II SA/Ol 141/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego ("domku holenderskiego") postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia C.B. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia "[...]" w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego "domku holenderskiego" posadowionego na bloczkach betonowych, zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb Ł., gmina W. W skardze zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że konieczność rozbiórki obiektu będzie wiązała się dla niej ze znacznymi kosztami, których nie jest w stanie ponieść z uwagi na trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest formą tymczasowej ochrony sądowej i jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Przesłankami wstrzymania wykonania nie są zatem jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek, która uzasadniałaby uwzględnienie wniosku skarżącej. Za niewystarczające uznać bowiem należy ogólne stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się dla skarżącej ze znacznymi kosztami, których nie jest w stanie ponieść z uwagi na trudną sytuację materialną. Skarżąca bowiem w żaden sposób nie sprecyzowała podnoszonych okoliczności. Należy także zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca wyjaśniła, że choć jest właścicielką działki, na której posadowiono sporny obiekt, to jednak działką tą zarządza jej syn (będący także pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie), i to on wykonał wszelkie roboty związane z zabudową tej działki. Ponadto zarówno w odwołaniu od decyzji organu I Instancji, jak i w skardze wniesionej do tutejszego Sądu, pełnomocnik skarżącej konsekwentnie podnosi, że objęty nakazem domek holenderski nie jest trwale związana z gruntem, na co dzień stoi na przyczepie kołowej, co w ocenie pełnomocnika skarżącej oznacza, że domek wraz z przyczepą pełnią funkcję transportowo-rekreacyjną i w każdej chwili mogą zmienić miejsce swego położenia. W tych okolicznościach nie sposób uznać, aby wykonanie zaskarżonej decyzji, przed wydaniem prawomocnego orzeczenia w niniejszej sprawie, mogło rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.