II SA/Ol 1310/12

Dnia 31 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia z drogi, przechowywania, oszacowania i sprzedaży pojazdu postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta O. nałożył na Z.G. obowiązek zapłaty kwoty 25.650,65 zł tytułem kosztów wynikających z usunięcia z drogi, przechowywania, oszacowania i sprzedaży pojazdu marki "[...]"w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ pierwszej instancji ustalił bowiem, że dnia 24 września 2008 r. Komenda Miejska Policji w O. wydała dyspozycję usunięcia przedmiotowego pojazdu, który pozostawiono na parkingu strzeżonym. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 29 września 2010 r. właściciel został powiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi, jego przemieszczeniu i skutkach jego nieodebrania. Pojazd nie został jednak odebrany z parkingu strzeżonego. Prezydent wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w O. I Wydział Cywilny z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt "[...]" orzeczono przepadek pojazdu na rzecz Gminy O. W dniu 21 czerwca 2011 r. oszacowano wartość pojazdu i 3 kwietnia 2012 r. usunięto go z parkingu. Zgodnie zaś z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Prezydent podał, że w niniejszej sprawie były to koszty usunięcia pojazdu z drogi, przechowywania go, oszacowania/wyceny pojazdu, a także koszty postępowania sądowego i ubezpieczenia pojazdu. W złożonym odwołaniu G.G. zarzucił, że prowadzący parking uniemożliwił mu odbiór pojazdu, a Urząd Skarbowy we właściwym terminie nie wystawił pojazdu na licytację. Wskazał, że w dacie wejścia w życie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie był już właścicielem przedmiotowego pojazdu, zatem nie powinien ponosić kosztów usuwania i przechowywania pojazdu stanowiącego cudzą własność. Decyzją z dnia 2 października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium uznało bowiem, że w sprawie zaistniały przesłanki do obciążenia odwołującego się kosztami wynikającymi z usunięcia z drogi, przechowywania, oszacowania oraz sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Wyjaśniło ponadto, że usunięcie pojazdu na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruch drogowym jest obligatoryjne. Organ był zatem zobowiązany usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie. W złożonej na powyższą decyzję skardze G.G. podniósł, że pojazd usunięto na parking depozytowy w Olsztynie niezgodnie z jego wolą, a właściciel parkingu uniemożliwiał mu odebranie pojazdu. Zaznaczył, że z dniem 25 marca 2009 r. pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa, zatem już wówczas pojazd winien być wystawiony na licytację. Skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał datę 12 sierpnia 2010 r. jako datę zdarzenia, gdyż faktycznie miało ono miejsce 24 września 2008 r. Zarzucił też, że błędnie zastosowano w sprawie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązujące od lipca 2009 r. zamiast obowiązujących w dacie zdarzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania. Kolegium podało, że decyzją z dnia 20 listopada 2012 r., wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniło skargę w całości i uchyliło własną decyzję, jak również decyzję organu pierwszej instancji oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zaskarżone orzeczenie zostanie wyeliminowane z porządku prawnego m.in. w trybie autokontroli. Podstawę prawną do takiego działania organu administracji stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., zezwalający organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, na uwzględnienie, w zakresie swojej właściwości, skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 listopada 2012 r. uchyliło w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Przyznało bowiem, że w sprawie organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Decyzja ta nie została zaskarżona przez stronę i stała się ostateczna. W tych okolicznościach, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały bowiem okoliczności, które czyniły zbędnym wydanie wyroku w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 2 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowe. Stosownie natomiast do art. 201 § 1 p.p.s.a., przewidującego obligatoryjny zwrot kosztów skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, orzekł, jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.