II SA/Ol 137/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Marzenna Glabas Hanna Raszkowska (spr.) Bogusław Jażdżyk Lech Bartłomiej Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia taryf cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zakład Gospodarki Komunalnej w L. przedstawił Radzie Gminy w L. wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy L. na okres od l stycznia do 31 grudnia 2005 r. Na sesji Rady Gminy w L. odbytej 30 listopada 2004 r. radni dokonali weryfikacji stawek opłaty za wodę i odprowadzenie ścieków poprzez obniżenie stawek opłat oraz wprowadzenie dodatkowej, czwartej taryfowej grupy odbiorców ścieków. Zmienione przez radnych taryfy zostały następnie zatwierdzone uchwałę Rady Gminy L. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności tejże uchwały, zarzucając jej naruszenie art. 24 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zdaniem organu nadzoru, z przepisu tego wynika, iż rada gminy jest uprawniona wyłącznie do podjęcia uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf lub do powstrzymania się od jej podjęcia. Wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego podlega bowiem uprzedniej analizie formalnoprawnej dokonywanej przez wójta, który sprawdza, czy taryfy zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy oraz weryfikuje koszty pod względem celowości ich ponoszenia. Rada Gminy nie może wkraczać w ustawowe kompetencje wójta i dokonywać weryfikacji kosztów w przedłożonych taryfach a tym bardziej dokonywać zmiany taryf przedłożonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. W imieniu Rady Gminy L. jej przewodniczący wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż podejmując zaskarżoną uchwałę radni kierowali się dobrem mieszkańców gminy, która od wielu lat pogrążona jest w strukturalnym, głębokim bezrobociu. W takiej sytuacji radni nie mogli zgodzić się na znaczącą podwyżkę opłat za wodę i odprowadzanie ścieków. Przewodniczący rady gminy nadmienił, iż w budżecie gminy nie ma środków finansowych na dopłaty do odbiorców tych usług. Ponadto, jego zdaniem, zaskarżona uchwała nie należy do aktów prawa miejscowego z zakresu administracji publicznej, podlegających z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Mając na względzie ostami z przytoczonych argumentów odpowiedzi na skargę, należy wskazać na wstępie, iż zaskarżona uchwała podlega kognicji sądu administracyjnego już z tej tylko przyczyny, że jest aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). Spór w niniejszej sprawie dotyczy kompetencji rady gminy dotyczących zatwierdzania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Zgodnie z normą zawartą w art. 24 ust. l i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, póz. 747 ze zm.), rada gminy zatwierdza w drodze uchwały taryfy w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (o którym mowa w ust. 2 tegoż art.). Warunkiem zaakceptowania poglądu skarżącego, iż rada gminy ma jedynie możliwość zatwierdzenia taryfy musiałoby być przypisanie czynności "zatwierdzenia" znaczenia potocznego. Skład sądzący w przedmiotowej sprawie w pełni podziela argumenty przemawiające przeciwko takiej interpretacji, wyrażone w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OPS 1/05). Sąd ten analizując powyższy przepis stwierdził przede wszystkim, że "użytemu w art. 24 ust l i ust 3 ustawy terminowi "zatwierdzenie" należy przypisać swoiste znaczenie prawne, wynikające z kontekstu normy kompetencyjnej, tj. normy nakładającej na organ obowiązek zajęcia się sprawą taryfy w granicach kompetencji władczych nad działalnością przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego". "Kompetencje podejmowane przez radę gminy w granicach władztwa nie mogą sprowadzać się do automatycznej akceptacji w formie podjęcia uchwały o zatwierdzeniu taryfy, bądź braku jakiegokolwiek działania w sytuacji kiedy taryfa zostanie opracowana niezgodnie z prawem" Ponadto, "...taka interpretacja nie byłaby (...) zgodna (...) z dyrektywami wykładni językowej bowiem zwrotom interpretowanym nie można bez dostatecznych powodów przypisać swoistego znaczenia prawnego, ale gdy ustali się, że takie znaczenie mają, wówczas należy posługiwać się nimi bez względu na to, jakie znaczenie mają równokształtne zwroty w języku potocznym (por. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 131). Taki sposób ustalenia znaczenia czasownika "zatwierdza" powoduje, że wyznaczony w art. 24 ust 3 ustawy termin 45 dni odnosi się nie tylko do uchwały, której przedmiotem jest zatwierdzenie uchwały ale również do uchwały o odmowie jej zatwierdzenia." W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, iż rada gminy odmawiając zatwierdzenia taryf może zakreślić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu termin do dokonania stosownych korekt, mając na uwadze graniczny termin 70-dniowy wynikający z art. 24 ust 8 w/w ustawy. Postępowanie w przypadku podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, tzn. w zakresie określenia skutków podjęcia takiej uchwały, może zostać określone przez radę gminy w regulaminie opracowanym na podstawie art. 19 ust l w/w ustawy. Powyższy sposób postępowania winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie bowiem cytowany wyżej przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż rada gminy nie jest władna dokonać zmiany taryf. Brak podstawy prawnej uchwalenia zaskarżonej uchwały uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi W kwestii wykonalności uchylonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 tejże ustawy.