II SA/Ol 1433/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1433/16 w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 października 2016 r., nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 października 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Podał, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone osobie nieuprawnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w jego uchybieniu. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru kwestionowanego zażalenia, po awizowaniu w dniu 23 stycznia 2017 r., zostało ono pozostawione w Urzędzie Pocztowym "[...]", a następnie zostało odebrane w dniu 28 stycznia 2017 r. przez "[...]". Skarżący nadał zażalenie w dniu 11 lutego 2017 r. Bezspornie czynność ta została dokonana po upływnie ustawowego terminu zakreślonego dla dokonanie tej czynności procesowej. Skarżący nie wykazał we wniosku o przywrócenie terminu, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi. Ponadto, nie uprawdopodobnił on braku swojej winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminowi można więc przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 216/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Podkreślić należy, że z uwagi na fakt, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, to może to nastąpić jedynie wtedy, gdy strona zaprezentowaną argumentacją, w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 332/14). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają zaś w szczególności niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy nieznajomość prawa (zob. postanowienia NSA z dni: 4 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 75/14; 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 450/12; 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1104/12, CBOSA). W przedmiotowej sprawie, skarżący nie wykazał istnienia obiektywnych przyczyn uniemożliwiających mu zachowanie terminu do wniesienia zażalenia. Podniósł on jedynie, że przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie nie została doręczona osobie uprawnionej. Zaznaczyć należy, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru ma status dokumentu urzędowego, co oznacza, że stwierdza zaistnienie opisanych w nim faktów i korzysta z domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawdą (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 496/12; z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I GSK 16/13, CBOSA). Domniemanie zgodności z prawdą w stosunku do dokumentu urzędowego można skutecznie podważyć, czego jednak skarżący w jakikolwiek sposób nie uczynił. Nie podał nawet argumentów wyjaśniających, dlaczego zarzucił, że "[...]" jest osobą nieuprawnioną do odbioru przesyłek kierowanych do skarżącego. Jak wynika z akt administracyjnych, odebrała ona skutecznie przesyłkę, również awizowaną, zawierającą decyzję organu pierwszej instancji. Z adnotacji przy podpisie wynika, że "[...]" jest "[...]" skarżącego. W aktach sprawy brak jakichkolwiek informacji, że w związku z niewłaściwym doręczeniem korespondencji, skarżący prowadził postępowanie reklamacyjne w tej sprawie. Z art. 72 p.p.s.a. wynika natomiast domniemanie, że domownik adresata podpisując się na potwierdzeniu odbioru - doręczy pismo adresatowi, czyli pismo i tak dotrze do rąk adresata. Mając na względzie powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że niedochowanie terminu do wniesienia zażalenia było w rozpatrywanym przypadku zawinione. Twierdzenia skarżącego o nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki, uniemożliwiającej podjęcie określonych czynności procesowych, nie zostało bowiem uwiarygodnione w jakikolwiek sposób. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.