II SA/Ol 1406/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant sekretarz sądowy Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ryszarda Stańczaka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r., Nr "[...]" w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku R.S. (zwanego dalej skarżącym) o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych decyzją z dnia [...] odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności ulicy powiatowej [...] w miejscowości M., w celu prowadzenia sprzedaży jajek i truskawek, o łącznej powierzchni 3 m2. Podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 460) zwanej dalej: u.d.p. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący powołując się na swój zły stan zdrowia oraz konieczność uzyskiwania dodatkowych dochodów do domowego budżetu wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mówi art. 39 ust. 3 u.d.p. Jednak w trakcie rozpatrywania jego wniosku z dnia 29 lipca 2015r. w sprawie zaistniały nowe okoliczności związane z możliwością wydania zgody na zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności, bowiem do organu wpłynął wniosek Spółki A o wydanie zezwolenia na umieszczenie ogólnodostępnego stojaka na rowery przy ścianie budynku apteki, przy ulicy powiatowej [...] w M. W związku z dynamicznie rozwijającą się popularnością rowerów jako środka komunikacyjnego, pismem z dnia 11 lipca 2016r. organ wyraził zgodę na ustawienie stojaka rowerowego, następnie zaś decyzją z dnia [...] zezwolił wnioskodawcom na zajęcie pasa drogowego (jeden dzień) w celu przeprowadzenia prac związanych z zamocowaniem stojaka rowerowego. W dniu [...] stojak na rowery został ustawiony i zamocowany. Organ zwrócił uwagę, że lokalizacja ogólnodostępnego stojaka na rowery pokrywa się z lokalizacją punktu sprzedaży jajek i truskawek, a poza tym skarżący może wybrać jakiekolwiek inne miejsce, w tym teren pobliskiego targowiska, aby uzyskać dostęp do potencjalnych klientów. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie podnosząc, że w uzasadnieniu wcześniejszych decyzji organ wskazywał, iż zajęcie części chodnika przez stoisko handlowe o szerokości 1 m utrudni ruch pieszym, a następnie zezwolił na montaż stojaka na rowery, który wraz z rowerem zajmuje 2,5 m szerokości chodnika, na długości około 4 m. Poza tym w odległości 1,5 m od nowego stojaka na trawniku znajduje się postawiony dwa lata temu stojak na rowery, który nigdy nie był zapełniony. Skarżący zakwestionował również wydanie decyzji zezwalającej na montaż nowego stojaka rowerowego w sytuacji, gdy postępowanie z jego wniosku nie zostało ostatecznie zakończone. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Rep. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych wynika, iż w obszarze pasa drogowego mogą znajdować się tylko obiekty i urządzenia służące drodze i odbywającemu się na niej ruchowi drogowemu. Prawną podstawę egzystowania w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z drogą i jej zadaniami - jakim jest stoisko handlowe, stanowić może art. 39 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p. Jednak to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzi taki "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na wydanie zezwolenia. W ocenie organu, podnoszone przez skarżącego okoliczności tj. stan jego zdrowia i koniczność dorobienia do niskiej renty, nie mają charakteru "szczególnie uzasadnionego przypadku". Z wyjaśnień skarżącego wynika, że jest on osobą schorowaną. Choruje na [...] co utrudnia mu poruszanie się szczególnie z ciężarem i stanie w okresach zaostrzenia bólu, choruje na [...]. Musi korzystać z transportu samochodowego w celu przenoszenia stoiska oraz towarów (palety z jajkami, koszyki z truskawkami) do miejsca sprzedaży. Organ zauważył, że w odległości 500 m od miejsca, o zajęcie którego ubiegał się skarżący, znajduje się targowisko miejskie. Biorąc pod uwagę konieczność korzystania z transportu i niewielką różnicę w odległości miejsca objętego wnioskiem do terenu targowiska miejskiego, organ stwierdził, że nie ma przeszkód do prowadzenia przez skarżącego handlu na terenie do tego wyznaczonym. Poza tym skoro zły stan zdrowia skarżącego nie uniemożliwia mu prowadzenia handlu, który może również odbywać się na targowisku miejskim, to nie ma znaczenia subiektywne stanowisko skarżącego, że konieczność zarobkowania istnieje tylko w pasie drogowym. Tymczasem pas drogowy nie jest miejscem przeznaczonym do handlu. Organ wyjaśnił również, że decyzja organu I instancji z dnia [...] dotyczyła zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jedynie na czas montażu stojaka dla rowerów. Stojak na rowery, jako miejsce postojowe dla rowerów, jest urządzeniem (budowlą) umieszczanym w pasie drogowym w związku z potrzebami ruchu drogowego, a więc na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. nie wymaga zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Poza tym organ zauważył, że stojak na rowery został usytuowany w ramach realizacji zadań ustawowych zarządcy drogi - z uwzględnieniem interesu ogółu społeczności biorącej udział w ruchu drogowym. Na tą decyzję R.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając, że podczas wydawania decyzji przez organ I instancji doszło do naruszenia art. 7-9, art. 61 § 4 i art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.) dalej jako: k.p.a., o czym poinformował organ odwoławczy. Skarżący wskazał, że w przypadku, gdy o zezwolenie na zajęcie tego samego odcinka pasa drogowego ubiegają się dwa rożne podmioty i występuje tożsamość w zakresie treści żądania i podstawy prawnej, to sprawy te powinny być rozpatrzone łącznie i zakończyć się decyzjami administracyjnymi wydanymi w tym samym czasie i doręczonymi nawzajem stronom. Skarżący zwrócił uwagę, że w odległości 20 m od miejsca, w którym zamierzał mieć stoisko handlowe, został postawiony sklep spożywczy, którego ściana znajduje się bezpośrednio przy ulicy i utrudnia ruch pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, że analiza zgromadzonych w tej sprawie dowodów w kontekście art. 40 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 1 i 2 u.d.p. doprowadziła do stwierdzenia, że w sprawie tej nie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek warunkujący wydanie zezwolenia skarżącemu na zajęcie pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) określanej dalej jako: p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddalenie. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z [...] nie naruszają prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia skarżącemu na zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności ulicy powiatowej [...] w miejscowości M., w celu prowadzenia sprzedaży jajek i truskawek, o łącznej powierzchni 3 m2. Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 1440) dalej: u.d.p., regulujące kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p., zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 tej ustawy, sprawuje zarządca drogi i do niego należy wydawanie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (pkt 8 wskazanego artykułu). Środkiem służącym tej ochronie jest ustanowiony w art. 39 ust. 1 u.d.p zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; w szczególności (m.in.) zabrania się lokalizacji w pasie obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika więc generalny zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, czy umieszczania urządzeń niesłużących drodze i infrastrukturze z nią związanej. Wyjątek od tej zasady, określony w art. 39 ust. 3 u.d.p. w odniesieniu do obiektów budowlanych, czy urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi i wymaga wykazania, że lokalizacja takiego obiektu/urządzenia w pasie drogowym stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Zatem zezwolenie na tę lokalizację oraz zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p., jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto gdy nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego. Innymi słowy ustawodawca dopuścił w drodze wyjątku możliwość zajęcia pasa drogowego, jeśli dotyczy to: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowalnych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3, przy czym może to mieć miejsce tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zezwolenie takie ma charakter czasowy, oraz odpłatny o czym stanowi art. 40 ust. 3 i 4 u.d.p. Skoro zasadą jest zakaz pociągający za sobą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zaś zgoda na to zajęcie stanowi odstępstwo od tego zakazu, zatem jej uwarunkowania nie mogą być kształtowane dowolnie, lecz muszą mieścić się ściśle w granicach przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. Przepis ten procedurę związaną z odstąpieniem od zakazu lokalizowania w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z drogą, czy też zajmowania pasa drogowego na zasadzie wyłączności na cele inne niż wymienione w pkt 1-3, zawsze wiąże i uzależnia zezwolenie od zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku zajęcia pasa, któremu towarzyszyć musi brak przeciwwskazań ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ten brak przeciwwskazań jest przesłanką zezwolenia, ale sam w sobie - nawet jak wystąpi - nie przesądza o udzieleniu zgody na zajęcie pasa bez wykazania szczególnie uzasadnionego przypadku zajęcia. Inaczej rzecz ujmując brak zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest samodzielną przesłanką zezwolenia zarządcy drogi, tj. ubiegający się o zezwolenie nie może oprzeć swojego żądania tylko na jednej podstawie, ale w pierwszym rzędzie musi wykazać szczególnie uzasadniony przypadek zajęcia pasa drogowego, który dodatkowo współgra z zasadami bezpieczeństwa ruchu, tj. nie ma negatywnego wpływu na te zasady. Względy bezpieczeństwa ruchu należy zatem oddzielić od szczególnie uzasadnionego przypadku zajęcia pasa drogowego wskazanego w art. 39 ust. 3 u.d.p. W tym miejscu pozostaje również wskazać, że użyty w art. 39 ust. 3 u.d.p. termin "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" nie został bliżej przez ustawodawcę określony, co pozwala przyjąć, że ocena okoliczności uzasadniającej umieszczenie/lokalizację/zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie określonych obiektów lub urządzeń (niezwiązanych z drogą i jej infrastrukturą) należy do właściwego organu administracji publicznej (zarządcy drogi). Jednak podkreślenia wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania tego szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na wydanie zezwolenia. Natomiast obowiązkiem organów orzekających jest jedynie ustalenie zaistnienia wskazanej przez stronę przesłanki uzasadnionego przypadku i jej ocena w świetle ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego przy uwzględnieniu zasad zawartych w art. 7 i art. 77 kpa (por. też w tym względzie wyrok NSA z 20 listopada 2008r. sygn. II GSK 499/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej spawie wbrew zarzutom skargi, organy orzekające przeprowadziły wyczerpująco postępowanie wyjaśniające w toku którego ustaliły wszystkie okoliczności faktyczne, na które powoływał się skarżący, jednak podnoszonych okoliczności nie uznano za przypadek szczególnie uzasadniony. Taka ocena w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na postawienie organom zarzutu dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Jak ustalono bowiem w toku prowadzonego postępowania, jak również przeprowadzonej rozprawy administracyjnej, skarżący jako szczególnie uzasadniony przypadek powoływał okoliczność złego stanu zdrowia oraz konieczność dorobienia do niskiej renty. Potwierdzono w postępowaniu, że skarżący jest osobą schorowaną, choruje na [...] co utrudnia mu poruszanie się szczególnie z ciężarem i stanie w okresach zaostrzenia bólu, choruje na [...]. Musi z tego powodu korzystać z transportu samochodowego w celu przenoszenia stoiska oraz towarów - palety z jajkami, koszyki z truskawkami - do miejsca sprzedaży. Wobec skarżącego niezbędne jest zajęcie przez niego wskazanego pasa drogowego ulicy powiatowej [...] w M. na przestrzeni 3 m ² celem dorobienia do renty. W tym stanie sprawy należy zaakceptować stanowisko organu, który zwrócił uwagę, że w odległości 500 m od miejsca, o zajęcie którego ubiega się skarżący, znajduje się targowisko miejskie, a skoro biorąc pod uwagę konieczność korzystania z transportu i niewielką różnicę w odległości miejsca objętego wnioskiem do terenu targowiska miejskiego, nie ma żadnych przeszkód do prowadzenia przez stronę handlu na terenie do tego wyznaczonym. Poza tym skoro zły stan zdrowia skarżącego nie uniemożliwia mu prowadzenia handlu, który może również odbywać się na targowisku miejskim, to nie ma znaczenia subiektywne przekonanie skarżącego, że konieczność zarobkowania istnieje tylko w pasie drogowym we wskazanym przez niego miejscu. Zatem należy podzielić stanowisko organu orzekającego w tej sprawie, że podniesione przez skarżącego okoliczności nie upoważniają do stwierdzenia, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający zajęcie przez niego pasa drogowego drogi powiatowej. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego, iż w pasie drogowym został zlokalizowany także inny obiekt handlowy, który z uwagi na lokalizację bardziej utrudnia ruch pieszym pozostaje wyjaśnić, że lokalizacja w pasie drogowym innych obiektów nie mogła przesądzać o uwzględnieniu wniosku skarżącego w tej sprawie, a to z uwagi na indywidualny charakter każdej sprawy z zakresu zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Oznacza to, że sprawa taka nie może być rozpatrywana niejako porównawczo, tj. przy uwzględnieniu stanu faktycznego w innej indywidualnej sprawie administracyjnej, ponieważ decyzja zezwalająca konkretyzuje normy prawa materialnego wyłącznie w odniesieniu do indywidualnie oznaczonego wnioskodawcy i w jego wyłącznie sprawie, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznoprawnych składających się na uzasadnienie konkretnego wniosku. Natomiast w kwestii zarzutu, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przed organami administracji art. 7-9, art. 61 § 4 i art. 62 k.p.a., gdyż w sytuacji, gdy o zezwolenie na zajęcie tego samego odcinka pasa drogowego ubiegają się dwa rożne podmioty i występuje tożsamość w zakresie treści żądania i podstawy prawnej, to sprawy te powinny być rozpatrzone łącznie i zakończyć się decyzjami administracyjnymi wydanymi w tym samym czasie i doręczonymi nawzajem stronom wyjaśnić pozostaje, że w rzeczonej sprawie nie zachodziła podnoszona tożsamość żądania. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przytoczył wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2012r. sygn. III SA/Łd 211/12 (dostępny w CBOSA), w którym właśnie wystąpiła taka tożsamość w zakresie treści żądania i podstawy prawnej oraz terenu zajmowanego przez obiekt budowlany, co do którego prawo rościły sobie dwa podmioty, jednakże w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała taka sytuacja. Wprawdzie skarżący ubiegał się o zajęcie pasa drogowego do wyłącznego korzystania, na okres niewskazany we wniosku, gdy tymczasem z drugim wnioskiem o zajęcie pasa drogowego tego samego m.in. terenu wystąpiła Spółka A o wydanie zezwolenia na umieszczenie ogólnodostępnego stojaka na rowery przy ścianie budynku apteki, przy ulicy powiatowej [...] w M., przy czym chodziło o zajęcie pasa drogowego tylko przez jeden dzień. Trudno w realiach tej sprawy uznać zatem, że wystąpiła tożsamość żądania. Jednak nawet uznając, że w sprawie tej możliwym byłoby wydanie jednej decyzji, w której jednej ze stron przyznano by uprawnienie o zajęcia pasa drogowego przez jeden dzień, zaś skarżącemu odmówiono udzielenia zezwolenia na zajęcie tego samego terenu przez czas nie określony we wniosku, to w okolicznościach tej sprawy potencjalne naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 kpa. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem innemu podmiotowi udzielono zezwolenia na zajęcia pasa drogowego tylko przez jeden dzień tj. [...] i uprawnienie to zostało już skonsumowane. Tak zatem nawet wyeliminowanie skarżonej decyzji nie miałoby wpływu na decyzję, którą udzielono Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, gdyż zajęcia pasa drogowego zostało już skonsumowane. Czym innym jest natomiast zlokalizowanie w pasie drogowym urządzenia związanego z obsługą ruchu drogowego. Nadto wbrew zarzutom skargi w sprawie tej nie doszło do naruszenia art. 62 k.p.a., bowiem jak wyżej wskazano, w sprawie tej prawa i obowiązki stron nie wynikały z tego samego stanu faktycznego, wobec czego organ nie miał obowiązku wszcząć i prowadzić jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony, gdyż takie uprawnienie jest możliwe tylko w sytuacji, gdy istnieją prawa lub obowiązki wynikające z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej, zaś w niniejszej sprawie ten sam stan faktyczny nie miał miejsca. Reasumując, w rzeczonej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia prawa procesowego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, z tego też względu wobec prawidłowo zastosowanej regulacji art. 40 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 1715).