II SA/Ol 150/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 150/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia 11 grudnia 2025 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 11 marca 2026 r. (sygn. akt II SA/Ol 150/26) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę wniesioną przez G. G. (dalej jako: skarżący) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z 11 grudnia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w O. z 17 października 2025 r. o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja została doręczona ustanowionej w toku postępowania przed organem administracji pełnomocniczce skarżącego w dniu 9 stycznia 2026 r. (k. 24 akt administracyjnych). Zatem Sąd stwierdził, że termin do wniesienia skargi upłynął, z uwzględnieniem art. 83 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z dniem 9 lutego 2026 r. Natomiast skarga została sporządzona 12 lutego 2026 r. i w tym samym dniu nadana listem poleconym, a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła pełnomocniczka skarżącego, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi, na skutek błędnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja została doręczona 9 stycznia 2026 r., podczas gdy decyzja ta została doręczona 26 stycznia 2026 r., a zatem skarga na przedmiotową decyzję została wniesiona w terminie. W związku z powyższym pełnomocniczka skarżącego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa decyzja została omyłkowo doręczona adw. M. W., która została omyłkowo wskazana przez organ jako adresat. Podano, że z systemu śledzenia przesyłek Poczta Polska wynika, że przesyłka zawierająca ww. korespondencję o numerze nadawczym (...) została nadana przez organ 17 grudnia 2025 r. Wobec powyższego adw. M.W. odesłała do organu przesyłkę, zawierającą przedmiotową decyzję, wraz z pismem informującym, że przesyłka powinna zostać skierowana do prawidłowo oznaczonego adresata, tj. adwokat A. W.-L., będącej pełnomocniczką skarżącego. Jak wynika z systemu śledzenia przesyłek Poczta Polska pismo to zostało doręczone organowi 7 stycznia 2026 r. (nr przesyłki (...)). Organ ponownie wysłał przedmiotową decyzję, która została doręczona pełnomocniczce skarżącego 26 stycznia 2026 r. w zbiorczej kopercie razem z inną decyzją. Wskazano przy tym, że z załączonego do akt sprawy potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej rzekomo decyzję z 11 grudnia 2025 r. wynika, że przesyłka o nr nadawczym (...) została nadana 30 grudnia 2025 r., zaś doręczona 9 stycznia 2026 r. Niemożliwe zatem jest, aby potwierdzenie odbioru korespondencji załączone przez organ do akt sprawy dotyczyło decyzji z 11 grudnia 2025 r., skoro decyzja ta została 17 grudnia 2025 r. nadana błędnemu adresatowi adwokat M. W. i zwrócona organowi 7 stycznia 2026 r. W dacie rzekomego nadania korespondencji, tj. 30 grudnia 2025 r., decyzja nie znajdowała się w posiadaniu organu. Jednocześnie wyjaśniono, że 9 stycznia 2026 r. pełnomocniczce skarżącego zostały doręczone co najmniej trzy inne decyzje, których nadawcą był organ. Zatem dołączone do akt postępowania administracyjnego potwierdzenie odbioru przesyłki datowane na 9 stycznia 2026 r. nie dotyczy decyzji z 11 grudnia 2025 r., a innej korespondencji wysłanej do pełnomocniczki skarżącego. W związku z tym przyjęta przez organ data odbioru decyzji, tj. 9 stycznia 2026 r. wynika z błędu organu polegającego na omyłkowym dołączeniu do akt postępowania potwierdzenia doręczenia innej przesyłki adresowanej do adw. A.W.-L. Zaznaczono, że jak wynika z koperty nadawczej dołączonej do pisma adwokat M. W. z 5 lutego 2026 r. organ na kopercie nie wskazywał numerów decyzji, czy też innych oznaczeń sprawy i wysłał decyzje "zbiorczo", co nie pozwala na ustalenie wewnętrznej zawartości przesyłki i w znacznym stopniu uprawdopodabnia błąd organu co do mylnego potwierdzenia doręczenia przesyłki do niewłaściwej decyzji. Do zażalenia pełnomocniczka skarżącego dołączyła kopię pisma adwokat M. W. z 5 stycznia 2026 r. wraz z załącznikami oraz wydruki śledzenia przesyłek Poczta Polska wskazanych w uzasadnieniu zażalenia. W odpowiedzi na zażalenie w piśmie z 30 kwietnia 2026 r. pełnomocnik organu wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocniczce skarżącego na adres wskazany do doręczeń i adres ten był adresem kancelarii pełnomocniczki skarżącego. Skoro profesjonalny pełnomocnik wskazuje organowi określony adres kancelarii jako adres do doręczeń, to obowiązkiem tego pełnomocnika jest taka organizacja odbioru korespondencji w tym miejscu, aby pisma kierowane do strony były odbierane i przekazywane we właściwym obiegu kancelaryjnym. Podano, że odesłanie decyzji z 11 grudnia 2025 r. (nr przesyłki (...)) faktycznie potwierdza, że adw. M. W. otworzyła i zapoznała się z treścią decyzji. W związku z powyższym, jako osoba upoważniona powinna przekazać korespondencję adw. A. W.-L. prowadzącej kancelarię w tym samym lokalu usługowym. W ocenie pełnomocnika organu późniejsze odesłanie przesyłki do organu nie uchyla skutków doręczenia, które już nastąpiło, gdyż doręczenie pisma jest czynnością procesową wywołującą skutek z chwilą skutecznego odbioru przesyłki pod właściwym adresem. Następcze odesłanie przesyłki nie powoduje, że doręczenie staje się niebyłe, ani nie otwiera na nowo terminu do wniesienia skargi. Wskazano, że okoliczność, że pod tym samym adresem kancelarię prowadzi także inny adwokat nie obciąża organu, gdyż ryzyko organizacyjne związane ze wspólnym adresem kancelarii, wspólną obsługą korespondencji albo faktycznym przekazywaniem przesyłek między osobami wykonującymi zawód adwokata pod tym samym adresem nie może być przerzucane na organ. W związku z tym w ocenie organu termin do wniesienia skargi upłynął przed dniem jej nadania, wobec czego sąd administracyjny prawidłowo odrzucił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Według wskazanego przepisu uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe między innymi wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą nią być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy nie wzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu zażalenie pełnomocniczki skarżącego jest oczywiście uzasadnione i należy je uwzględnić. Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W myśl jednak art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Zasada oficjalności doręczeń wynikająca z art. 40 § 1 i 2 k.p.a. statuuje zatem obowiązek doręczania pism stronie, a gdy ustanowiła ona pełnomocnika temu pełnomocnikowi. Tym samym, doręczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest bezskuteczne (por. wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 59/16, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2759/18, dostępne w CBOSA). Tak samo nieskuteczne jest doręczenie pisma innej osobie, w tym adwokatowi, który nie został przez stronę ustanowiony. W niniejszej sprawie organ najpierw dołączył do akt sprawy dowód doręczenia decyzji, z którego wynikało, że została ona doręczona pełnomocniczce skarżącego w dniu 9 stycznia 2026 r. Następnie, po zapoznaniu się z treścią zażalenia, pełnomocnik organu wskazał, że do akt nie został dołączony właściwy dowód doręczenia decyzji i faktycznie została ona doręczona pełnomocniczce skarżącego w dniu 2 stycznia 2026 r. Przy czym nie zakwestionował faktu doręczenia przesyłki innej adwokat, a mianowicie adw. M. W. twierdząc, że skoro zapoznała się ona z treścią decyzji, to nie powinna jej odsyłać do organu, a przekazać właściwej pełnomocnik skarżącego tj. adw. A. W.-L., gdyż prowadzi kancelarię pod tym samym adresem. Takie stanowisko jest całkowicie nieuzasadnione. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że doręczenia decyzji dokonuje wyłącznie organ, który ją wydał, w sposób określony w przepisach art. 39 - 49b k.p.a. Z przedstawionego przez organ dowodu doręczenia przesyłki w dniu 2 stycznia 2026 r. wynika, że jej adresatem była adw. M. W., a nie adw. A. W.–L., ustanowiona przez skarżącego w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji nie ma znaczenia fakt, że została ona doręczona pod ten sam adres kancelarii, gdyż została skierowana do zupełnie innej adwokat. Nie można zatem uznać takiego doręczenia decyzji za skuteczne. Przy czym podnoszone przez pełnomocnika organu okoliczności odnośnie do organizacji pracy w kancelarii miałyby znaczenie, gdyby adw. M. W. odebrała korespondencję skierowaną nie do niej, lecz do pełnomocniczki skarżącego, tj. adw. A. W.–L. Taka sytuacja nie miał jednak miejsca. W tych okolicznościach nieadekwatne są przywołane przez pełnomocnika organu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wynika z nich, że w sprawach tych przesyłki były właściwie zaadresowane, a jedynie odebrane przez inne osoby pracujące w kancelarii. W niniejszej sprawie jednak przesyłka została zaadresowana do innej osoby, niebędącej pełnomocnikiem skarżącego. Słusznie zatem podnosi pełnomocniczka skarżącego, że za datę skutecznego doręczenia jej decyzji należy uznać dzień 26 stycznia 2026 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2026 r. (data nadania pocztowego) została wniesiona w terminie. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zażalenie skarżącego jest oczywiście uzasadnione, gdyż odrzucenie skargi nastąpiło wskutek błędnego przyjęcia, ze została ona wniesiona z uchybieniem terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, albowiem wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa art. 209 p.p.s.a. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 4/07, dostępny w CBOSA) wyjaśnił, że art. 203 p.p.s.a. i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do tej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi.