II SA/Ol 1317/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. i S.W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 24 października 2014 r., nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 24 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia 20 sierpnia 2014 r. w sprawie ustalenia, na wniosek K.W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku "[...]". W złożonej na tę decyzję skardze S. i S.W. zarzucili, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organy administracji posługiwały się bowiem nieaktualną mapą sytuacyjno – wysokościową, na której naniesiono nieistniejący rów i skarpę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2014 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącym dnia 17 grudnia 2014 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 24 grudnia 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnili przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi, mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.