stwarza możliwość nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił w pkt I wyroku zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł w pkt II wyroku, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ono skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny.