II SA/Ol 148/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 17 listopada 2015 r., Nr "[...]" w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów do postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. "[...]" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 17 listopada 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 28 października 2015 r. wydane w sprawie stanowiska wierzyciela o uznaniu zarzutów wniesionych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Zaznaczyć jednakże należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną po tej dacie, dlatego zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Mając na uwadze brzmienie ww. przepisu wyjaśnić należy, że aktualnie nie jest możliwe zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W rozpoznawanej sprawie, na skarżącą nałożona została grzywna w celu przymuszenia (postanowienie z dnia 14 września 2015 r.) z uwagi na niewykonanie nałożonych na nią obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego skarżąca zgłosiła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzuty te, mocą postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 28 października 2015 r., zostały uznane za nieuzasadnione. Rozstrzygniecie to utrzymane zostało w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 17 listopada 2015 r. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie, są rozstrzygnięciami wydanymi w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wskazuje się przy tym w doktrynie, brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga m. in. dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego. Skoro skarga została wniesiona po 15 sierpnia 2015 r., a jej przedmiot stanowi postanowienie wierzyciela wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zgłoszonych zarzutów, zatem skarga jako niepodlegająca właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sad zauważa, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje błędne pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu o możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych podlegających zaskarżeniu wynika wprost z przepisów ustawy p.p.s.a.