II SA/Ol 1397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki instalacji grzewczej oddala skargę. Po wszczęciu postępowania w sprawie wykonanej instalacji grzewczej olejowej w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym w R. przy ul. [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) decyzją z dnia [...] nakazał najemcy lokalu A.P. rozebrać samowolnie wykonaną w tym lokalu instalację grzewczą olejową. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB). Po rozpatrzeniu skargi A.P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II SA/Ol 927/14 uchylił decyzję WINB z dnia [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na wykonanie instalacji grzewczej olejowej w miejsce dotychczasowego ogrzewania na paliwo stałe skarżąca powinna uzyskać pozwolenie na budowę, bowiem wykonanych robót budowlanych nie można zaliczyć do remontu. Sąd podzielił stanowisko organów, że funkcjonowanie kotłowni w obecnym kształcie narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dalej jako: rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002r., i tym samym powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Jednak, w ocenie Sądu, organy w niewystarczający sposób zbadały możliwość doprowadzenia nowej instalacji do stanu zgodnego z prawem. Nie zweryfikowały jednoznacznie czy sporna instalacja centralnego ogrzewania może być w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami dalej eksploatowana przez stronę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] nakazał A.P. rozebrać samowolnie wykonaną instalację grzewczą olejową w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym w R. przy ul. [...], tj. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) dalej jako: pr.bud. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po wszczęciu postępowania w sprawie wykonanej instalacji grzewczej olejowej w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym w R. przy ul. [...], w dniu [...] marca 2014r. została przeprowadzona kontrola tego lokalu, w trakcie której ustalono, że kotłownia wraz z instalacją grzewczą została urządzona w 2001r. przez najemczynię lokalu A.P. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z przedłożonej przez zarządcę budynku – Zakład Gospodarki Komunalnej w R. "oceny technicznej wykonanej instalacji grzewczej" wynika, że pomieszczenie, w którym została urządzona kotłownia olejowa poza jego wysokością nie spełnia wymogów określonych w § 136 i 137 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ wskazał, że w wykonanej kotłowni nie są spełnione następujące warunki: kubatura wynosi 6,34 m3; podłogi i ściany nie są wodoszczelne; strop, ścianki wydzielonej kotłowni oraz drzwi wejściowe do kotłowni nie posiadają właściwej klasy odporności ogniowej; nie została zachowana odległość pomiędzy kotłem a zbiornikiem na olej; brakuje wanny szczelnej wychwytującej olej opałowy; brakuje nawiewu do pomieszczenia kotłowni. W celu doprowadzenia kotłowni do stanu zgodnego z prawem należałoby zwiększyć jej powierzchnię, co wiązałoby się z koniecznością rozbiórki ściany działowej i przestawienia jej w kierunku ściany konstrukcyjnej od strony klatki schodowej. Przebudowa ta spowodowałaby przewężenie korytarza prowadzącego do kuchni do szerokości ok. 30 cm na długości ok. 1,75 m, co stanowiłoby naruszenie § 95 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nadto należałoby w pomieszczeniu, w którym jest zainstalowany kocioł, wykonać jako wodoszczelne podłogę, ściany do wysokości 10 cm oraz progi o wysokości 4 cm. Wykonanie tego rodzaju robót budowlanych wiązałoby się z rozbiórką warstw podłogowych oraz demontażem zbiornika na olej opałowy i kotła. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem organ uznał za niemożliwe bez demontażu całej kotłowni oraz pomieszczeń przyległych. Ponieważ zastosowane rozwiązania w przedmiotowej kotłowni nie spełniały warunków technicznych dla kotłowni olejowych, a dalsza eksploatacja kotłowni zagrażała bezpieczeństwu ludzi i mienia, organ nakazał inwestorowi rozebrać samowolnie wykonaną instalację grzewczą. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji wniesionego przez A.P. oraz Gminę R., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji dokonał weryfikacji oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego oraz sporządził rysunek sytuacyjny uwzględniający ewentualną przebudowę lokalu, która umożliwiałaby funkcjonowanie spornej kotłowni w zgodzie z obowiązującymi warunkami technicznymi. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że ewentualna przebudowa lokalu mieszkalnego w celu doprowadzenia pomieszczenia kotłowni do stanu zgodnego z warunkami technicznymi wymagałoby w szczególności: zwiększenia kubatury pomieszczenia; wykonania podłóg, ściany do wysokości 10 cm oraz progów drzwiowych jako wodoszczelne; zwiększenia odległości pomiędzy kotłem a zbiornikiem; przebudowania stropu, drzwi wejściowych oraz ścian w celu zapewnienia im właściwej klasy odporności ogniowej; montażu wanny wychwytującej olej opałowy; wykonania nawiewu do pomieszczenia kotłowni. Roboty te wiązałyby się jednak z naruszeniem innych warunków technicznych rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., a w szczególności § 95 ust. 2. W ocenie organu odwoławczego, aktualny stan istniejącej instalacji grzewczej oraz stan, który powstałby po wykonaniu robót związanych z przebudową pomieszczenia, narusza i naruszałby obowiązujące normy dotyczące warunków technicznych, powodując bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Brak jest zatem możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ wyjaśnił również, że Gmina R. nie została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia w dniu [...] marca 2014r. oględzin przedmiotowego lokalu, jednakże poinformowano Zakład Gospodarki Komunalnej w R., który realizuje zadania gminy w zakresie zarządu nieruchomościami będącymi w zasobach gminy. Nadto pomimo zawiadomienia stron przez organ II instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, strony nie skorzystały z tego uprawnienia. Na powyższą decyzję Gmina R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 138 § 2 w związku z art. 7 i 77 § 1 i art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej jako: k.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa, bowiem organ I instancji nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie przeprowadził dowodów niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - art. 10 w związku z art. 79 § 1 i 2 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niepowiadomienie Gminy R., będącej stroną postępowania, o przeprowadzeniu oględzin spornej kotłowni i tym samym naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W uzasadnieniu wskazano, że przed wydaniem decyzji nie zostały podjęte wszelkie możliwe czynności w celu obiektywnego i pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji prowadził postępowanie bez udziału właściciela budynku - Gminy R. Nie zostały również przeprowadzone oględziny z udziałem wszystkich stron, co pozwoliłoby organowi wszechstronnie zbadać materiał dowodowy. Zdaniem strony skarżącej, nie konwaliduje braku udziału w oględzinach przeprowadzanych przez organ I instancji oferowanie stronie możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Organ odwoławczy powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy w lokalu wynajmowanym przez A.P. istnieje możliwość umieszczenia instalacji grzewczej olejowej, a jeżeli tak, to jakie roboty należy wykonać, by odpowiadała ona wymaganiom stawianym przez przepisy o warunkach technicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dniu 9 lutego 2016r. uczestniczka postępowania A.P. podniosła, że w dacie wykonania instalacji nie istniały przepisy wymagające uzyskania pozwolenia na budowę w tym zakresie. Nadto Sąd z urzędu winien stosować zasadę wynikającą z art. 5 kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy ppsa. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą inwestorowi rozebrać samowolnie wykonaną instalację grzewczą olejową w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym w R. przy ul. [...]. W ocenie organów obu instancji, brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wykonanie w przedmiotowym lokalu instalacji grzewczej olejowej w miejsce dotychczasowego ogrzewania na paliwo stałe wymagało pozwolenia na budowę, co zostało stwierdzone wyrokiem tut. Sądu z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II SA/Ol 927/14. Natomiast inwestorka A.P., co pozostaje poza sporem, nie uzyskała ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która zgodnie z art. 28 ust. 1 pr.bud. uprawniałaby do rozpoczęcia i wykonywania robót budowlanych. Należy wyjaśnić, że przepisy ustawy Prawo budowlane przewidują możliwość legalizacji robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, po spełnieniu określonych w ustawie warunków. Taki tryb określony został przez ustawodawcę w art. 48 i 49b oraz 50 i 51 pr.bud. Zakres wykonanych przez inwestora robót w rzeczonej sprawie nie doprowadził do powstania nowego obiektu budowlanego lub jego części. Zatem w sprawie nie znajdowały zastosowania przepisy art. 48 i 49 b pr.bud., przewidujące w razie bezskutecznej legalizacji sankcję rozbiórki budynku lub jego części, wybudowanych bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W niniejszej sprawie prowadzone było przez organy postępowanie naprawcze przewidziane w art. 50 i 51 pr.bud., z tymże w stosunku do robót już wykonanych art. 50 nie znajduje zastosowania w zakresie dotyczącym wstrzymania wykonywanych robót. Wykonane roboty budowlane, nieprowadzące do powstania obiektu budowlanego ani jego części, stanowią inny przypadek przewidziany w art. 50 ust. 1 pr.bud. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pr.bud., organ prowadzący postępowanie legalizacyjne kończy postępowanie w taki sposób, że: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Przepis art. 51 ust. 1 pr.bud. przewiduje zatem trzy alternatywne sposoby prowadzenia postępowania legalizacyjnego (naprawczego) w zależności od tego czy mamy do czynienia z samowolnymi robotami budowlanymi, których nie można zalegalizować, czy też z samowolnymi robotami budowlanymi podlegającymi legalizacji, czy też z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. W pierwszym przypadku właściwy organ wydaje decyzję zakazującą dalszych robót lub nawet nakazującą rozbiórkę obiektu lub jego części bądź też nakazującą doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1). W drugim natomiast, jeżeli okaże się że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i odstępstwa od projektu budowlanego nie są istotne to właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych robót lub czynności w określonym terminie (art. 51 ust. 1 pkt 2). W trzecim przypadku, gdy odstępstwa od projektu budowlanego są istotne to właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, ewentualnie również obowiązek wykonania pewnych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W rozpoznawanej sprawie z ustaleń organów obu instancji wynika, że zastosowane rozwiązania w kotłowni znajdującej się w lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym w R. przy ul. [...] nie spełniają warunków technicznych dla kotłowni olejowych, a dalsza eksploatacja kotłowni zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Na podstawie przedłożonej przez zarządcę budynku - Zakład Gospodarki Komunalnej w R. "oceny technicznej wykonanej instalacji grzewczej" ustalono, że pomieszczenie, w którym została urządzona przedmiotowa kotłownia olejowa, poza jego wysokością, nie spełnia wymogów określonych w § 136 i 137 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Badając możliwość legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych organy stwierdziły, że ewentualna przebudowa lokalu mieszkalnego w celu doprowadzenia pomieszczenia kotłowni do stanu zgodnego z warunkami technicznymi wymagałoby w szczególności: zwiększenia kubatury pomieszczenia z istniejącej obecnie 6,34 m³ do co najmniej 8 m³; wykonania podłóg, ściany do wysokości 10 cm oraz progów drzwiowych jako wodoszczelne; zwiększenia odległości pomiędzy kotłem a zbiornikiem co najmniej o 1 m; przebudowania stropu, drzwi wejściowych oraz ścian w celu zapewnienia im właściwej klasy odporności ogniowej; montażu wanny wychwytującej olej opałowy; wykonania nawiewu do pomieszczenia kotłowni. Z rysunku znajdującego się w aktach sprawy wynika, że w celu doprowadzenia kotłowni do stanu zgodnego z prawem należałoby zwiększyć jej powierzchnię, co wiązałoby się z koniecznością rozbiórki ściany działowej i przestawienia jej w kierunku ściany konstrukcyjnej od strony klatki schodowej. Przebudowa ta spowodowałaby przewężenie korytarza prowadzącego do kuchni do szerokości ok. 30 cm na długości ok. 1,75 m, co stanowiłoby naruszenie § 95 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ponadto należałoby w pomieszczeniu, w którym jest zainstalowany kocioł, wykonać jako wodoszczelne podłogę, ściany do wysokości 10 cm oraz progi o wysokości 4 cm. Wykonanie tego rodzaju robót budowlanych wiązałoby się z rozbiórką warstw podłogowych oraz demontażem zbiornika na olej opałowy i kotła, przy czym nawet ich wykonanie nie skutkowałoby doprowadzeniem do stanu zgodnego z prawem, gdyż konieczność przeniesienia ściany działowej i zwiększenie powierzchni istniejącej kotłowni do niezbędnego minimum, skutkowałoby koniecznością naruszenia innych wymogów technicznych określonych w § 95 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r,. a dotyczących korytarzy stanowiących komunikację wewnętrzną w mieszkaniu, które powinny mieć w świetle co najmniej 1,2 m, z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości nie większej niż 1,5 m. Powiększenie pomieszczenia kotłowni natomiast skutkowałoby koniecznością zwężenia korytarza wewnętrznego do szerokości 0,3 m, co jest niezgodne ze wskazanymi parametrami technicznymi. W tej sytuacji Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że wykonane samowolnie roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem i należało orzec nakaz rozbiórki wykonanej instalacji grzewczej. Przedmiotowa kotłownia nie spełnia warunków technicznych dla kotłowni olejowych określonych w przepisach rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., a dalsza jej eksploatacja zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. W ocenie Sądu, organy wyczerpująco zbadały, czy istnieje możliwość doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jednakże uznano to za niemożliwe, skoro ewentualna przebudowa kotłowni spowodowałaby naruszenie innych warunków technicznych rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia w toku postępowania zasady czynnego udziału strony poprzez niepowiadomienie Gminy R., będącej stroną postępowania, o przeprowadzeniu oględzin spornej kotłowni. W rzeczonej sprawie o planowanych w dniu [...] marca 2014r. oględzinach lokalu mieszkalnego rzeczywiście nie została poinformowana Gmina, natomiast zawiadomiono Zakład Gospodarki Komunalnej w R., który jako budżetowa jednostka samorządowa realizuje zadania gminy w zakresie zarządu nieruchomościami będącymi w zasobach Gminy. Nadto podkreślić pozostaje, że organ odwoławczy informował strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, jednakże strony nie skorzystały z przysługującego im uprawnienia. Poza tym zarówno w skardze, jak i odwołaniu Gmina R. nie wskazywała jakie inne dowody lub środki dowodowe winny zostać przeprowadzone lub zgromadzone celem wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego tej sprawy. Faktycznie poza podniesieniem zarzutu, że w sprawie tej naruszono zasadę czynnego udziału strony w toku postępowania administracyjnego, na etapie postepowania pierwszoinstancyjnego, nie wskazano jakie inne okoliczności i dowody winny być ustalone Jak już wskazano wyżej ponowne rozpoznanie sprawy było wynikiem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II SA/Ol 927/14, w którym Sąd dokonał już oceny prawnej i wskazań co do dalszego postepowania, które to oceny i wskazania stosownie do art. 153 ustawy ppsa. są wiążące dla organu, jak i sądu, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W sprawie tej przepisy prawa nie uległy zmianie, jak również nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy. Natomiast w wydanym wyroku Sąd przesądził już, że na wykonanie instalacji grzewczej olejowej w miejsce dotychczasowego ogrzewania na paliwo stałe strona powinna uzyskać pozwolenie na budowę, że wykonanych robót budowlanych nie można zaliczyć do remontu, że funkcjonowanie kotłowni w obecnym kształcie narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i tym samym powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zatem podnoszone obecnie przez uczestniczkę postępowania A.P. zarzuty, że w dacie wykonania instalacji przepisy nie przewidywały konieczności posiadania pozwolenia czy zgłoszenia nie mogą zostać uwzględnione, jak również podnoszony na rozprawie zarzut, że sądy winny z urzędu stosować się do zapisu art. 5 kodeksu cywilnego. W tym zakresie pozostaje stronie wyjaśnić, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sądy zobligowane są do badania legalności zaskarżonych aktów tj. do ich kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postepowania administracyjnego - art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sądy administracyjne nie mają kompetencji do kontroli legalności m.in. decyzji administracyjnych pod kątem ich słuszności czy sprawiedliwości społecznej, czy też zasady wynikającej z art. 5 kodeksu cywilnego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.