II SA/Ol 1305/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 8 września 2016 r., nr "[...]" w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 8 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: "[...]" na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), uznało zażalenie za nieuzasadnione. W złożonej skardze "[...]" zakwestionowała prawidłowość powyższego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje prawidłowość postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwana dalej "p.p.s.a."., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone postanowienie bezspornie nie należy do aktów wymienionych w cytowanych przepisach. Wprawdzie organ administracji publicznej wyższego stopnia, załatwiając zażalenie na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 K.p.a., wydaje postanowienie, jednakże ten akt nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na postanowienie to nie służy bowiem zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 K.p.a., nie kończy ono również postępowania administracyjnego. W tym postępowaniu organ wyższego stopnia nie rozstrzyga także merytorycznie sprawy administracyjnej. Żaden przepis szczególny również nie przewiduje sądowej kontroli w żądanym przez skarżącą zakresie (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Należy zatem stwierdzić, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 K.p.a. nie mieści się w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., i jako takie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.