II SA/Ol 1327/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2015r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia na skutek sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Ol 1327/14 postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku skarżącej Spółki o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia, odmówił zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. Postanowienie to doręczone zostało na adres Spółki do rąk uprawnionego pracownika w dniu 3 lutego 2015r. Pouczono wówczas skarżącą, że na postanowienie przysługuje sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem jego odrzucenia. W dniu 12 lutego 2015r. (data nadania pocztowego) Spółka wniosła sprzeciw, domagając się przyznania wnioskowanego prawa pomocy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną ocenę dołączonych do wniosku dokumentów i nieuprawnione przyjęcie, że nie wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień wydawanych przez referendarza sądowego strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W myśl art. 259 § 2 tej ustawy sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem sprzeciwu w celu stwierdzenia jego dopuszczalności. Podstawową przesłanką dopuszczalności sprzeciwu jest jego wniesienie w terminie. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 3 lutego 2015r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 10 lutego 2015r. Spółka natomiast sprzeciw datowany wprawdzie na 10 lutego 2015r. nadała w placówce pocztowej dopiero w dniu 12 lutego 2015r., a więc dwa dni po upływie ustawowego terminu. Dzień 12 lutego 2015r. należy uznać za dzień faktycznego wniesienia sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W tym stanie rzeczy sprzeciw, jako wniesiony po terminie, należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.