II SA/Ol 144/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia 10 listopada 2004r. Starosta I. orzekł o uznaniu A. W. za osobę bezrobotną z dniem 2 listopada 2004r. oraz o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2004r. w wysokości 605,10 zł miesięcznie, powołując się na fakt spełnienia ustawowych przesłanek. Od decyzji tej odwołał się A. W. Podał, iż nie zgadza się z wydaną decyzją, gdyż zasiłek otrzymał jedynie na okres 1 roku, on zaś spełnia warunki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Zarzucił jednocześnie niekonstytucyjność ustawy, która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2004r., gdyż w ocenie skarżącego Konstytucja "daje jedno prawo urodzonym w styczniu, jak i w grudniu 2004r." Decyzją z dnia 18 stycznia 2005r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż w dacie rejestracji w urzędzie pracy, tj. w dniu 2 listopada 2004r. odwołujący się spełniał warunki niezbędne do uznania go za osobę bezrobotną, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanej ustawy, stanowiącym iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z przedłożonej dokumentacji wynika zaś, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację A. W. był zatrudniony na umowie o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres 398 dni. Wskazano, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stronie przysługuje 12-miesięczny okres pobierania zasiłku. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu wskazano, iż zgodnie z ustawą z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych począwszy od dnia 1 sierpnia 2004r. organem ustalającym prawo do świadczenia przedemerytalnego jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wyjaśniono przy tym, iż zgodnie z art. 29 ostatnio wymienionej ustawy powiatowe urzędy pracy rozpatrywały sprawy dotyczące świadczeń emerytalnych jedynie w stosunku do osób, które zarejestrowały się w urzędzie pracy do dnia 31 lipca 2004r. Skoro zaś odwołujący się zarejestrował się w chwili, gdy urząd pracy nie był już właściwy do rozpatrywania uprawnień do świadczenia przedemerytalnego, to nie mógł odnieść się do tej kwestii, a wniosek odwołującego się w tej sprawie został według właściwości przekazany do właściwej miejscowo jednostki ZUS. Odnosząc się do podnoszonej kwestii niekonstytucyjności przepisów wskazano, iż do stwierdzenia tego faktu uprawniony jest jedynie Trybunał Konstytucyjny, zaś organy administracji są zobligowane do stosowania obowiązujących przepisów i nie mają wpływu na charakter zmian dokonywanych przez ustawodawcę. Na tę decyzję skargę wniósł A. W. Podał, iż wprawdzie otrzymał zasiłek dla bezrobotnych zgodnie z obowiązującymi przepisami, ale w ocenie skarżącego powinien otrzymać świadczenie emerytalne na starych zasadach, przyznane przez urząd pracy. Ponownie zarzucił niekonstytucyjność przepisów ustawy o świadczeniach przedemerytalnych wskazując, iż on sam nie może wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego, a w związku z tym z wnioskiem takim winien wystąpić Wojewoda. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, iż organ odwoławczy nie mógł odnieść się do kwestii niekonstytucyjności przepisów prawa, gdyż nie jest uprawniony do stwierdzania, czy akt prawny bądź przepis prawa są niezgodne z Konstytucją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. W niniejszej sprawie ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa. Skarżący bowiem jest osobą bezrobotną w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.). Spełnił także przesłanki do uzyskania prawa do zasiłku. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 104. Skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 2 listopada 2004r., dokumentując okres zatrudnienia od dnia 1 maja 2003r. do dnia 31 października 2003r. oraz od dnia 1 kwietnia 2004r. do dnia 31 października 2004r., tj. łącznie w wymiarze 398 dni. Wysokość zasiłku została ustalona stosownie do art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zatem przedmiotowe świadczenie przyznano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, które mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Nie można natomiast podzielić poglądu skarżącego, iż organy orzekające w niniejszej sprawie winny rozpatrzeć także jego wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Jak słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w chwili złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego przez skarżącego - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120 poz. 1252) - organy zatrudnienia nie były już właściwe do rozpatrywania spraw w tym przedmiocie. Zgodnie zatem z treścią art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia 6 grudnia 2004r. wniosek ten został przekazany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, właściwego do załatwienia tej sprawy. Przy czym skarżącemu należy wyjaśnić, iż organy zatrudnienia – z uwagi na utratę kompetencji - nie mogły podjąć jakiejkolwiek decyzji merytorycznej w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego. Decyzja taka byłaby bowiem z mocy art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego dotknięta wadą nieważności. Skoro zaś kwestia przyznania świadczenia przedemerytalnego nie mogła być przedmiotem rozpoznania przez organy orzekające w niniejszej sprawie, to wszelkie argumenty skarżącego dotyczące tej kwestii nie mają znaczenia w tej sprawie. Wobec powyższego skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).