II SA/Ol 14/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi I.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że po rozpatrzeniu wniosku I. Z. z dnia "[...]" o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej obejmującej treść wszystkich nagrań dźwiękowych dokonanych podczas obrad Rady Miejskiej za okres 12 ostatnich miesięcy, Burmistrz decyzją z dnia "[...]" odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji, z wyłączeniem nagrania z sesji z dnia "[...]". Organ wskazał, że nie posiada żądanego zakresu informacji. Zgodnie bowiem ze Statutem Miasta, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej wszelkie nagrania przebiegu sesji przechowuje się do czasu przyjęcia protokołu danej sesji przez Radę. W związku z tym, według organu niemożliwe było udostępnienie wnioskowanej informacji. Burmistrz podkreślił, że przekazał nagranie z sesji z dnia "[...]" wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku, które posiadał stosując się do obowiązującej zasady określonej w Statucie Miasta. Ponadto powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w decyzji wskazano, że tylko w przypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ może odmówić jej udzielenia w formie zwykłego pisma. Odwołanie od ww. decyzji wniósł I. Z. zarzucając jej niezgodność z prawem. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W rozstrzygnięciu podkreślono, że udostępnienie informacji publicznej może dotyczyć tylko informacji, którą dana instytucja posiada, a nie tej, którą powinna posiadać. Według organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wskazał dlaczego nie może udostępnić żądanej informacji i z czego taka sytuacja wynika. Tym samym Burmistrz wypełnił ciążące na nim obowiązki. Następnie skargę m.in. na powyższą decyzję wywiódł I. Z., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć, które zapadły w obu instancjach bądź stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Zdaniem autora skargi, jeżeli organ nie posiada żądanej informacji, powinien zawiadomić wnoszącego o tym fakcie, nie wydając w tym zakresie decyzji administracyjnej. Powiadomienie takie w opinii strony skarżącej powinno zawierać informację dlaczego organ nie posiada żądanych danych oraz ewentualnie inne informacje, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Jego zdaniem nie wydaje się wówczas decyzji ponieważ art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie dopiero, gdy spełniony zostanie warunek podmiotowy i przedmiotowy. Skarżący powołał się przy tym na orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podnieść należy, iż kwestie związane z zasadami dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112 poz.1198 ze zm.). Przepisy te określają zarówno pojęcie informacji publicznej, jak i organy zobowiązane do jej udzielania oraz tryb w jakim udzielenie informacji bądź odmowa jej udzielenia następuje. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ zasadnie stwierdził, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Jednakże organ odmówił jej udostępnienia wskazując, że żądany przez skarżącego zakres informacji nie znajduje się w jego posiadaniu. W ocenie Sądu organ w przekonujący sposób wykazał, że nie dysponował już nagraniami, których żądał skarżący ponieważ zgodnie z regulacjami Statutu Miasta, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia "[...]" wszelkie nagrania z przebiegu sesji zobowiązany był przechowywać do czasu przyjęcia protokołu danej sesji przez Radę. W związku z powyższym możliwe było jedynie udostępnienie skarżącemu nagrań z sesji Rady Miejskiej z dnia "[...]". Podnieść należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 4 ust. 3 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu informacji. Skoro zatem organ, do którego zwrócił się skarżący, będący podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie posiada żądanej informacji, to odmowa jej udostępnienia jest uzasadniona. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wydania decyzji bez podstawy prawnej wskazać należy, że art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewiduje decyzyjny tryb załatwianie spraw dotyczących odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wprawdzie z orzecznictwa sądowoadministracyjnego (w tym z powołanego przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002r. Sygn. akt II SAB 289/02) wynika, że w przypadku braku żądanych informacji organ nie ma obowiązku wydania decyzji, a wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem o tym fakcie, lecz w ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie naruszenie prawa w tym zakresie nie ma istotnego charakteru. Dodatkowo skarżący uzyskał w ten sposób więcej uprawnień, gdyż nie tylko mógł i skorzystał z trybu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym, ale także ze skargi do sądu administracyjnego. Wskazać zaś należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pk 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchyla decyzję w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie organów administracji w niniejszej sprawie nie było na tyle istotne, że mogło wpłynąć na wynik sprawy. Skarżący został bowiem poinformowany, że organ nie posiada żądanej informacji publicznej. Z kolei powołany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002r. (Sygn. akt II SA 3301/02) w ogóle nie znajduje odniesienia do przedmiotowej sprawy. W wyroku tym bowiem Sąd stwierdził wprawdzie nieważność zaskarżonych decyzji, lecz z zupełnie innych względów. Stwierdzono bowiem, iż z jednej strony zakres informacji żądanej przez wnioskodawcę w ogóle nie ma charakteru informacji publicznej, a w takim wypadku nie ma zastosowania ustawa od dostępie do informacji publicznej, w tym art. 16 tej ustawy. Z drugiej strony stwierdzono, iż wniosek dotyczy informacji w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu. W niniejszej sprawie organ nie zakwestionował faktu, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a jedynie odmówił jej udostępnienia z uwagi na fakt, iż jej nie posiada. Natomiast zupełnie chybiony jest zarzut skarżącego, iż w przypadku braku żądanych informacji organ zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego takich informacji nie posiada oraz podać inne informacje, które mogą mieć wpływ na sytuację prawną i faktyczną wnioskodawcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej takiego obowiązku na organy nie nakłada, zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej w ograniczonym zakresie, co wynika z treści art. 16 ust. 2 powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.