II SA/Ol 142/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.M. i Z.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego postanawia zawiesić postępowanie sądowe WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zmianami), zwanej w treści uzasadnienia Prawem budowlanym, wymierzył H.M. i Z.M. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego położonego w "[...]". Organ nadzoru budowlanego I instancji w uzasadnieniu orzeczenia podał, że inwestor, na podstawie pozwolenia na budowę rozbudował istniejący pawilon handlowy przy stacji paliw o dodatkową powierzchnię. Decyzja o pozwoleniu na rozbudowę zawierała pouczenie o obowiązku zawiadomienia organu o zamiarze przystąpienia do użytkowania. Inwestor w niniejszej sprawie przystąpił do użytkowania rozbudowanego obiektu z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Wobec tego, na podstawie art. 57 ust. 7 tej ustawy należało wymierzyć karę obliczoną w zgodne z art. 59 f ust. 1. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia H. i Z.M., utrzymał w mocy decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu podniósł, że biorąc pod uwagę kategorię obiektu i współczynnik jego wielkości, kara została ustalona prawidłowo. Kwestia nałożenia kary i jej wysokości nie została pozostawiona organowi do swobodnego uznania. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, pełnomocnik H.M. i Z.M. zarzucił, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art.156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wymierzając karę powołał się jedynie na art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego bez powołania się na przepis określający zasady obliczania tej kary, to jest art. 59 f tej ustawy. Przepis ten został powołany dopiero w uzasadnieniu orzeczenia. Ponadto wywodził, że przyjęta przez organ I instancji stawka kary jest ustalona w art. 59 f ust. 2, a kategoria obiektu w art. 59 f ust. 3 Prawa budowlanego, do których to przepis art. 57 ust. 7 nie odwołuje się. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że zarzut braku podstawy prawnej do obliczenia wysokości kary, jest bezzasadny. Z brakiem podstawy prawnej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa umocowujący organ do działania, albo przepis ten nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania tego organu. W rozpoznawanej sprawie istniała podstawa prawna do wymierzenia kary. Fakt, że art.59 f Prawa budowlanego nie został przywołany w podstawie prawnej decyzji, dopiero w jej uzasadnieniu, nie powoduje, iż decyzja jest obciążona wadą kwalifikowaną wskazaną w skardze. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę i podniósł dodatkowo, że zwielokrotniona o 10 razy stawka kary może być stosowana tylko w przypadku łącznego naruszenia art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, co w sprawie nie miało miejsca, ponieważ skarżący naruszyli tylko art. 54, co jest bezsporne. Pełnomocnik wniósł też o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego dotyczącego zgodności z Konstytucją przepisów Prawa budowlanego, na podstawie których została wydana decyzja w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy art.57 ust. 7 w związku z art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. o sygn. akt II OSK 568/06 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawne: czy art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary o której mowa w art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest zgodny z art. 2 w zakresie w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W Trybunale Konstytucyjny sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą P 64/07 i oczekuje na rozpatrzenie. Należało więc rozważyć, czy pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Stosownie bowiem do regulacji zawartej w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, ze zmianami) Sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności, które uprawniają pogląd, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku omawianego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Od odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny zależy, czy przepisy prawa materialnego na podstawie, których organy nadzoru budowlanego nałożyły na skarżących karę, są zgodne z Konstytucją. Ma to wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał zatem, iż zasadne jest zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.