II SA/Ol 1341/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant sekretarz sądowy Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Nidzicy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 14 października 2016 r., nr SKO.522.306.2016 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 20 września 2016 r., wydaną z upoważnienia Starosty "[...]" przez Kierownika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w "[...]", cofnięto "[...]" dożywotnio uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii "[...]" prawa jazdy nr dokumentu: "[...]", wydanego przez Starostę "[...]", zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt "[...]" Po rozpoznaniu odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej w "[...]" od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 14 października 2016 r., utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. Prokurator Prokuratury Rejonowej w "[...]" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję, zarzucając, że zastała ona wydana z naruszeniem art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego przez cofnięcie kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami bez wskazania początkowej daty biegu terminu, na jaki uprawnienie zostało cofnięte, pomimo iż treść powołanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego umożliwia określenie ram czasowych obowiązywania orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i winno to znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Pismem procesowym z dnia 12 stycznia 2017 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w "[...]" cofnął powyższą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola strony skarżącej, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.