II SA/Ol 149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2013r. skargi T. Z. na czynność Prezydenta Miasta A w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty na zakup lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia T. Z. wywiódł skargę na "uchwałę Rady Gminy z dnia ........., w której wskazano dla mnie abym dokonał zwrotu bonifikaty". W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., że w dniu 19 czerwca 2007r. aktem notarialnym nr "[...]" jego babcia nabyła na własność lokal mieszkalny uzyskując przy zakupie bonifikatę w wysokości 49.266,00 zł. Skarżący stwierdził, że składa wniosek "do organu by mógł stosowną uchwałą podjąć decyzję o odstąpieniu dla mojej osoby żądania przez organ zwrotu wartości otrzymanej bonifikaty wraz z obecnie wyliczoną waloryzacją". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bądź ewentualnie oddalenie, wskazując, że Rada Miejska A na sesji w dniu 18 września 2012r. nie wyraziła zgody na odstąpienie przez Prezydenta Miasta A od żądania zwrotu kwoty różnicy udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji w związku ze zbyciem lokalu mieszkalnego przez skarżącego przed upływem 5 lat od nabycia lokalu od Gminy Miasto A. Następnie wezwaniem z dnia 22 lutego 2013r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lutego 2013r. wezwano T. Z. do usunięcia – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – braków formalnych skargi poprzez podanie, czy przedmiotem skargi jest: uchwała Rady Miejskiej A, jeżeli tak, to z którego dnia i o jakim numerze, czy też pismo Prezydenta Miasta A z dnia 20 września 2012r., czy też inny akt lub czynność, jeżeli tak, to należy wskazać jaki. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 3 marca 2013r. T. Z. wyjaśnił, że zaskarża dokonywanie czynności przez Prezydenta Miasta A związane ze zmuszaniem go do zwrotu otrzymanej bonifikaty na zakup lokalu przez jego babcię, w postaci pomijania podstawy prawnej art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z treścią art. 68 ust. 2 w powiązaniu z treścią art. 68 ust. 2 a pkt 5 – przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki uzyskane z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystywanej na cele mieszkaniowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że "dokonywanie czynności przez Prezydenta Miasta A związane ze zmuszaniem skarżącego do zwrotu otrzymanej bonifikaty na zakup lokalu", a tak strona określiła przedmiot zaskarżenia, nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w powyższym przepisie. Podkreślić trzeba w tym miejscu, że kwestie dotyczące zwrotu otrzymanej bonifikaty na zakup lokalu mogą być rozpoznawane na drodze sądowej, ale jedynie przed sądem powszechnym, gdyż dotyczą one roszczeń mających źródło w stosunkach cywilnoprawnych zachodzących między Gminą a skarżącym jako podmiotami prawa prywatnego. Należy podkreślić, iż sąd administracyjny nie ocenia cywilnoprawnych stosunków zachodzących między podmiotami prawa prywatnego, lecz kontroluje wyłącznie działalność organów administracji publicznej (por. analogicznie postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2010 r., dostępne CBOSA). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarga wniesiona w tej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, gdyż jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, wyznaczonego treścią art. 3 ustawy ppsa. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.