II SA/Ol 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie wydania zaświadczenia o przeznaczeniu działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Postanowieniem "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w trybie art.144 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), stwierdziło niedopuszczalność zażalenia złożonego przez W. P. na pismo Wójta Gminy z dnia "[...]" sierpnia 2001r., którym poinformowano go, iż nie jest stroną postępowania zainicjowanego podaniem Pana J. dotyczącym wydania zaświadczenia, które było prowadzone pod nr "[...]". W dniu 20 lutego 2008r. W. P. wniósł, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wskazał na naruszenie prawa przez organ odwoławczy, który rozpatrywał przedmiotową sprawę bez wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia Prezesa Kolegium od załatwienia tej sprawy na podstawie art. 24 § 3 kpa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 12 marca 2008r. W. P. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z tego samego dnia skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego wniesionej skargi poprzez złożenie własnoręcznego podpisu na oryginale skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Zarządzenia te zostały doręczone stronie w dniu 18 marca 2008r. W wyznaczonym terminie W. P. usunął brak formalny skargi poprzez jej podpisanie, natomiast nie uiścił należnego wpisu od skargi. W piśmie z dnia 20 marca 2008r. skarżący oświadczył, iż cofa złożoną skargę wyjaśniając, iż w tej samej sprawie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym "[...]" i nie jest celowe dalsze prowadzenie tej sprawy przed sądem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Co do zasady zatem skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii jego oświadczenie jest wiążące dla sądu. W rezultacie uwzględnienia wniosku sąd kończy postępowanie przed sądem wydając postanowienie o umorzeniu postępowania. Jednakże merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi pozostało bez reakcji. Skarżący nie uiścili w wyznaczonym 7 dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 ustawy ppsa. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987r. sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, nr 4, poz. 207, w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.